„Колку е тажно да се биде жена! Ништо на светот не е толку евтино“, лелекала кинеската поетеса од третиот век - Фу Сјуен
Во древна Кина системот на неприкосновениот патријархат го диктирал и најмалиот детаљ во животот на жената, потиснувајќи го нејзиниот индивидуализам и одземајќи и го правото на избор. Од минатото па сè до модерните времиња потчинетоста на жената била постојана црта во општеството. Положбата на Кинеската радикално е изменета со распаѓањето на старото уредување пред налетот на револуционерните движења во дваесеттиот век.
нфучијанството, животна филозофија која ја втемелил мудрецот Конфучие (551-469 п.н.е.), владеело со мислата и политичката структура на кинескиот народ.Според учењето на Конфучие, семејството е темел на целото општество, а жените се презираат поради „недостиг на интелигенција“. Законите под влијание на конфучијанството налагале жените да им се потчинуваат на своите мажи, ќерките на татковците, вдовиците на синовите, и воопшто жените на мажите.
Будизмот не успеал да го замени традиционалниот конфучиски начин на живеење, но во четвртиот век постоел паралелно и имал влијание врз него. Кинескиот будизам исто така ги потценувал жените, карактеризирајќи ги како поалчни и со послаба волја на мажите. Начелата и на конфучијанството и на будизмот го зајакнале начинот на живот со кој жените биле угнетувани, а нивната тврдоглавост потисната.
Кинезите, исто така и Грците и Римјаните, раѓањето на ќерката го прифаќале без радост, често и со незадоволство. Девојчето претставувало само уште една гладна уста од која семејството никогаш нема да има корист. Или ќе стане жена која ќе работи за својот сопруг, или ќе биде продадена како конкубина или робинка, муи тунг која веројатно ќе носи помалку пари отколку што родителите вложиле во нејзиното одгледување. Зошто да живее како губитничка од моментот кога се родила? Ако успеала да го преживее изборот на новородено, зошто да и дадат име, кога ќе биде само привремен член на семејството, предодредена да живее некаде на друго место под покривот на некој маж? И така многу девојчиња низ вековите биле означувани со броеви наместо со имиња: Ќерка број 1, Ќерка број 2.
Конкубинатот во Кина бил интегриран во семејната структура. Конкубините имале јасно дефинирани улоги и должности. Ги надополнувале сопругите и имале некаков статус - понизок, но особен. Веројатноста дека ќе ги потценуваат како курви била помала.
онкубините кои имале повеќе среќа живееле во одделни куќи, но повеќето го делеле домаќинството на господарот со неговата сопруга, децата, слугите и често со други конкубини. Тоа им овозможувало одредена сигурност, но доведувало и до сложени и тешки односи меѓу различните членови во домаќинството. Благосостојбата и среќата на конкубината зависеле и од нејзината вештина во домашните сплетки и најмногу од сексуалната политика.
Поседувањето конкубини претставувало престиж. Колку повеќе ги имал некој маж, неговиот углед бил поголем. Конкубините се добивале и како подароци на привилегираните или на младоженците. Во исто време, сите знаеле дека пристојна жена не може да стане конкубина, „мажена во срам без венчална церемонија“.
Конкубината го придржувала господарот на деловните патувања кога сопругата не можела да се ослободи од обврските во куќата. Нејзината поважна задача била да обезбеди наследници кога жената не можела да раѓа. Раѓањето син обезбедувало ограничена привилегирана положба дури и на конкубината од најнизок ранг. Ако била робинка, веќе не постоел ризикот дека ќе биде продадена и поради најситна забелешка на кој било од повозрасните членови на семејството
Иако кинеската конкубина имала правен статус, уживала малку права, а била оптоварена со многу обврски. Кога спиела со друг маж, ја обвинувале за неверство, а ако господарот ја фател во таков чин, можел да ја убие и неа и нејзиниот љубовник. Другите казни вклучувале седумдесет и седум удари за неа и осумдесет и седум удари за него со бамбусов стап или, пак, убиство на двајца со давење во кошница што се употребувала за пренесување свињи на пазар.
За разлика од убиствата на жените, убиството на конкубината повлекувало полесна казна.
Господарите можеле да се ослободат од конкубините преку некој вид развод, а барем теоретски и конкубините можеле да го сторат истото тоа. Господарот можел да наброи седум традиционални „оправдувања“, како основа за неговата одлука, вклучувајќи ги злобата и зборливоста. Конкубината можела да наброи само три, вклучувајќи го и непостоењето на домот во кој требала да се врати, што претставувало еуфемизам за сиромаштијата на господарот.
Конкубините имале различно потекло, исто како и нивните господари. Некои потекнувале од угледни семејства чии татковци се здобивале со полза од таквиот договор. Многу од нив биле моои-дзаи, робинки, напуштени од нивните сиромашни родители или продавани, а тогаш ги земале во јавни куќи и ги вметнувале во улична проституција пред да бидат обучени и продадени, (за убавите, дури и преголеми суми) како конкубини.
Читајќи го ова дојдов до заклучок дека во повеќето религии жената имала во минатото мн понизок статус во однос на мажот... За христијанството знаеме дека сето тоа започнува од Адам и Ева. Оттука жената била грешна и затоа била ставена на пониско ниво од мажот. Но во другите религии од каде влечат корењата дека жената треба да има понизок статус ?!
Во древна Кина системот на неприкосновениот патријархат го диктирал и најмалиот детаљ во животот на жената, потиснувајќи го нејзиниот индивидуализам и одземајќи и го правото на избор. Од минатото па сè до модерните времиња потчинетоста на жената била постојана црта во општеството. Положбата на Кинеската радикално е изменета со распаѓањето на старото уредување пред налетот на револуционерните движења во дваесеттиот век.
нфучијанството, животна филозофија која ја втемелил мудрецот Конфучие (551-469 п.н.е.), владеело со мислата и политичката структура на кинескиот народ.Според учењето на Конфучие, семејството е темел на целото општество, а жените се презираат поради „недостиг на интелигенција“. Законите под влијание на конфучијанството налагале жените да им се потчинуваат на своите мажи, ќерките на татковците, вдовиците на синовите, и воопшто жените на мажите.
Будизмот не успеал да го замени традиционалниот конфучиски начин на живеење, но во четвртиот век постоел паралелно и имал влијание врз него. Кинескиот будизам исто така ги потценувал жените, карактеризирајќи ги како поалчни и со послаба волја на мажите. Начелата и на конфучијанството и на будизмот го зајакнале начинот на живот со кој жените биле угнетувани, а нивната тврдоглавост потисната.
Кинезите, исто така и Грците и Римјаните, раѓањето на ќерката го прифаќале без радост, често и со незадоволство. Девојчето претставувало само уште една гладна уста од која семејството никогаш нема да има корист. Или ќе стане жена која ќе работи за својот сопруг, или ќе биде продадена како конкубина или робинка, муи тунг која веројатно ќе носи помалку пари отколку што родителите вложиле во нејзиното одгледување. Зошто да живее како губитничка од моментот кога се родила? Ако успеала да го преживее изборот на новородено, зошто да и дадат име, кога ќе биде само привремен член на семејството, предодредена да живее некаде на друго место под покривот на некој маж? И така многу девојчиња низ вековите биле означувани со броеви наместо со имиња: Ќерка број 1, Ќерка број 2.
Конкубинатот во Кина бил интегриран во семејната структура. Конкубините имале јасно дефинирани улоги и должности. Ги надополнувале сопругите и имале некаков статус - понизок, но особен. Веројатноста дека ќе ги потценуваат како курви била помала.
онкубините кои имале повеќе среќа живееле во одделни куќи, но повеќето го делеле домаќинството на господарот со неговата сопруга, децата, слугите и често со други конкубини. Тоа им овозможувало одредена сигурност, но доведувало и до сложени и тешки односи меѓу различните членови во домаќинството. Благосостојбата и среќата на конкубината зависеле и од нејзината вештина во домашните сплетки и најмногу од сексуалната политика.
Поседувањето конкубини претставувало престиж. Колку повеќе ги имал некој маж, неговиот углед бил поголем. Конкубините се добивале и како подароци на привилегираните или на младоженците. Во исто време, сите знаеле дека пристојна жена не може да стане конкубина, „мажена во срам без венчална церемонија“.
Конкубината го придржувала господарот на деловните патувања кога сопругата не можела да се ослободи од обврските во куќата. Нејзината поважна задача била да обезбеди наследници кога жената не можела да раѓа. Раѓањето син обезбедувало ограничена привилегирана положба дури и на конкубината од најнизок ранг. Ако била робинка, веќе не постоел ризикот дека ќе биде продадена и поради најситна забелешка на кој било од повозрасните членови на семејството
Иако кинеската конкубина имала правен статус, уживала малку права, а била оптоварена со многу обврски. Кога спиела со друг маж, ја обвинувале за неверство, а ако господарот ја фател во таков чин, можел да ја убие и неа и нејзиниот љубовник. Другите казни вклучувале седумдесет и седум удари за неа и осумдесет и седум удари за него со бамбусов стап или, пак, убиство на двајца со давење во кошница што се употребувала за пренесување свињи на пазар.
За разлика од убиствата на жените, убиството на конкубината повлекувало полесна казна.
Господарите можеле да се ослободат од конкубините преку некој вид развод, а барем теоретски и конкубините можеле да го сторат истото тоа. Господарот можел да наброи седум традиционални „оправдувања“, како основа за неговата одлука, вклучувајќи ги злобата и зборливоста. Конкубината можела да наброи само три, вклучувајќи го и непостоењето на домот во кој требала да се врати, што претставувало еуфемизам за сиромаштијата на господарот.
Конкубините имале различно потекло, исто како и нивните господари. Некои потекнувале од угледни семејства чии татковци се здобивале со полза од таквиот договор. Многу од нив биле моои-дзаи, робинки, напуштени од нивните сиромашни родители или продавани, а тогаш ги земале во јавни куќи и ги вметнувале во улична проституција пред да бидат обучени и продадени, (за убавите, дури и преголеми суми) како конкубини.
Читајќи го ова дојдов до заклучок дека во повеќето религии жената имала во минатото мн понизок статус во однос на мажот... За христијанството знаеме дека сето тоа започнува од Адам и Ева. Оттука жената била грешна и затоа била ставена на пониско ниво од мажот. Но во другите религии од каде влечат корењата дека жената треба да има понизок статус ?!
