Феминизам!

[Artemisia Vulgaris]

Значи пак доаѓаме до тоа дека релативизираш и бараш оправдување за постапката, додека да беше обратна ситуацијата, ќе бараше бесилка за мажот. Едноставно признај си дека си со двојни стандарди, и на сите работи гледаш низ призмата на тоа дали одговара или не одговара на наративот.

Тешка година за да си мало дете, не знаеш дали некоја немормална ќе те убие додека си во стомакот или надвор од него. И што мислиш овие дечиња, кого ќе одберат мечката или мајката?

Не барам ОПРАВДУВАЊЕ, барам ОБЈАСНУВАЊЕ. Јас сум човек кој сака да ја разбере човечката психа, без разлика дали се работи за маж или жена.

Автоматски споено мислење: денес во 14:25

Не мислам дека е фер автоматски да се бара виновник во партнерот. Ако зборуваме за постпородилна депресија или психоза, тоа си е медицинска состојба и нормално е најблиските да помогнат ако забележат дека нешто не е во ред. Ама не можеме секоја трагедија однапред да ја сведеме на тоа дека „мажот потфрлил“. И зошто толку често се размислува само од перспектива на мајката? Тој период е нов и за таткото. И тој првпат станува родител, и тој се соочува со непроспиени ноќи, стрес, финансиски притисок и огромна промена во животот. Ако мајката е на породилно и добива надоместок, таткото во повеќето случаи има само неколку дена слободно, а потоа мора да се врати на работа затоа што некој треба да ги заработи парите за семејството.

Не можам да разберам зошто за правата и одговорностите понекогаш се однесуваме како да сме на шведска маса – ќе ги земеме само тие што ни одговараат. Еднаквоста меѓу мажот и жената не значи дека мора идентично да ги прават сите работи, туку дека треба еднакво да се трудат и да придонесуваат со тоа што најдобро можат и со она што природно полесно го поднесуваат. Поентата не е кој што прави, туку дали двајцата даваат максимум за семејството.

Таткото не вади човечко битие од него и нема хормонален дисбаланс.
Јас кога останав бремена цел тим најмив да ме посматра после бременост, особено маж ми. Имаше дозвола од мене да ме згрижи во соодветна установа како знае и умее и при најмал сомнеж дека постои било каква опасност да си посегнам по својот живот или животот на детето. Имам слушано хорор приказни за мајки со пост породилни депресии и психози, една од нив што лично ја познавав е три метра под земја моментално поради нетретирана пост породилна депресија која траеше со години. Едноставно жената не успеа да се врати во нормала и тоа е тоа. Таткото и останатата фамилија беа премногу фокусирани да не му наѓтети на детето, а никој не размислу дека може да си наштети на себеси.

Ок, причина е психоза. Што е решението? Дали треба да оди во затвор, колку, или не? Дали е виновна за делото?

Како пример, дали кога мажите патат од хипогонадизам добиваат разбирање од другата страна, или на никого никогаш не му текнало да се правда на тоа знаејќи дека одредени периоди од месецот сте неретко неподносливи заради слични појави.

Зошто мора секогаш да се комплицирани толку многу работите кога се работи за случаи на жени, а веднаш и едногласно да се решаваат случаи на насилство кога се работи за мажи и скоро никој сем тесна фамилија најчесто не се буни или протестира? Се одеше до таму што се правда делото со астролошки идеи и карактеристики на убиецот, и тие постови имаат по стотици илјади likes/милиони прегледи!

Ако навистина се работи за психоза, тогаш првенствено соодветно лечење во установа.
Никој не спори дека го направила делото...

 

[YoucancallmeV]

Некогаш одговарам селективно и успат, зошто имам работа и не можам да се посветам ко што треба, или куцам од телефон. Или не сакам да си замерам со некој.

Зашто други индустрии не се за квоти? Затоа што квотите во корпоративниот свет не се измислени за ладење под клима, туку како привремена мерка против системска дискриминација таму каде што има моќ, пари и одлучување. Во индустрии каде што со децении жени биле одбивани исклучиво поради нивниот пол (а не поради неспособност), квотите беа единствениот начин да се отвори вратата.

Дали е фер да се земе жена ако мажот е поквалификуван? Не, и тоа е лажна дилема. Ниту еден сериозен систем не вработува некомпетентна жена на сметка на поспособни мажи. Квотите постојат за кога имаш подднакво квалификувани кандидати, предноста да не му отиде автоматски на мажот само затоа што менаџерот со него може да пие пиво и да пцуе.

Што се однесува до колегава, ја не сакам да ме вклучи у неговите глупи муабети и досетки, сакам да покаже професионализам на работно место.
Што да му одговорам на тоа? Извинете, ако сакате да излезам за да може на раат да си направите муабет? А одиме таму за медицина да дискутираме. Значи не сум во машка соблекувална побогу. Во канцеларија сум. Како да го сфатам тоа, не знам? Прво што ми паѓа на памет е непочитување на мојот професионален интегритет.

Ок, фер, вака кажано и со вакво разбирање се согласувам. Освен едно ќе вметнам, над 10 години сум во корпорации, ќе се изненадиш дека квотите и те како постојат и се зимаат жени макар и многу послаби кандидати каде што има голем процент на мажи за да се израмни. Т.е. малку е во такви ситуации дискриминативно за мажите, затоа што огласот се пушта за сите, нели equal opportunity, но од горе ти викаат сега зимаме жена, нема уопште да интервјуираме мажи.

 

[Ron Burgundy]

Така и фондерлаен, кос и калас станаа главни на ЕУ

 

[BoyFromMkd1997]

Ако навистина се работи за психоза, тогаш првенствено соодветно лечење во установа.
Никој не спори дека го направила делото...

Да, тоа го реков и јас. Никој не ја оправдува ниту некој бара таа да се ослободи. Ако била непресметлива - лекување во лудница, ако била пресметлива - доживотен затвор.

 

[Psyside]

Какво лекување бре, за сите овие директно смртна казна, мажи жени се на куп, ќе ги лечиме десетици години со пари од наш џеб за на крај пак да убијат некого.

Околу 35% е шансата за луѓе кои патат од вакви кондиции повторно да извршат злодела, значи секој 3!

No mercy