ВМРО е чисто идеалистичка креација, додека комунистите, на чело со Тито направиле реализација на идентитетските прашања на македонскиот народ, вклучувајќи го и македонскиот стандарден литературен јазик, наговата граматика, култура, па дури и Црква (читај: отец Кирил). Тоа не можат да го преболат патриотите. Мотивите, можеби му биле да добие благонаклонетост од народот или да ја ослабне Србија, тоа е ирелевантно, резултатот го гледаме ден денес. Патем и најголемите песни кои се пеат по нивните митинзи се патриотски новокомпонирани песни, пост-воено.
Не смее да се запостави ни борбата за идеали на дел од тие дејци за независниот сон, дел цената ја платиле со крв, куршум и живот, ама никако не смее да се запостави ни комунистичкиот допринос кон креирање на македонскиот идентитет. Тоа не значи дека пред ова не постоел македонски народ, или македонски јазик, постоеле наречја, дијалекти, врз база на кои е направен тој литературен јазик. Исто е направено и во Србија, па и во другите екс-ју држави.
Во однос на овие, од 1991, ништо не е направено да зачувување на идентитетот и суверентитетот на државата, започни од тоа колку пати е менуван Уставот, редефинирањето на границите на единиците на локалната самоуправа, па и кога сите сложно го променија уставното име на државата. Така да, Тито е поголем патриот од сите нивни испилени патриотчиња кои конфугурираат во Дпмне, вклучувајќи го и оној кој пребегна кон Бугарите пред неколку децении.
Дополнително, со ваквиот начин на водење на државата, политичко-популистички, не може да се евидентира ни грам национализам затоа што државата се тера во бездна. Мора да направиме редефинирање на улогата, значењето и функциите на владата, каде дел треба целосно да се прелеат на единиците на локалната самоуправа со цел да имаат материја за креирање на политики за конкурентност, а дел на приватниот сектор. Дел, секако, ќе ги дефинира самиот пазар врз база на понудата и побарувачката, чисто капиталистички, ко што си сакавме на времето.
