Која е причината?

[Сатори]

Сплет на сите горе наведени работи е, во еден момент е потреба од нова кожа под твојата дланка, во друг е желба за докажување, во трет е едноставно потрага за во четврт да се сведе на добивање животно искуство со повеќе карактери и околности.
Никогаш не може да биде базата само една причина, само една желба и потреба, секогаш мора да има многу за да биде се тоа изводливо без грижата на совест и тешките општествени и морални правила, мора да се има сила и доверба во она што вистински се посакува за да се добие, дури и да се тоа повеќе партнери, партнерки, мачиња или кучиња, сеедно е.

Јас, ниту сум била моногамна, ниту сум во план да се скарсувам и да бидам анама, ги сакам сите бои и вкусови на животот, со нив живеам и танцувам секој изминат ден, каде се задржувам подолго, каде само поминувам, убаво ми е, задоволство е.
Мојот порив лежи многу површно, колку и да е тоа разочарувачки, промени, промени, слатки промени!

 

[Nemiseverue]

Би рекол... никој не се откажува од она што го има крај себе а е убаво. Менуваме многу партнери заради начинот на живот, различен од минатото, пребрз, динамичен, интересен. Наеднаш имаме шанса да се најдеме во клуб со илјада луѓе истовремено, каде сме практично на пазар, а физичката привлечност е секако огромен фактор за контакт и врска. Потоа, телефонија, интернет, милион и еден начин за комуникација со светот.

Секојдневно се наоѓаме во ситуација да запознаеме некој нов, сите навидум изгледаат прекрасно и подобро (слично на примерот на Мад макс) и секогаш мислиме дека онаа ситница (или голема одбивност) кај партнерот можеме да ја надокнадиме, и најверојатно сме во право... само што нов проблем ќе се појави кај новиот партнер.

Оние со отворен дух, либерали, со широки погледи кон светот редовно имаат далеку повеќе партнери во животот од другите. Сепак, деценија подоцна ил две, сите доаѓаат до истото исцрпувачко чувство. Некои од нив знаат дека најдоброто за нив го имале и испуштиле, некои воопшто и не налетале на него, но ќе застанат на еден камен и ќе го гушнат иако е ладен и непријатен.

Ако некој мене ме праша, така е и подобро. Да си видел како изгледа сончева градина а да живееш надвор од неа, е подобро од тоа само да си читал за неа. Оној кој живее внатре... менувам три прсти од левата и еден од десната рака за да се смениме.

 

[moviemaniac]

podobro da se kaes za nesto sto si go napravil nego da se kaes za nesto sto nikogas ne si porbal da go napravis. toa e moe moto. ne planiram da se skrasuvam. mislev deka mozam ama izglea nemozam. a zasto ustvari go pravime ova. pa sekoj covek se stremi na nesto razlicno. koa ke se zaides so nekoj posle nekoe vreme se ti stanuva isto i sakas da go smenis. ima i luge toa sto gopravat radi lecenje kompleksi. (nekoi luge mislat deka monogamija e vid na drvo):pos2:

 

[Никола]

Збеснатост. Влегува во игра она кое се обиделе генерации пред нас да го стабилизираат, а тоа е нагонот за прокреација со што е можно повеќе партнери за да се од една страна прошири своето семе на колку е можно повеќе жени, од друга да се одбере најсилниот ген за нејзиното дете да може да преживее, да биде здраво и успешно, или модерно кажано, конкурентно (има кур во зборот, има и рента, ај некој етимолог нека го разглоби.

Ако земеме дека стабилноста на општеството е директно поврзана со семејството и моногамијата, ваквата раскалашеност од припадниците на сите возрасни групи, допринесува до негово разградување, бидејќи се губат основите, се засилува(не дека скроз некогаш исчезнало) примитивното ривалство кое е базирано врз тоа кој е помоќен, посилен (тука влегуваат сите фактори, изглед, пари, статус).

Како резултат се јавува љубомората, губењето на приврзаноста кон личноста, се намалува функционалноста во работата, појавување на сомнеж и недоверба во секого, со тоа и не можноста за правилен развиток на идните генерации (децата де).

Во такви услови општеството е разнишано бидејќи станува непотребно и нефункционално.
Кога ги нема делчињата кои го создаваат а тие се нуклеарните семејства, тоа се руши и деградира до степен на племе, до ниво на договор меѓу старешините како да владеат со поданиците, нешто кое се случува кај нас.
Западните демократии оддамна страдаат од оваа болест, но ја имаат надминато -нашата- фаза на уривање на моралните вредности, на многу ефективен начин. Со десензитирање на нивните граѓани, нивно претворање во крајно ладни и неемотивни ботови, на кои не им е гајле нит за себе камо ли за некој друг.
Тука нема потреба од морал, од етика бидејќи нема живот. А животните вредности, сметам дека се интристични, повеќе или помалку, религијата и законите само ги стабилизирале и насочиле во некој попрагматичен колосек.