Во само еден од случаите што ги знам, текстилна фабрика со скоро 50 години традиција која вработува околу 10% од населението во градот, во главно жени, се затвора. Прават комисија за попис, во која машини вредни и по милион тогашни марки се класифицираат како застарени или расипани и непоправливи. Тогашниот поставен директор зема кредит од банка и ги откупува машините по багателна цена, по што отвора своја фабрика на друга локација и се збогатува инстантно, користејќи ги контактите за извоз на старата фабрика. 80% од вработените се отпуштени од старата фабрика и никогаш повеќе не се вработуваат таму нити пак ги земаат задоцнетите плати. Подоцна, уште еден локален новопечен бизнисмен ја откупува огромната локација на старата фабрика за некои 400,000 марки, пари со кои можат да се купат две куќи во тоа време. На истата гради магацини, стоваришта, и згради за живеење, и станува мулти-милионер.
Ова е зошто сме каде што сме.