Само педеришта мислат дека е педерски да се прати спорт и да се навива.
на никој друг не е можно да му падни на памет дека за мажите кои играат се гледа фудбал, освен на педер.
Се работи за честа, за боите, за историјата за традицијата, за минатото и иднината, за идентитет пред и над се, играчите, мажите се минливи, клубот е вечен и идеалите кои ги претставува се вечни.
Да се гледале на јутуб слободни удари ќе се доживеел допамин, само тие кои се надвор од овој свет не можат да ги разберат набојот и адреналинот и нервирањето и еуфоријата од гледање во живо, гледање на јутуб по 3 месеци е само приспомнување на спомените, друга е димензијата во живо да се внесиш во приказната 11 години по последната освоена Серија А, по долги години мачење со Хонди, Матриевци, Соси, Черчиевци и Бертолачовци, без игра, без резултати, без пари, без перспективи, без Лига Шампиони, со банкротирани Кинези на чело, па со скржави амери, да се успее пак да се освои со изграден тим со крпи, залепи од ваму и од таму земени играчи кои биле втора и трета опција во Англија и Шпанија, со млади и недокажани таленти, со пензионери како Ибрахимовиќ вратени од Америка на припомош по катастрофата со Аталанта 5-0 кога се чинеше дека и нема иднина и со тренер без големи постигнувања, а на чело со легенда од старите добри времиња на фудбалот како Малдини, и тоа да се успее против душманите како главни конкуренти, архе непријателите, узурпаторите на Сан Сиро, отпадниците на Милано, отцепените неблагодарници кои беа главни фаворити и поддржани од кладилници и судии и федерација кои гледаа со големо потценување и потсмевање низ цела сезона, да се успее во еден од главните моменти кога фаворизираните непријатели во директен дуел до 15 минути пред крајот имаа плус седум во тој момент со натпревар плус за играње и во таква ситуација тоа ќе беше крај на нашите надежи, ама во рок од 3 минути 36 годишниот Жиру не остава во живот со два гола, и се ова после една две недели најголемата судска кражба во Серија А по непризнаениот гол на Мунтари против Јувентус и ѓубрето Буфон во 2012 година, момент од кога почна вртоглавиот пад и значеше изгубен наслов втор по ред, а тоа е гнасотилакот со Специја гол даден од Месиас а пичкоустестиот судија свирна слободен удар, а сите правила формални и неформални налагаат пуштање предност, после слободниот имаа контра и дадоа гол и победија со 1-2 на Сан Сиро.
Е после таков момент беше враќањето во живот во тие 3 минути 75-78 против најголемите душмани и непријатели кои одамна си рачунаа нова освоена италијанска лига, популарно Скудето, потценувајќи не максимално со натпревар плус за играње рачунајќи го добиен, ама Господ е голем, го изгубија по катастрафалната грешка на Раду кој малтене си ја пикна в гол топката при крајот на натпреварот.
И Како јутуб ќе биди истото доживување во последните битки голот за 1-2 на Тонали дете од мало навивач наш и со росонерска крв во вените на Олимпико во 90+ минута против нацистите од Рим пред 15 илјади допатувани наши навивачи.
И Како ќе се доловат солзите и плачките на предавникот кој дезертираше и се приклучи на душманите за мочани 500 000 евра плус плата кога се славеше пред Дуомо и кога Златан и Тео му испратија една соодветна порака на копилето заедно со десетици илјади навивачи, дека е кучкин син и дека се се враќа и се се плаќа.
Ама џабе е секакво објаснување, нашиот свет другите не го разбираат и ќе пишат глупости како погоре дека за некакви мажи се гледало спорт, а вистината е дека се работи за честа, за зборот даден пред многу години дека во добро и во лошо ќе сме со клубот, а маж кој не се држи до зборот не е маж, за крвта пролеана од многу легенди на терените, за заветот, за идеологијата, за логото, за дресот, за борбата меѓу доброто и злото.