Да тибам денов до сабајле. Станувам ја онака фино, све топ, сите овци ми се на број што се вика; се наспав ко чоек, и одам да си напраам доручек. И ставам зејтин да се грее ко божем ќе пржам јајца. Во меѓувреме си одам во дневна малку да се истегнам. После некое време глеам нешто крцка, пука.... одам да видам и глеам зејтинов се прегреал. Глеам една црна дамка ама не и обраќам многу пажња. На брзина го тргам тавчево настрана, кршам три јајца и го враќам назад. Се спржија јајцата и седнуам да јадам, коа гледам таа црната дамка.... тоа тавчево да ми изгорело. Површината скоз му се излупила. И сеа имам мали парченца.... господ знае што е тоа со што е обложено тавчево, и ми крцкаат во уста. Е ДА ТИ ЕБАМ ВЕКОТ ЗНАЧИ.
Ми пропадна доручекот. Го остајв јајцето, све праченца мали насвегде.....
Зедов ајвар и сирење и салама да јадам.
Пу да тибам!
Знаеш ти драга како мрзам кога ќе ми почне лошо денот.
Е како сум нервосен... :fuckoff:
И што би било наровоучение на оваа прикаска?
Дали можеби: ајварот никогаш нема да те изневери. Кога и да ти затреба тој е тука за тебе. ЗАтоа да си го сакаш и пошуаш.
М?
Ае заеби тоа, одам ја да се бричам, обрснат сум ко качак.
Аајт