И тој е егеец. Нашите дедовци и роди се биле партизани и доброволно учествувале во грко-албанската-бугарска војна, само бугарите и албанците беа на страна на фашистите и изгубија, сите се со омраза кон бугарското вмро и со омраза кон фашистите бугари. Каква бугарска жица? Како е можно некој што не сака да слави бугарска историја да биде бугараш или со бугарска жица? По која логика ви е тоа? Не е само
@F.E.A.R. скоро сите егејци македонци едно 90% од нив во Грција се анти-вмро..Со омраза кон бугарската организација вмро и со омраза кон бугарите. За нас од вардарскиот дел така и така, ама за бугарите огромна омраза(не директна во таа смисла да ги навредуват со татари и слично, но ич не ги сакат тоа е факт) имат егејците останати во Грција зошто сакаа насилно да ги асимилират и голем дел од егејската територија беше уништена и бомбардирана со запалени села зошто многу егејци не сакаа да се (бугаризират)словенизират. Кога си ти отишол последен пат во егејска македонија? Или само гледаш јутуб и фејсбук видеа и мислиш дека оти пеат славо песни имат иста идентификација со нас. Дали си отошол на нивен панаѓур да видиш дека на грчки зборат 99% од нив. Разбират не нас ама не сакат да ни зборат славо. Старите по некој има само што зборе славо дијалект. Младите немале желба да го учат овој јазик.
Има можеби во егејскиот дел и едно 1000-5000 славо-македонци кој сеуште се под југословенска пропаганда зошто и југословенската пропаганда беше хард-кор исто како бугарската. Повеќе од 5000 бројка нема. Друга категорија имаш мал број на македонски бугари(што го сакат вмро), и едно 50.000 бугари што живеат таму со грчо државјанство добиено по основа на натурализација.
Ај вака сеа според факти за тој дневник, за Васил Ивановски и сл.
(1) Васил Чакаларов го водел својот дневник во периодот 1901–1903 како дел од активностите на ВМОРО, во кој ги бележел борбените акции, територијата и локалното население, користејќи термини како „бугари“ и „бугарско население“; во тоа време „македонски“ се користел повеќе како регионален или географски идентитет, а не како национална категорија.
(2) По Втората светска војна дневникот се наоѓал кај Васил Ивановски во Софија, кој подготвувал негова публикација; во 1948 Ивановски бил уапсен од бугарската државна безбедност во рамки на масовните репресии предизвикани од падот на Трајчо Костов, висок функционер на БКП, обвинет за „антипартиска дејност“ и погубен во 1949.
(3) Апсењето и падот на Трајчо Костов предизвикале чистки во БКП кои вклучувале апсење на интелектуалци, историчари и архивари, и конфискација на документи како дневникот на Чакаларов; врската на Костов со дневникот е индиректна, преку политичкиот контекст на репресиите, а не преку лично вмешување.
(4) Државната конфискација на дневникот била дел од практиката на БКП да контролира историски материјал кој не се вклопувал во официјалната идеолошка линија; дневникот бил чуван во архиви и не бил објавен за време на комунистичкиот режим, бидејќи ја прикажувал Македонија и населението како бугарско, што било спротивно на официјалната политика за признавање на македонската нација.
(5) Бугарската и Грчката комунистичка партија (БКП и ККЕ) биле членки на Коминтерната, зависни од СССР и следеле заедничка линија за Балканот, вклучувајќи го и „македонското прашање“, со цел создавање на федеративни или контролирани национални структури во Југославија, Бугарија и северна Грција; таа линија го користела „македонскиот народ“ како политички инструмент за геополитички цели.
(6) „Македонското прашање“ на почетокот на 20 век било регионално и територијално, однесувајќи се на контрола на Македонија и организација на локалното население, без формализирана национална категорија; по Втората светска војна Југославија ја формира Социјалистичката Република Македонија како дел од федерацијата, со кодифициран македонски јазик и институции, формализирајќи „македонската нација“ како официјална национална категорија.
(7) Дневникот не бил објавен во комунистичко време бидејќи неговата содржина ја поткопувала новата национална линија на БКП и ККЕ; забраната била идеолошка и политичка, а не поради криминални или насилни причини, и дневникот останал непознат со децении.
(8) Дневникот бил објавен дури по падот на комунизмот врз основа на архивски материјали и транскрипции, без документирани случаи на редактирование или моделирање од страна на комунистичките партии; апсењето на Ивановски, конфискацијата и забраната на дневникот се дел од поширокиот контекст на советска и балканска комунистичка политика за „македонското прашање“.
