^
Редовно ме гризе совест дека не сум доволно инволвирана во животот на моите најблиски. Дека потфрлам како ќерка, како внука, како што и да е.
По некоја чудна логика, мајка ми и татко ми речиси никогаш не ми се жалат за ништо. Буквално треба да им читам од бојата на гласот дали се е океј, дали им треба нешто или едноставно минуваат низ тежок ден. Баба ми, мојата слатка 90 годишна бабичка денес имала покачен крвен притисок, а јас бев само онака, ноншалантно информирана за тоа. И сега седам до телефон и чекам фидбек дали паднал притисокот.
Можеби си мислат дека ме замараат. Можеби нивниот начин на покажување љубов е да ме штедат. Ама јас на сите други им стојам на располагање 24/7, па не ми јасно како тогаш може да потфрлам кога се во прашање оние кои ми значат најмногу?
Ја знаете онаа, грнето кај грнчарот е секогаш искршено. Ниту си правам паузи, ниту си земам здив. Само си продолжувам така, од ден за ден, со сто грижи на совест на рамениците. И ниту една од тие сто грижи не се однесува на мене.
Мислам, не дека не си го живеам животот, не си посветувам внимание, не уживам, не, не, ама има некои аспекти на кои треба да си посветам повеќе внимание. Ваљда некој друг повеќе се грижи за мене и тоа е тоа.
