Donald Sikert
Jane Vitington
- Член од
- 28 ноември 2008
- Мислења
- 8.283
- Поени од реакции
- 5.614
Утопијата колку и да изгледа и звучи убаво, никогаш не е можна, затоа што светот, реалноста и се поврзано со неа има дуална природа. Вечното блаженство и среќа никогаш нема да биде можно, затоа што без спротивност од која ќе може да се издвои, ќе ја изгуби смислата и поради самиот тој факт ќе престане да биде среќа.
Ова е нешто кое многупати сум го посочил како мое размислување, дека без предизвик (проблем, искушение, зло...итн) нема ни смисла на битисувањето - постоењето. Тогаш зошто во молитвите на овој пат, се вели "избави не од искушение", кога и самиот Исус морал да помине низ искушение?
Токму затоа "Христовиот" пат е подеднакво погрешен како и оној на "Лукавиот", затоа што и двата се крајности, а ниедна крајност, па ни позитивната, сама по себе не е решение.
Најдобар пример за тоа се славните и богати личности, кој и покрај популарноста, богатството и удобствијата, не се поштедени од депресии, зависности и тага.
Хмм, теоретски, гледано од денешен аспект е веројатно така.
Меѓутоа ако знаеш за дуалноста, и знаеш што е добро, а што е зло, тогаш можеш да уживаш во среќата бидејќи знаеш дека е среќа.
Па тоа е и целта, да има предизвици секако, но тие да не бидат поради тоа што на другата страна стои злото.
Концептот би бил, имаш дуализам, свесен си за него, знаеш што е што, и затоа едната страна ја тргаш на страна, во случајов злото.
Ако поминеш низ искушение, ќе се трудиш да го пренесеш искуството на твоето поколение, за да не поминува низ истото искушение. Веројатно тоа е и целта на Исус и неговото искушение.
Што знам некако ми личи и имам претчувство дека тој концепт е навистина вистинскиот за човештвото.
Утопија засега ДА, во иднина се надевам НЕ.