После мене потоп!

[Дивајн]

Дали оваа позната изрека на Луј 14 е и ваша филозофија?
Кога размислувате за себе и животот, дали сакате или си верувате во тоа дека пред вас немало и не се случувало ништо, а така ќе биде и после вас? Се трудите ли да оставите нешто зад себе кое ќе живее многу подолго од вас или не сакате ни да губите време на такви работи?
Дали ваквото размислување му помага на човекот полесно да го прифати неговото гостување на овој свет или му штети со тоа што го прави тежок егоист, кој размислува само како поубаво да си го проживее својот живот?

 

[Quark]

Pa vidi, uglavnom dve se, najglavni pricini koi sto te drzat za ovoj Svet i ti davaat volja da stvoris nesto tuka.

Prvata-ona religioznata, ko test za naredniot vecen zivot.

Vtorata-vrodenata zelba na covekot da bide na sto povisoko nivo vo sporedba so drugite, na bilo koe pole, koja sto zelba vo pogolem del od slucaite vazi i postsmrtniot period. Taka e, a zosto e taka ne znam ni ja. Mnogu pati sum se cudel na taa nasa priroda. Zosto bi sakal da me spomenuvaat mene i posle 200 godini koga nikad ke nemam moznost da ja ukusam taa slava?

Postoi edna mala kontradiktornost tuka. Imeno, od edna strana vladee egoto t.e. sakame da bideme uspesni i spomenuvani za da hranime ego, a od druga strana ne ni e vazno dali ke bideme vo moznost da ja ziveeme taa slava t.e. mu doaga deka se sto pravime pravime za opsto dobro na civilizacijata.

 

[Сатори]

Дали оваа позната изрека на Луј 14 е и ваша филозофија?
Кога размислувате за себе и животот, дали сакате или си верувате во тоа дека пред вас немало и не се случувало ништо, а така ќе биде и после вас? Се трудите ли да оставите нешто зад себе кое ќе живее многу подолго од вас или не сакате ни да губите време на такви работи?
Дали ваквото размислување му помага на човекот полесно да го прифати неговото гостување на овој свет или му штети со тоа што го прави тежок егоист, кој размислува само како поубаво да си го проживее својот живот?

Сакам да креирам исто колку што имам потреба да уништувам и тоа е во суштината на секој човек, во неговата природа, но се може да се контролира ако се сака.
Помило ми е да бидам запомнета по тоа дека нешто сум оставила зад себе, нешто што иако ќе фати прашина, како такво ќе постои, нешто за моите деца и нивните деца кои што ќе сакам да ги гледам како растат и сеуште се во истите соби во кои и јас сум била.

Егоизмот и хедонизмот се неопходни за да го почувствуваме животот, за да се осетиме себе дека сме задоволни и среќни, но, никогаш не треба да бидат пресудни.

 

[zafrknata]

Pa vidi, uglavnom dve se, najglavni pricini koi sto te drzat za ovoj Svet i ti davaat volja da stvoris nesto tuka.

Prvata-ona religioznata, ko test za naredniot vecen zivot.

Vtorata-vrodenata zelba na covekot da bide na sto povisoko nivo vo sporedba so drugite, na bilo koe pole, koja sto zelba vo pogolem del od slucaite vazi i postsmrtniot period. Taka e, a zosto e taka ne znam ni ja. Mnogu pati sum se cudel na taa nasa priroda. Zosto bi sakal da me spomenuvaat mene i posle 200 godini koga nikad ke nemam moznost da ja ukusam taa slava?

Postoi edna mala kontradiktornost tuka. Imeno, od edna strana vladee egoto t.e. sakame da bideme uspesni i spomenuvani za da hranime ego, a od druga strana ne ni e vazno dali ke bideme vo moznost da ja ziveeme taa slava t.e. mu doaga deka se sto pravime pravime za opsto dobro na civilizacijata.

Не е вродена ами стекната. Се стекнува преку процесот на социјализација и кај секоја култура е различна, односно кај некои дури и ја нема. Друго, не се сите егоисти и не мислат само за себе... Таа слава што ја спомнуваш, што никогаш нема да ја искусиш, ќе ја искусат новите поколенија. Друга работа е што, егото те следи во текот на животот и сакаш да го „нахраниш“ затоа што ти треба за самопотврдување а не за славата со која ке се здобиеш после смртта.

 

[Гладиус]

Дали оваа позната изрека на Луј 14 е и ваша филозофија?

Никако. Ова е многу егоцентрична изрека која може да делува само како храна за егото на поединецот кој верува во неа.

Кога размислувате за себе и животот, дали сакате или си верувате во тоа дека пред вас немало и не се случувало ништо, а така ќе биде и после вас? Се трудите ли да оставите нешто зад себе кое ќе живее многу подолго од вас или не сакате ни да губите време на такви работи?

Скоро секогаш размислувам за мене и за животот и свесен сум дека ако немало и не се случувало ништо, тогаш не би бил ни јас. Светот дефинитивно не започнал со мене, а ниту пак ќе заврши.
Ако се трудам да оставам нешто зад мене, значи дека сум уверен дека после мене ќе има некој и нешто кој ќе се сеќава на она што сум го направил и или ќе се восхитува или ќе го плука. Зад себе сакам да го оставам се’ она што ќе го постигнам. До некаде, ако поубаво размислам, откако ќе ме снема ќе остане само она што сум го направил, и сакал јас или не тоа ќе остане зад мене.

Дали ваквото размислување му помага на човекот полесно да го прифати неговото гостување на овој свет или му штети со тоа што го прави тежок егоист, кој размислува само како поубаво да си го проживее својот живот?

Ова размислување (како што и самиот Луј 14 кажува) е размислување кое води единствено до егоизам. А токму овие луѓе кои се водат од ова размислување не можат да го прифатат гостувањето на овој свет. Затоа што за да бидеш гостин треба да бидеш дел од нешто кое не е твое. Но за да веруваш дека пред тебе и по тебе ништо не постоело а нема ни да посоти, треба себеси да се позиционираш како домаќин и како оној кој ги диктира условите. Да се прифати улогата на гостин на светов значи да се верува во она пред и по нас.
Болдираниот дел некако не ми се поклопува со тоа размислување. Па сите луѓе бараат начин, се обидуваат и размислуваат како поубаво да го проживеат својот живот, не само оние кои се водат по изреката на Луј 14.
Но можеби оние кои живеат по таа изрека се само поистакнати во своите потреби за поубав и полесен начин на живот.

 

[Дивајн]

Болдираниот дел некако не ми се поклопува со тоа размислување. Па сите луѓе бараат начин, се обидуваат и размислуваат како поубаво да го проживеат својот живот, не само оние кои се водат по изреката на Луј 14.
Но можеби оние кои живеат по таа изрека се само поистакнати во своите потреби за поубав и полесен начин на живот.

Фали уште едно "само", затоа. Значи "кој размислува само како поубаво да си го проживее само својот живот".

 

[Quark]

Не е вродена ами стекната. Се стекнува преку процесот на социјализација и кај секоја култура е различна, односно кај некои дури и ја нема.

Emi ako de, steknata, isto onakvo samo drugo pakuvanje...
poentata mi bese deka postoi.

Друго, не се сите егоисти и не мислат само за себе... Таа слава што ја спомнуваш, што никогаш нема да ја искусиш, ќе ја искусат новите поколенија.

Vikas ke ja iskusat drugite pokolenija? Okey, se slozuvam. Ama sto air ke imam jo od toa koga veke ke bidam mrtov? Znaci tuka se pojavuva ona dimenzija koja deluva za optso dobro.

Друга работа е што, егото те следи во текот на животот и сакаш да го „нахраниш“ затоа што ти треба за самопотврдување а не за славата со која ке се здобиеш после смртта.

Me sledi de cel zivot, i tuka se pojavuva egocentricnosta, da bideme na povisoko nivo od drugite vo ovoj zivot, sto e normalna stvar vsusnost.

Ama ne e bas kompatibilno so ona drugoto od pogore, za opsto dobro so bese.

 

[Гладиус]

Фали уште едно "само", затоа. Значи "кој размислува само како поубаво да си го проживее само својот живот".

Е вака веќе сфаќам што беше поентата на таа реченица
Нажалост многу луѓе веруваат дека живеат само за да поубаво си го проживеат само својот живот. Тоа не ги прави само егоисти, туку ги прави можеби и исплашени и несигурни дека животот е премногу краток за да си дозволат да му помогнат и на некој друг за да има поубав живот, стравувајќи дека ќе немаат време за самите себе

 

[Crazy in Love]

Дали оваа позната изрека на Луј 14 е и ваша филозофија?
Кога размислувате за себе и животот, дали сакате или си верувате во тоа дека пред вас немало и не се случувало ништо, а така ќе биде и после вас?

Не, воопшто не размислувам така. Особено не сакам да размислувам дека пред мене не се случувало ништо, а и после мене. Се тече...Животот е река, речиси сите луѓе ги голта заборавот. Без секој се може, можеме да оставиме нешто позади нас, но сепак тоа не значи дека ако мене ме нема дека и животот на другите ќе биде празен. И понатаму ќе си има случувања, работи, само без мене.

Се трудите ли да оставите нешто зад себе кое ќе живее многу подолго од вас или не сакате ни да губите време на такви работи?

Да...сакам да оставам печат, да дадам знак дека сум постоела, да оставам нешто по кое ќе бидам запаметена. Имам страв дека ќе бидам заборавена. Знам дека ќе бидам заборавена и тоа ме излудува од страв. Знам дека по некое време, ретко кој ќе ме памти.
Сепак се трудам да живеам така што барем и оние кои ќе ме паметат ќе ме паметат по добро.

Дали ваквото размислување му помага на човекот полесно да го прифати неговото гостување на овој свет или му штети со тоа што го прави тежок егоист, кој размислува само како поубаво да си го проживее својот живот?

Не го прави егоист. Не се сложувам. Ок, мислењето после мене потоп е малце екстремно и радикално - но сепак не верувам дека има некој кој сака да падне во заборав. Сите го имаме она чувство кое не преовладува на моменти да бидеме сакани, запаметени, да оставиме добар впечаток. И често пати сакаме да оставиме трага од нашето постоење, што е сосема нормално.

 

[Вештица]

Бесмртни се само човековите дела...
Јас мислам дека и да сакаш не можеш а да не оставиш трага во светот. Секојдневно влијаеш врз светот и го обликуваш. Мислам дека ова е добро објаснето со ,,пеперутка ефект". Така да ничиј живот нема да помине незабележан. Не може после тебе ништо да нема, да биде ко да не си постоел
Ама ако сакаш да оставиш наследство по тебе, тогаш треба да створиш поколение. И кога ќе нема, ќе живее само во срцата на твоето поколение, во твојата крв, се друго е минливо.
Затоа мислам дека една од главните цели на човекот треба да биде да си ја продолжи лозата,.да се одржи семејната чест и националниот дух. Така јас засекогаш ќе ги памтам моите, така сакам и јас да бидам запаметена.