- Член од
- 17 март 2005
- Мислења
- 11.493
- Поени од реакции
- 1.593
So long ММФ!
Давеник во море. Веќе е при крај со резервите со воздух во своите бели дробови. Почнува да тоне. Наеднаш, некој од страна му ја зграпчува главата и му ја вади над површината на морето. Давеникот ги полни своите бели дробови со воздух. Но, неочекувано, спасителот повторно му ја турка главата под вода. Поминуваат неколку минути и главата на давеникот е повторно над водата. Белите дробови се полнат и пак некој го тука под водата...
Вака некако економистите-противници на политиката на Меѓународниот монетарен фонд ја опишуваат улогата на оваа меѓународна институција во економиите на земјите-членки, со која од пред два дена Македонија конечно ги расчисти сметките. А земји членки, кои бараат помош од ММФ се главно сиромашни, политички и економски нестабилни земји кои, кога тогаш доаѓаат пред портите на ММФ и бараат пари. На тоа овој светски финансиски полицаец чека. Сите знаат дека аранжманот со ММФ позитивно психолошки влијае на странските инвеститори и дека ја зголемува владината дисциплина во спроведувањето на договорената економска политика. Таа договорена политика секогаш се дефинира преку писмо на намери на земјата кандидат, кое всушност е однапред напишано и дефинирано и во кое со еден збор пишува – ќе работиме како што ќе кажете. Ја прифаќаме стратегијата на ММФ. А таа стратегија е опасна. Не нуди развој, освен дисциплина и аскетско неразумно штедење по нивните банки.
Тука почнува приказната за или против ММФ. Никој никогаш не го проценувал социјалниот елемент на слепото прифаќање на таквата политика која секогаш инсистира на огромни девизни резерви, кои се разбира се чуваат кај нив по нивни пропишани камати. Нормално за секоја влада да се чувствува послободна кога води самостојна економска политика, во споредба со спроведување на политика под притисок. Но уште понормално е за неспособните влади да го кријат своето медиокритетство и незнаењето да го покриваат со – ММФ ни кажа! Тоа се препораки на ММФ!
Ако е така, тогаш долгогодишниот аранжман со ММФ всушност претставува своевидно признание за сопствената неспособност, па во целиот овој период ни требаше некој да не контролира и да ни кажува ова е добро, а ова лошо! Зарем ММФ ни треба за постојано да не потсетува дека јавните претпријатија треба да се приватизираат, дека влоговите на државата по фирмите треба да се продадат, дека за стечајците нема пари, дека невработените треба да се снаоѓаат, а и тоа дека парите, девизните резерви, треба да се чуваат – во нивни банки. Податоците покажуваат дека паралелно со потпишувањата на аранжманите со ММФ растеше и стапката на невработеноста и процентот на падот на производството. Секоја барем малку поупатена личност во вештините на користењето на Интернетот можеше да ги собере информациите за вистинските акции што ги спроведува ММФ и како систематски ги уништуваше стопанствата по земјите во транзиција и по земјите од третиот свет. Искуствата на одделни земји во транзиција ни покажуваат дека нивниот сериозен економски раст почна токму по ослободувањето на контролата на ММФ и поцврстото застанување на курсот на развојно определеното стопанство. Русија, Полска, Романија, Словенија, Аргентина, Бразил, Перу, Мексико… се добри примери за тоа. Дали со конечното раскрстување, за почеток со долгот кон ММФ, Македонија почнува да ја користи историската шанса? Ја дефиниравме ли и ние конечно, сами, националната стратегија за долгорочен економски развој?
Сите домашни стопанственици се согласни дека Владата може најмалку 600 милиони евра од девизните резерви (кои сега се 1,4 милијарда евра) да врати во стопанството. Процената е дека со оваа поддршка ќе почне еден сериозен инвестициски циклус, многу потребен за веќе паднатото македонско стопанство. Никој од економските експерти, а ниту дел од луѓето во Владата, не можеа да ја сфатат досегашната ваква ригидна и непродуктивна владина политика. За дел од тие министри поважно беше мислењето на експертите од ММФ, отколку бројот на невработените, стечајците и технолошкиот вишок во земјава. Еве како таа политика сликовито ја опиша еден македонски банкар: таткото на семејството ги чува парите во перница, жена му секој ден му бара пари за леб и млеко, децата гладуваат, а тој не дава ниту денар! Од тој аспект може да заклучиме дека ММФ е соучесник во убиството на македонската економија. Разорено стопанство, висока невработеност и голема сиромаштија се главните карактеристики на македонската економија што речиси 13 години се води под патронат на Меѓународниот монетарен фонд. Во тој период богатите уште повеќе се збогатија, а сиромашните осиромашија!
Кога пред три години „Време” ги организираше трибините на тема ни треба ли воопшто ММФ, ретки беа говорниците кои беа недвосмислени во своите одговори дека време е да и кажеме довидување на ова моќна меѓународна финансиска организација. Неделава Македонија тоа и го стори. Исто како и пред неа многу други земји чиј развој почна токму по таквиот развод. Време е за активна економска политика и поинакво користење на услугите на светскиот финансиски полицаец, кој пак, од друга страна и самиот е пред реформи.
Еве што деновиве беше напишано на еден македонските блогови токму на темата за давеникот и давителот од почетокот на приказната: "So long and hope we'll never see again!"
Давеник во море. Веќе е при крај со резервите со воздух во своите бели дробови. Почнува да тоне. Наеднаш, некој од страна му ја зграпчува главата и му ја вади над површината на морето. Давеникот ги полни своите бели дробови со воздух. Но, неочекувано, спасителот повторно му ја турка главата под вода. Поминуваат неколку минути и главата на давеникот е повторно над водата. Белите дробови се полнат и пак некој го тука под водата...
Вака некако економистите-противници на политиката на Меѓународниот монетарен фонд ја опишуваат улогата на оваа меѓународна институција во економиите на земјите-членки, со која од пред два дена Македонија конечно ги расчисти сметките. А земји членки, кои бараат помош од ММФ се главно сиромашни, политички и економски нестабилни земји кои, кога тогаш доаѓаат пред портите на ММФ и бараат пари. На тоа овој светски финансиски полицаец чека. Сите знаат дека аранжманот со ММФ позитивно психолошки влијае на странските инвеститори и дека ја зголемува владината дисциплина во спроведувањето на договорената економска политика. Таа договорена политика секогаш се дефинира преку писмо на намери на земјата кандидат, кое всушност е однапред напишано и дефинирано и во кое со еден збор пишува – ќе работиме како што ќе кажете. Ја прифаќаме стратегијата на ММФ. А таа стратегија е опасна. Не нуди развој, освен дисциплина и аскетско неразумно штедење по нивните банки.
Тука почнува приказната за или против ММФ. Никој никогаш не го проценувал социјалниот елемент на слепото прифаќање на таквата политика која секогаш инсистира на огромни девизни резерви, кои се разбира се чуваат кај нив по нивни пропишани камати. Нормално за секоја влада да се чувствува послободна кога води самостојна економска политика, во споредба со спроведување на политика под притисок. Но уште понормално е за неспособните влади да го кријат своето медиокритетство и незнаењето да го покриваат со – ММФ ни кажа! Тоа се препораки на ММФ!
Ако е така, тогаш долгогодишниот аранжман со ММФ всушност претставува своевидно признание за сопствената неспособност, па во целиот овој период ни требаше некој да не контролира и да ни кажува ова е добро, а ова лошо! Зарем ММФ ни треба за постојано да не потсетува дека јавните претпријатија треба да се приватизираат, дека влоговите на државата по фирмите треба да се продадат, дека за стечајците нема пари, дека невработените треба да се снаоѓаат, а и тоа дека парите, девизните резерви, треба да се чуваат – во нивни банки. Податоците покажуваат дека паралелно со потпишувањата на аранжманите со ММФ растеше и стапката на невработеноста и процентот на падот на производството. Секоја барем малку поупатена личност во вештините на користењето на Интернетот можеше да ги собере информациите за вистинските акции што ги спроведува ММФ и како систематски ги уништуваше стопанствата по земјите во транзиција и по земјите од третиот свет. Искуствата на одделни земји во транзиција ни покажуваат дека нивниот сериозен економски раст почна токму по ослободувањето на контролата на ММФ и поцврстото застанување на курсот на развојно определеното стопанство. Русија, Полска, Романија, Словенија, Аргентина, Бразил, Перу, Мексико… се добри примери за тоа. Дали со конечното раскрстување, за почеток со долгот кон ММФ, Македонија почнува да ја користи историската шанса? Ја дефиниравме ли и ние конечно, сами, националната стратегија за долгорочен економски развој?
Сите домашни стопанственици се согласни дека Владата може најмалку 600 милиони евра од девизните резерви (кои сега се 1,4 милијарда евра) да врати во стопанството. Процената е дека со оваа поддршка ќе почне еден сериозен инвестициски циклус, многу потребен за веќе паднатото македонско стопанство. Никој од економските експерти, а ниту дел од луѓето во Владата, не можеа да ја сфатат досегашната ваква ригидна и непродуктивна владина политика. За дел од тие министри поважно беше мислењето на експертите од ММФ, отколку бројот на невработените, стечајците и технолошкиот вишок во земјава. Еве како таа политика сликовито ја опиша еден македонски банкар: таткото на семејството ги чува парите во перница, жена му секој ден му бара пари за леб и млеко, децата гладуваат, а тој не дава ниту денар! Од тој аспект може да заклучиме дека ММФ е соучесник во убиството на македонската економија. Разорено стопанство, висока невработеност и голема сиромаштија се главните карактеристики на македонската економија што речиси 13 години се води под патронат на Меѓународниот монетарен фонд. Во тој период богатите уште повеќе се збогатија, а сиромашните осиромашија!
Кога пред три години „Време” ги организираше трибините на тема ни треба ли воопшто ММФ, ретки беа говорниците кои беа недвосмислени во своите одговори дека време е да и кажеме довидување на ова моќна меѓународна финансиска организација. Неделава Македонија тоа и го стори. Исто како и пред неа многу други земји чиј развој почна токму по таквиот развод. Време е за активна економска политика и поинакво користење на услугите на светскиот финансиски полицаец, кој пак, од друга страна и самиот е пред реформи.
Еве што деновиве беше напишано на еден македонските блогови токму на темата за давеникот и давителот од почетокот на приказната: "So long and hope we'll never see again!"
