Добро, сега ми е многу појасно вака.
Мама и тато не треба да ми се мешаат мене во некои одлуки, пак кажувам. Додека сме млади и неоформени како личност, да. Ама, за одлуките за партнер во брак, НЕ.
За болестите шознам да ти кажам, еве преку пример: Идете едно 4-5 години, и се спремате за легализирање на врската, упс, болест некоја... Го оставаш партнерот експресно и си заминуваш? Нема да сакаш да биде среќен, иако тој не би те оставил тебе, тоа го знаеш и сигурна си.
За парите ако тој ги има, а ти ги немаш, треба навреме да знаеш дали му значиш за долгорочно, или само те искористува како кукла за секс, додека да му здосадиш и да те шутне.
Абе, религиски муабетииии. А шо ако партнерот ти се погоди некој ко мене, антирелигиозен? Или се конвертира со тек на време, сфати дека религиите се само ветер во магла. Ќе го стрелаш, како што правеле верниците во самите зачетоци на религијата, колење, бесење,.... да не набројувам.
