Anco
За солун ДА, ЗА срем НЕ
Mia Nor Amor...prezemeno od istoimenata grupa kade cesto ima postovi na tema Skopje i skopjani,,,...За жал, денес во Скопје, од старите Скопјани речиси ништо не остана. Сè е натрупано со провинцијалци-селјаци што шетаат по скопските улици и се прават Скопјани, како со самото доаѓање да стекнале право да се поистоветуваат со градот и неговата историја.
Старо Скопје полека исчезнува пред нашите очи. Како некаква тивка одмазда врз градот, како намерно да се уништува сè што некогаш го правеше посебен. Се губат културата, манирите, духот и онаа посебна скопска душа што не можеше да се купи, ниту да се научи преку ноќ.
Најтажно е што денес сè помалку го препознаваме сопствениот град. Скопје не беше само место на мапата — Скопје беше начин на живот, карактер, шарм и припадност. Имаше свој ритам, свои луѓе, свои приказни и свој идентитет.
Не е проблемот во тоа од каде доаѓа човек, туку во тоа дали знае да го почитува местото во кое дошол да живее. Затоа што едно е да живееш во Скопје, а сосема друго е да го носиш Скопје во себе.
Градот не се освојува со доаѓање, ниту се станува Скопјанец само затоа што си се населил во него. Скопје имаше душа, имаше лице и имаше свој неповторлив идентитет. А денес, за жал, сè почесто личи на град што полека го заборава сопственото име.
И најголемата трагедија е што старото Скопје не исчезнува само од улиците — исчезнува од луѓето, од спомените и од начинот на кој некогаш се живееше во него. А кога еднаш ќе се изгуби душата на еден град, ниту нови згради, ниту полни улици, ниту глумењето дека си нешто што не си можат да ја вратат
Старо Скопје полека исчезнува пред нашите очи. Како некаква тивка одмазда врз градот, како намерно да се уништува сè што некогаш го правеше посебен. Се губат културата, манирите, духот и онаа посебна скопска душа што не можеше да се купи, ниту да се научи преку ноќ.
Најтажно е што денес сè помалку го препознаваме сопствениот град. Скопје не беше само место на мапата — Скопје беше начин на живот, карактер, шарм и припадност. Имаше свој ритам, свои луѓе, свои приказни и свој идентитет.
Не е проблемот во тоа од каде доаѓа човек, туку во тоа дали знае да го почитува местото во кое дошол да живее. Затоа што едно е да живееш во Скопје, а сосема друго е да го носиш Скопје во себе.
Градот не се освојува со доаѓање, ниту се станува Скопјанец само затоа што си се населил во него. Скопје имаше душа, имаше лице и имаше свој неповторлив идентитет. А денес, за жал, сè почесто личи на град што полека го заборава сопственото име.
И најголемата трагедија е што старото Скопје не исчезнува само од улиците — исчезнува од луѓето, од спомените и од начинот на кој некогаш се живееше во него. А кога еднаш ќе се изгуби душата на еден град, ниту нови згради, ниту полни улици, ниту глумењето дека си нешто што не си можат да ја вратат
![Слика2861[1].jpg](https://forum.kajgana.com/data/attachments/490/490347-e3cf39e94c8b3c5a161840f0f9683d30.jpg?hash=74MxC-WGi5 "Слика2861[1].jpg")
. . . Да напоменам и дека беа на функции во бивша YU и живееја доста модерен и современ живот за тоа време, во 80-тите кога одев кај нив на гости во Дебар-маало ми се чинеше како да сум во Њујорк, се разбира од моја тогашна детска перцепција 
