Јона одел контра Божјата волја, сакал да избега од таа обврска , да им ја соопшти на Нинивејците пропаста но не можел, Господ направил бура за бродот во кој Јона бегал. Кога Јона се фрлил во море за да ги спаси другите на бродот, бурата одеднаш престанала а тој завршил во стомакот на китот. Таму бил се додека не решил да ја спроведе Божјата волја, тогаш Бог го ослободил. Кога ја соопштил пропаста, Нинивејците почнале да живеат чесно и добро со надеж дека ќе бидат поштедени и Бог ги поштедил. На тоа Јона малку се налутил бидејќи испаднал лажго, но кај и да е пак се помирил со Божјата волја.
Приказната е и многу метафоричка по мене, бегање од Божјата волја (нашата вистинска волја) е патот на стравот, лутината, неизвесноста, па потоа во телото на китот како во затвор, т.е. депресија. Па кога ќе дојдеме до ќорсокак од каде нема бегање ќе мора да собереме храброст за права акција.
Како што пишуваше психијатарот Мајкл Скот Пек што се случува со луѓето кога ќе дознаат дека се неизлечиво болни и дека ќе умрат. Прва реакција - шок, неверување дека тоа нив им се случува, потоа лутина и омраза поради тоа, па кога нема фајде од тоа - депресија. Е, дури потоа следи прифаќање на ситуацијата - помирувањето.
Треба да умреме за себеси, за нашите лични егоистични желби, само тоа е патот кон личната среќа. Кој сфаќа ќе разбере.
