Пратеникот Мухаммед – човекот што кој и да го запознаел го почитувал
Пратеникот Мухаммед, а.с., човекот кој го следи над милијарда и триста милиони луѓе и за повеќето претставува пратеник на човештвото, (барем според исламското верување), за жал преставува помалку ценета фигура во споредба со високите стандарди кои само тој постигнал да ги исполни.
Не толку ретко, неговиот лик бил тема за многу писатели а за почесто од многу други невини луѓе кои мислеле дека тоа што им се нуди е апсолутна вистина и затоа не го зеле ова предвид од друга гледна точка, иако сега западњаците овој напредок го забележуваат дури и во најобични работи.
Човекот, како што се вели, останува непријател на она што не го знае, а ова изгледа се случува со вреднувањето кое го имаат повеќето луѓе, а истотака и многу Албанци во врска со ликот на пратеникот Мухаммед.
Со надеж дека ќе донесе нешто ново за вниманието на албанскиот читател, кому не му е дадена реална можност да прочита за овој човек, или му е понудено нешто наизглед нереално, ќе донесам само неколку оценки од некои немуслимани неарапи, но кои многу се разликуваат од другите во една точка: тие имаат прочитано за пратеникот Мухаммед, со умот на срцето.
Иако не преминиле во ислам, тие имале храброст да ја кажат вистината, затоа што тоа е аманет, и знаеле да ја ценат личноста на Мухаммед, најмалку како човек кој ретко се среќава!
Мухаммед - човек вон секаков сомнеж
Преземено од книгата „Мухамед - пораката и пророштвото“ на христијанскиот египетски автор Назми Лукас
Мухамед не бил како сите други. Кај него биле собрани сите чудеса на претходните пратеници и волјата на јунаците, затоа најмалку што сме должни е да го запознаме, да го оцениме, а потоа и да го почитуваме.
Иако претходните народи имаат навика да ги сметаат за свети дури и дедовците, нивните јунаци и кралеви, а камоли пратениците, за него не наоѓаме никакви траги од обожување и слично на тоа. Често пати неговиот Куран, што тој го донесе, силно нагласува дека тој бил само човек: „Kaжи: ,Јас сум човек како вас, мене ми се објавува...‘“ Ел Кехф, 110
Тој бил само еден обичен човек, кој стана портпарол на небото, над него била само Божјата величественост, а под него луѓето. Сепак, тој никогаш не се чусвувал горделиво. Тој дури од секогаш се плашел од горделивоста и постојано се борел со себеси против неа, пред да го барал тоа од своите следбеници!
Доколку тој сакал да се воздигне себеси, тоа немаше да биде непознато и тешко за неговите следбеници, затоа што имаше со што да го воздигнуваат, особено кога го спредуваа со многумина други коишто не можеа ни малку да му се доближат. Но, тој самиот им забрануваше такво нешто велејќи: „Не воздигнувајте ме како што христијаните го водигнуваа синот на Мерјем (Марија). Јас сум само еден од Божјите робови, затоа кажете: Божји роб и Негов пратеник.“
И какви дилеми фрлаат злобниците на него?
Еден човек, чиешто верување беше толку многу искушувано во местото на главниот центар на идолопоколонството и за кого не се мислеше дека ќе победи, тој застана пред сите негови лични интереси, простувач и толерантен, без да покаже никаква гордост и моќ на власт... Немаше личен профит, на неговите блиски не им даде да наследат никаква материјална корист од него, па дури и на себеси си го забрани тоа што им го дозволуваше на другите - милостината. Ги помина сите очекувања, постигна да ги израмни робовите и етиописките слуги со прваците на неговото племе без никаква разлика.
Кој е тој човек што после сите овие факти зема храброст да застане на нозе и да го обвини овој славен човек?! Доколку навистина Мухаммед не ја кажувал вистината, тогаш би немало ниту еден човек на овој свет што би кажал барем еден вистинит збор.
Дали има позаслужен човек од него, за да го одбрани од неоснованите обвиненија, во едно време кога тој вратил милиони и милиони луѓе од обожувањето на идоли во обожување само на еден Бог, од поразот и деградацијата во верување и возвишеност, а тој самиот не добил ништо за себеси или семејството, во едно време каде луѓето се убивале за тоа.
Мухаммед ја освоил славата, а славата не го осовои него, ги користеше сите можности, но можностите него никогаш не го користеле. Над сè тој беше човек со чувства кој ги стави во функција на својата висока мисија за кој самиот Бог го избрал.
Мухаммед - великанот на историјата
Земедно од книгата „Херои на историјата“ од авторот Еил Дурант.
Јасно е дека никој не го научил Мухаммед да чита и пишува, и ова го знае веќе целиот свет. Но овој факт не го спречил ни малку за да ги познава работите на луѓето подобро од некој друг што имал високо образование.
Пратеникот Мухаммед бил еден од искусните команданти, но покрај ова беше и политички експерт кој знаеше како да ја продолжи војната до мир.
Ако нечија генијалност се мери со неговото влијание врз другите, тогаш потврдно ќе кажевме дека Мухаммед беше најголемиот човек во историјата. Тој зел должност да ја подигне духовната и моралната состојба на еден народ, каде сувото време и температурата на пустината ја завршиле својата работа, и овој народ го воделе во една темна состојба. Но, тој имал повеќе успех од било кој друг реформатор во историјата и ретко можеш да најдеш друг човек, освен него, кој го правел тоа што го правел тој.
И ова не се случило едноставно, зашто тој човек бил врзан со верата, но всушност немало друга сила освен верата што можела да ги промени арапите.
Кога почнал повикот, арапските земји едноставно биле некои мртви пустини, арапските племиња биле некои пагани разделени едни од други, а кога починал тие биле обидинети. Тој стигнал да ја надмине силата на фанатизмот градејќи една јасна религија, лесна и многу силна, еден систем на вредности што за основа ги имал херојството и гордоста.
Нема подобар реформатор од него, ги задолжил богатите да им даваат толку многу помош на сиромашните.
Неговите изреки кажуват дека тој многу повикувал кон науката и таа му се допаѓала, и од овој аспект се разликува од многуте верски реформатори.
Овој човек бил прекрасен во сите аспекти
Земено од книгата „Мухаммед и Куранот“ од Швајцарскиот ориенталист Едвард Монтет (1856-1927)
Секој темелен научник со добра намера ќе биде воодушевен од верската природа на овој човек, чиешто срце се карактеризира со голема искреност. Тој навистина беше реформатор со непомично верување, реформатор што се појавил како таков на зрела возраст проповедајќи голем повик, со што стана еден од најголемите верски личности на светот.
Ако се земе за основа само неговиот напор во однос на паганизмот, идолопоклонството и лошите закони на тоа време, тој немаше да беше помал од израиловите пратеници што уживат посебно место во нивната историја.
За жал, многумина не го знаат Мухаммед и затоа не го ценат како што треба, во едно време кога тој е од ретките реформатори за кого се знаат сите детали од неговиот животот.
Мухаммед имаше благороден морал, беше многу љубезен со другите, благ во комуникацијата, балансиран со другите, искрен во говорот. Неговите правни одлуки, искрени зборови и исполнети ветувања за тоа што говорел и правел биле неговите многубројни карактеристики.
Реформите во моралот што тој ги направил во општество, ни даваат за задача правно да го сметаме како: „Најмилосрдниот во човештвото“.
Дали е можно Мухаммед да бил само еден обичен претендент?
Томас Карлил (1785-1881) „Јунаците“
„Каде сте виделе еден лажен човек да воспостави една зачудувачка религија...? Тој не може да изгради една куќа со цигли... Бидејќи, ако тој не ги познава својствата на почвата, на варот и на цементот кои треба да ги користи, тој никогаш нема да изгради куќа, освен некоја слаба куќа која се очекува од ден на ден да падне.
Но како е можно овој човек (Мухаммед) да изградил една вера што продолжила да биде стабилна веќе 14 векови, следена од стотици милиони луѓе!?
Тој не бил лажливец, туку тие се, неверниците, што ги красат нивните лаги за да лажат народи и нации.“
Јас го сакам Мухаммед, а.с., за неговите чисти и едноставни мисли, далеку од насилство и неприродност. Ова момче од пустината не зборувал за тоа што не го знаел, не бил горделив, а ниту покорен некому освен пред својот Господар кога клањал со скината облека, така како што Тој го сакал и го создал.
............
Да видиме едно убаво цвеќе среде некоја градина не е некое чудо, но да го видиме тоа свежо цвеќе во средината на една пустина, ова навистина е едно чудо. Мухаммед, а.с., не бил само едно цвеќе, тој едноставно самиот во себе бил една градина со цвеќиња, овошја под сенката и мирис каде секогаш ќе има место за оние кои се уморни од трудот и пустините на овој свет.
Читајте и ќе видите дека тој ги живеел скоро сите улоги кој може да ги прави еден човек. Сирак како дете, работник и трговац во неговата младост, потоа командант со стратегија, редок дипломат, еден поверлив политичар, великодушен другар, пример во бракот, успешен родител и еден од ретките дедовци. Кој од луѓето имал можност да ги има сите улоги и во сите улоги и да има еден невиден успех?
Гледајте го неговиот живот, ќе најдете дека тој ги има доживеано сите „вкусови“ кои животот му ги пружа на човекот. Ја доживеал осаменоста на еден сирак, но и дружбата и љубовта на многу верници што го сакаат како нивните очи, социјалниот притисок од неговите блиски, но и полната поддршка од сите племиња на Арапскиот полуостров, радоста и губењето на децата, богатството и сиромаштијата, победи и неуспеси. Тој им продавал роба на малите трговци, како што им праќал писма најмоќните цареви и владатели во светот, повикувајќи ги да го примат исламот. Тој засекогаш остана констатен, независен, како да е дојден да живее за другите, а не за себе. Доволно е јасно да мислиш дека истиот човек ја водеше битката на Бедер, а подоцна и владеел со еден сегмент на целиот универзум, ќе клекнеше на колена на подот на својата куќа, за внучињата да можат да му се качат на грбот и да си игра со нив. Само еден пратеник може да постигне ваква совршеност на величественост , моќ и великодушност, но фактот дека тој човек го постигнал ова, нагласува колку голем може да биде човекот само кога би знаел кој е.
Кај него се наоѓа примерот на сиракот, трдуољубивиот работник, чесниот трговец, родителот и добриот брак, политичар и дипломат, наоѓа пример секој што сака да биде добар:
„А вие во Аллаховиот пратеник имате прекрасен пример за оној што се надева на Аллаховата милост и на наградата на оној свет, и кој често Го спомнува Аллах.“
Куран, 33: 21
Подготви:
Ферид Пику
Преведувал : Ј.Л./Ј.Р.
