Ме замисливте со темава рано посабајлечки.
Според мене, романтичната љубов постои и може да постои се додека не се идеализира и поистоветува со одреден шаблон претходно виден. Мислам на оние од типот на “ваков треба да биде дечко ми за да биде вистинскиот за мене“, “јас го чекам принцот на бел коњ“ “треба ова и ова да го направи за да почувствувам дека е вистинскиот за мене“ “романтична љубов е кога... бла бла“ итн. Чисти глупости. Нема шаблон за идеален дечко/девојка, па нема ни шаблон за романтична љубов.
Секоја врска е различна, па така и секоја љубов е различна на свој начин. За некого е романтична прошетка во паркот, за некого е романтична вечера со свеќи. На некого му е доволна една реченица за да го промени мислењето и да се заљуби, на некој му треба одреден период поминат со една личност. Се е до самите нас. Лично јас верувам во една таква романтична љубов бидејќи ми се случила, односно и сеуште ми се случува. И неа не ја прават големи работи, туку ситници. Држењето во прегратки пред заспивање, прегратките при секоја нова средба, цврстите прегратки кога е најтешк... погледите што значат повеќе од милион зборови, погледи низ кои можеш да го прочиташ тој којшто е до тебе... Инстинктивните нешта што ќе се направат, инстинктивните зборови што ќе се кажат, насмевката што може да се изнуди од другиот иако низ лицето му течат солзи, тоа е она што може да го направи љубовта. И да, доколку е вистинска и доволно силна, ништо не може да ја сруши.