Првото полувреме и подобро ги затворивме, со стандардни грешки во маркирање, за кои се надевам дека Консеисао коначно ќе ги поправи, што доведоа до некои нивни шанси, но ништо посебно.
Не дека и Милан направи нешто многу во прво, да не беше таа глупост, која дојде и од неправилно изведен аут, ќе си завршеше најреално 0:0 тоа прво полувреме.
Јас дури и позитивно се изненадив како го одиграа првото полувреме, очекував многу повеќе да не малтретира Интер, башка што им игравме пресинг и тоа високо.
Веќе по првиот примен гол мислев дека шансите се ептен мали, после вториот се надевав само да не биде катастрофа.
На 2:1 можеше се да биде, иако имавме повеќе шанси за да израмниме, отколку тие да избегаат пак на 2 разлика, иако и такво сценарио беше доста реално.
Тука веќе гледавме луд натпревар, после 2:2 е посебна приказна.
А третиот гол, за мој вкус, е еден од најдобрите голови што сме ги дале и тоа доста години наназад.
Леао влегува централно и трча во длабочина, една од најбитните промени што ги гледаме кај него сезонава, Пулишиќ со одличен пас, колку само не се свесни навивачите на Милан, за колку квалитетн фудбалер станува збор, потоа Леао наоѓа топ решение да додаде до Абрахам.
Прекрасен гол, а кога ќе се стави во контекст на целиот натпревар, вреди уште повеќе.