Нека ме попрај некој ако грешам.
Единствен битолски политичар со јајца во овие 35 години шо имаше храброст и марифет, преку партија и функција да напрај нешто конкретно за спортот во градот беше Горан Невеновски, само тој, никој друг.
Се останато овие 25 години беа ситни спонзорства од ЕЛЕМ, недоволни за нешто појќе.
Џабе се надевавме дека Спиро ќе смени нешто во ракомето, не беше спорно дека чоеко го сакаше Пелистер, живото го остај на трибините, ама ја немаше таа моќ во партијата да привлечи кеш, по таа титула во 2000 година се случи ГУНАР ПРОКОП, ни ебаја матер та сезона, па после се беше КУПИ ДЕН ПОМИНИ, со повремени блесоци, освен во тие сезони во 2001/02 и 2004/05.
Само во времето на Невеновски видовме некој аир од партијата, дури беше Директор во Рек, тогаш го кладоја и претседател во ФК Пелистер, тогаш ги имавме најсветлите моменти по тие почетни неколку сезони во лигата.
Од екипа шо одвај успеа да избори опстанок, во та ера после првите Бразилци кои дојдоа тука, Џеферсон и Алвес

, за само кратко време од ко дојде Невеновски бевме екипа дрим тим.
Речиси сите битолски легенди се вратија назад, Тони Мицевски, Грозданов, Димов, Дејви, Ванчо Мицевски, Рутевски, Бабата, итн,па дојде и Виктор Треневски, па после и Митк Стојковски.
Вистински дрим тим беше то.

Тренер Кирил Дојчиновски,
Се кладоја столчиња на големата трибина, се средија соблекувални и слично, за тој историски меч во Интертото со тие од Луксембург ( Хоб/пшајд или како и да се викаа).
Штета шо само куп зедовме во 2001 година, таа екипа тие години можеше и требаше да напрај далеку појќе.
И сега да се соберат тие играчи, на 50+ ќе бидат подобри од пола играчи во оваа квази местачка лига.
Денес невозможно е преку РЕК да се извлечат пари за спортот, се оди преку централата, плус локалните директори во РЕК се од други градој, а и дури беа од Битола џабе беше, не се замараја за спортот воопшто.