По вокација сум книжевник и предавам Македонски јазик, секогаш го застапувам ставот дека треба да се чита од мали нозе, да се стекне навика за тоа во подоцнежни години. Проблемот е што денешните генерации имаат многу мал фокус. И навистина НЕ читаат. Загрижувачки мал е процентот на деца што читаат книги. Дел од тоа е вина на несоодветни содржини. „Процес“, „Странецот“, „Божествена комедија“ и многу други дела се прекрасни книги, но за жал во тие години ниту еден тинејџер не е заинтересиран за егзистенционализам и алегории на пеколот, чистилиштето и рајот, па така наместо вистински интерес, се добива спротивниот ефект - им се одмилуваат овие врвни дела за век и веков. На мој 10-годишен братучед пред 15 години му го пуштив Fight Club. Пред некој ден ми рече: „Го гледав денес Fight Club - ти ми го расипа тој филм.“ И сега, на 25 години не го доживеал правилно поради тоа што го гледал на возраст кога ништо не разбрал од него.
Скоро гледав еден поткаст во кој дебатираа за апликацијата
Forest, идејата е да посадиш дрво во самата апликација и тоа да расте одреден период (30 мин, еден час, три часа) и ако излезеш од апликацијата и продолжиш да го користиш телефонот дрвото нема да порасне. Но, ако го оставиш телефонот на раат, дрвото расте и подоцна имаш бавча. Апликацијата потоа дел од примањата ги насочува во садење на вистински дрвја и се занимава со климатски промени и еколошки прашања. Поентата поради која го кажувам ова е - и ние возрасните имаме потреба од апликација која ќе ни помогне да се тргнеме од телефоните. Да намалиме screen time со тоа што ќе ни расте некое виртуелно дрво во некојаси виртуелна апликација (и ова на некој начин е игра!)
Е сега, мојата идеја не е на часовите кои траат 40-45 мин. да се играат игри и да се организираат турнири. Идејата ја презентирав претходно - преку игрите да се овозможи учење. Assassin's Creed на пример има неверојатна приказна во скоро сите делови. Зошто таа приказна да не биде сведена на ниво на лектира (во тој гејминг предмет) наместо ете да читаат за тешката крвава судбина на македонскиот народ? Не велам дека тоа треба да го нема. НО, премногу се форсира како тематика во скоро сите дела за обработка, значи мене како професор ми се здосадени тие теми постојано: тешката судбина, маката на Македонецот, црното тешко ропство итн. итн. а не пак на децата. Преплавени сме со оваа содржина, а немаме ништо современо. Луѓето на месечината се качија, ние уште со опинците, Македонски народни приказни, снаата, свекрвата, тешките судбини... Во ред е, тоа е дел од нашата историја и треба да се знае. Ама премногу е. И само тоа е. И досадно е.
Точно е дека на тој што го интересира ќе си игра и надвор од училиште. Ама исто така точно е и дека на некој ако го интересира физика ќе си чита и учи физика и надвор од училиште. Како и која и да е друга област.
Целта со гејмингот е да заборавиме на заблудите дека предизвикуваат насилство и прават психопати од децата, туку да се употреби продуктивно и на вистински начин во соодветната возраст.
Во последно време многу се инсистира на теми како Активно учење со вклучување на учениците во наставата (тоа е и една од темите на приправнички испити) и преку игри, квизови, искуствено учење децата да запаметат битни работи. Ниту една информација нема да запаметите подобро од таа што ќе ја искусите на сопствена кожа. Игрите се единствените преку кои сме активни учесници во некој фиктивен свет (нашиот карактер донесува одлуки, ние го движиме карактерот, го облекуваме по наша желба и сите работи ги доживуваме од лична перспектива). Тоа не го нудат ниту ликовната уметност, ниту книжевноста, ниту филмот. Да не зборувам за тоа колку е совршена графиката во некои игри и е вистинска уметност.
Ваквото активно учество треба да биде мотив подоцна да се засакаат и да се ценат другите уметности.
www.youtube.com
www.instagram.com
