PloTwist
...
- Член од
- 24 октомври 2013
- Мислења
- 12.428
- Поени од реакции
- 27.684
Малку неконвенционално е да се отвораат засебни теми за поединечните спортисти (да, шахот е спорт), кои оставиле длабока (историска) трага, па дури и успеале да поместат одредени граници во посочениот спорт или спортска дисциплина, но лично сметам дека одредени маркантни ентитети, како Роберт (Боби) Фишер, заслужуваат свои теми.
Соперништвото помеѓу СССР и САД, во периодот на студената војна, не било само трката за освојување на вселената, туку и целосна воена, економска, политичка, технолошка, културна и спортска компетитивност, односно натпревар на секое можно поле.
Во светот на шахот, што бил спорт на интелектот, со децении доминирал Советскиот сојуз. Александар Алехин (лик кој е за степен поконтроверзен и од самиот Фишер), доминирал речиси две децении, односно од 1927, па се до 1946 (без 1936) година. После следува ерата на Ботвиник, Смислов, Тал, Петросјан и Спаски која трае неколку децении. За момент, макар на кратко, американецот Роберт Фишер ја прекинува советската доминација, каде го победува тогашниот светски шампион во шах, Борис Спаски. По Фишер, продолжува Советската (односно Руската) доминација со Карпов, Каспаров и Крамник.
Фишер е многу препотентен, инаетлив, самобендисан, асоцијален и крајно параноичен лик. Неговата неконвенционалност отишла до тој степен каде научил руски, шпански и српско-хрватски, со цел да ги разбира нивните шаховски магазини. Во однос на поконтроверзните негови ставови, а ги има во изобилие, е ставот за улогата на жената, како и отворениот антисемитизам, иако и самиот е Евреин.
Една од најпознатите партии на Фишер е неговата game of the century, која ја игра на 13 годишна возраст, каде ја жртвува својата кралица. Со оваа партија се лансира во светот на шахот:
Во однос на светското првенство во ша, по поразот во првата партија, Фишер одлучува да не се појави на втората и истата ја губи затоа што му истекува времето на часовникот. Неговите барање, во однос на камерите и публиката, се усвоени и повторно се враќа на масата. Еве еден од натпреварите (истиот драматично е прикажан и во самиот филм ставен подолу):
Доколку некој е заинтересиран, може да го изгледа и ова филмче, во кој солидно е претставен приватниот живот на Фишер и натпреварот со Спаски, па дури и следниот документарец „Боби Фишер против светот“:
Во 1992 година, во СР Југославија, по декади отсуство т.е. пауза од натпревари, го одигрува својот реванш со Борис Спаски. Со оглед на фактот дека овој период СР Југославија е под санцкии, а истиот е државјанин на САД, и поради неговиот отворен пркос кон санциите, има отворен налог за негово апсење. По ова никогаш повторно не стапнува на американско тло, истиот животот го продолжува во Исланд, каде и умира во 2008 година. Затоа државата, односно политиката, не смее да се меша во спортот! Фишер го победува Спаски во 1992 година.
Мене ме фасцинира пркосот кон Советски сојуз, јасно става до знаење дека соперниците играат тимски и јасно и отворено тргнува против целиот систем (нешто што подоцна ќе го направи и Каспаров во однос на фаворизирањето на Карпов). Потоа покажува и јасен пркос против политиките на својата држава, каде не се плаши ни од затворската казна. Не ги поместува своите црвени линии, макар и никогаш да не ја понесе титулата светски шампион. На идентичен начин и ја губи оваа титула, но повторно, не отстапува од своите граници.
Најмногу ме интересира анализата на неговите натпревари, па ќе споделам и една, со многу чудно отворање, каде се смета дека белиот е Фишер во овој натпревар против Шорт:
Соперништвото помеѓу СССР и САД, во периодот на студената војна, не било само трката за освојување на вселената, туку и целосна воена, економска, политичка, технолошка, културна и спортска компетитивност, односно натпревар на секое можно поле.
Во светот на шахот, што бил спорт на интелектот, со децении доминирал Советскиот сојуз. Александар Алехин (лик кој е за степен поконтроверзен и од самиот Фишер), доминирал речиси две децении, односно од 1927, па се до 1946 (без 1936) година. После следува ерата на Ботвиник, Смислов, Тал, Петросјан и Спаски која трае неколку децении. За момент, макар на кратко, американецот Роберт Фишер ја прекинува советската доминација, каде го победува тогашниот светски шампион во шах, Борис Спаски. По Фишер, продолжува Советската (односно Руската) доминација со Карпов, Каспаров и Крамник.
Фишер е многу препотентен, инаетлив, самобендисан, асоцијален и крајно параноичен лик. Неговата неконвенционалност отишла до тој степен каде научил руски, шпански и српско-хрватски, со цел да ги разбира нивните шаховски магазини. Во однос на поконтроверзните негови ставови, а ги има во изобилие, е ставот за улогата на жената, како и отворениот антисемитизам, иако и самиот е Евреин.
Една од најпознатите партии на Фишер е неговата game of the century, која ја игра на 13 годишна возраст, каде ја жртвува својата кралица. Со оваа партија се лансира во светот на шахот:
Во однос на светското првенство во ша, по поразот во првата партија, Фишер одлучува да не се појави на втората и истата ја губи затоа што му истекува времето на часовникот. Неговите барање, во однос на камерите и публиката, се усвоени и повторно се враќа на масата. Еве еден од натпреварите (истиот драматично е прикажан и во самиот филм ставен подолу):
Доколку некој е заинтересиран, може да го изгледа и ова филмче, во кој солидно е претставен приватниот живот на Фишер и натпреварот со Спаски, па дури и следниот документарец „Боби Фишер против светот“:
Во 1992 година, во СР Југославија, по декади отсуство т.е. пауза од натпревари, го одигрува својот реванш со Борис Спаски. Со оглед на фактот дека овој период СР Југославија е под санцкии, а истиот е државјанин на САД, и поради неговиот отворен пркос кон санциите, има отворен налог за негово апсење. По ова никогаш повторно не стапнува на американско тло, истиот животот го продолжува во Исланд, каде и умира во 2008 година. Затоа државата, односно политиката, не смее да се меша во спортот! Фишер го победува Спаски во 1992 година.
Мене ме фасцинира пркосот кон Советски сојуз, јасно става до знаење дека соперниците играат тимски и јасно и отворено тргнува против целиот систем (нешто што подоцна ќе го направи и Каспаров во однос на фаворизирањето на Карпов). Потоа покажува и јасен пркос против политиките на својата држава, каде не се плаши ни од затворската казна. Не ги поместува своите црвени линии, макар и никогаш да не ја понесе титулата светски шампион. На идентичен начин и ја губи оваа титула, но повторно, не отстапува од своите граници.
Најмногу ме интересира анализата на неговите натпревари, па ќе споделам и една, со многу чудно отворање, каде се смета дека белиот е Фишер во овој натпревар против Шорт:
