Тема:
Поместување на морално-етичките граници во науката со цел забрзан прогрес на човештвото
Ќе идам со една тема која е навидум спротивна од таа на
@PloTwist дека човештвото не треба да постои. Напротив, сметам дека дека човекот во својата сегашна форма не е крајна точка на еволуцијата, туку само транзициона фаза. Од најраните предци на човекот до современиот човек, животот на Земјата поминал низ милиони години адаптација и развој. Зарем оваа биолошка и интелектуална форма треба да биде краен стадиум на развој и еволоција, конечна верзија на човекот?
Затоа верувам дека човештвото треба свесно да ја преземе сопствената еволуција во свои раце. Генетскиот инженеринг, едитирањето на ДНК, "дизајнираното потомство", вештачки одгледани органи итн., не ги гледам како закана, туку како логичен следен чекор. Ако имаме можност да создадеме потомство отпорно на рак, Алцхајмерова болест, ХИВ, разни генетски наследни нарушувања и синдроми, дали е повеќе етички да одлучиме да не го направиме тоа или да го направиме?
Имаше пред неколку години некој косоок научник, кој ги создал првите генетски модифицирани близнаци отпорни на ХИВ. Подоцна истиот е осуден на парична и затворска казна. Е сега, тука се отвора едно суштинско прашање и морална дилема - што е понеетички, да се прекрши некоја регулатива и закон, или да се отфрли научно достигнување кое може трајно да ги заштити идните генерации од тешки болести?
Дали етиката што спречува истражување или некој научен пробив кој може да го намали страдањето и да го продолжи животот е всушност анти-етичка?
Според мене, моралот и етиката треба да бидат алатка за насочување на науката, а не кочница што го блокира нејзиниот развој. Секако, тоа не значи дека сè треба да биде дозволено без контрола, но општеството не смее автоматски да ги отфрла радикалните идеи само затоа што на некои снегулки им звучат вознемирувачки или неприродно.
Ако можеме како вид да станеме поздрави, попаметни и поотпорни, зошто би останале биолошки ограничени? Ако можеме да го елиминираме ризикот од наследни болести, дали е морално да не го направиме тоа? Дали е поправедно сите деца да се раѓаат со случајна генетика, или со најдобри можни предиспозиции?
Жалосно е за ваков комплексен биолошки ентитет, чие постоење само по себе е фасцинантно, неговиот животен циклус да се состои од учи школо, потроши го половина живот работејќи, размножи се, за на крај да имаш за терапија и да поживееш уште некоја година додека не те изгравираат на мермер.
Човештвото треба да има повисока цел. Наместо да останеме ограничени од сопствената биологија, треба да се стремиме кон создавање и еволуција на човечката раса во нова форма надвор од сегашните физички и ментални ограничувања, која потпомогната од вештачката интелигенција ќе се стреми кон истражување на универзумот, да одговори на фундаменталните прашања за постоењето и можеби да се приближи до она што денес некои го нарекуваат Бог.
Знам дека е опширна тема која може да се разграни на многу подтеми и да замине во многу насоки, но да пробаме без цепидлачење.