Значењето на термините- “Бугар“ , “Грк“ и “Србин“ во однос на Македонците!

LordDragonII

Dr.Strangelove
Член од
15 август 2008
Мислења
10.995
Поени од реакции
5.726
Milet - "народ" "националност" или "народност".
Во Османлиската империја немуслиманските народи "народи од книга" имале внатрешна религиозна самоуправа. Тие биле групирани според верските заедници кон кои припаѓале. Така, сето православно населиение се сметало за "Рум милет", а негов духовен поглавар бил Цариградскиот патријарх. Под терминот "Рум Милет" првобитно се подразбирало сето православно население без разлика на неговата етничка припадност. Подоцна овој термин станал синоним за "Грк" во етничка смисла на зборот без оглед на националната припадност. Оттука терминот рум милет треба да се сфати само како верска конотација за припадност кон Цариградската патријаршија, а не во етничка смисла. Со формирањето на Бугарската егзархија во 1870 година , аналогно на милет системот се појавил терминот "Бугар Милет", што станало синоним за Бугарин, меѓутоа тоа пвторно означува припадност кон одредена црква, а не национална припадност.
 

Ч Е Н Т О

Методија Андонов
Член од
3 јули 2008
Мислења
1.698
Поени од реакции
1.612
Како ќе објасниш зборовите на Јордан Хаџи Константинов-Џинот напишани во Цариградски вестник, бр. 44, 1855 г.

А ова од „Цариградски вестник”, 1 декември 1851
Нема потреба никој да ги објаснува зборовите на Јордан Хаџи Константинов-Џинот.
Самиот тој многу јасно си кажал што подразбирал и на кого мислел кога го употребувал терминот "Болгари".

Цариградски весник, 19 јануари, 1852 г.



Значи, за Џинот и Јустинијан, и Патријарх Никита, та и самиот основач на византиската "Македонска династија" Василиј (Први) Македон да ти биле "Болгари".

Појасно не може да биде, за Џинот "Болгарин" = "Словен"

За Јустинијан објаснил во исечокот зошто; за византискиот основач на "Македонската династија" Василиј Први до ден денешен во византологијата не е даден краен одговор од какво потекло бил, и меѓу најсериозните претпоставки се зема токму неговото македонско т.е. словенско потекло.
А за споменатиот цариградски т.е. константинополски Патријарх Никита одамна сум ви постирал овде што запишале самите византијци во своите хроники, а ви го пренел уште во 19 век вашиот Марин Дринов во неговите Сочиненија:



Затоа по којзнае кој пат мора да констатираме дека беспотребното тролање и изливите на беснило што ве напаѓаат секои 3-4 месеци на форумов не ве водат никаде.
 
Член од
8 ноември 2008
Мислења
2.172
Поени од реакции
1.265
Мислам дека сите забуни се направени со “грешка во читањето“, затоа што во грчкиот правопис гласот “Ј“ се запишува и со знакот “Г“ (тоа го имаат приметено сите кои пред 25 години патуваа во Грција - на патоказите првата буква од Југославија ја пишуваа со “Г“).
Па така, наместо “Болгар“ можеби треба да се чита “Болјар“ - а тоа не е веќе национално име туку статусно....
 

Щипянецъ

македонски Бугарин
Член од
21 декември 2011
Мислења
1.533
Поени од реакции
635
Прво не е MiLet ами MiLLet аууу хахахаха толку ме поби, и +2 мил. македонскиш... мора со иницијација во таја религиозна група (на пример пасош по брза постапка) или по роџење е? А што е со тие кои нема да припаѓаат на таа религиозна групација, ќе горат во пеколот (напалм, етнички чистења, присилна асимилација) ?
[DOUBLEPOST=1406199883][/DOUBLEPOST]Ив. Радев?

Фалсификатор е тој, не рециплирам на такви постови, цела МК знае дека е фалш.
Прашање прашав, а ти зборуваш глупости.

Како ќе објасниш зборовите на Јордан Хаџи Константинов-Џинот? [DOUBLEPOST=1406207682][/DOUBLEPOST]
Нема потреба никој да ги објаснува зборовите на Јордан Хаџи Константинов-Џинот.
Самиот тој многу јасно си кажал што подразбирал и на кого мислел кога го употребувал терминот "Болгари".

Цариградски весник, 19 јануари, 1852 г.



Значи, за Џинот и Јустинијан, и Патријарх Никита, та и самиот основач на византиската "Македонска династија" Василиј (Први) Македон да ти биле "Болгари".

Појасно не може да биде, за Џинот "Болгарин" = "Словен"

За Јустинијан објаснил во исечокот зошто; за византискиот основач на "Македонската династија" Василиј Први до ден денешен во византологијата не е даден краен одговор од какво потекло бил, и меѓу најсериозните претпоставки се зема токму неговото македонско т.е. словенско потекло.
А за споменатиот цариградски т.е. константинополски Патријарх Никита одамна сум ви постирал овде што запишале самите византијци во своите хроники, а ви го пренел уште во 19 век вашиот Марин Дринов во неговите Сочиненија:



Затоа по којзнае кој пат мора да констатираме дека беспотребното тролање и изливите на беснило што ве напаѓаат секои 3-4 месеци на форумов не ве водат никаде.
Ако за Џинот Болгарин = Словен, што е Србин?
...пергамени на кожи болгарски и српски и от свештено писание переводи...
Аспарух е цар словенски? отишол со словенскиот си народ на jуг?
Но Аспарух, цар болгарскии, како сја потверди в Мизија и преиде повечето болгарски народ на југа, това име пименес заостана в Македонија и Тракија.
Што е ова "Словенка-Словенка"?
Сама Кападокија сја свидетелствува да е славјанка-болгарка.
А ова што е jуруко-словен? :)
Всјак знае, что е јуруко-болгарин.
Словено-српски?
Болгаро-с'рбскиј град Скопе в Македонии албанској,
кан Борис - словенски цар?
На друга статија ке ви изјасним за Велес, Прилеп, и Кратово — зашто в них е имало училишта во времето Богора царја, и Владимира, и јоана Асена, болгарски царие.
Тука си го користи името "словенски", зошто не користи "бугарски"?
воздигна народо славјански и арнаутски от Велес, Прилеп, Скопе
Еве и за Велес што вели:
да жалиме вси болгари и срби
...
страдни за нашите древностни болгари и срби
...
И ту е имало славно книжество рукописно, за кое сме дужни вечно да жалиме болгари и срби.

Жители има само болгари до 5000.
...
јазик: турски, болгаро-сербски (славјански), цигански и нешто цинцари.
Кратово - Јасно се гледа дека е свесен што е тоа бугарска историја и српска историја. Се гледа дека користи сосема точно заеднички термин Словени, Срби и Бугари.
Исто така забележи, хан Крум (Оруна) и тоj бил "Словен", и Стефан - српски владетел (овоj по твоjата логика не бил словен)
нај-пространно следование за болгарската и сербската историја и свјаштенното писание.
...
Ниј, вси славјани, серби и болгари, дужни есми на него с чувствително внимание да поскорбиме.
...
Тија рудници са отворени оште от Оруна царја болгарскаго, а после Силниј Стефан, цар сербски
Тиквеш:
1. Шишмановци и тие биле "Словени"?
2. Прво Бугарите станаа христијани, а од таму сите Словени.
После Христа на 1321 Стефан Дечан поднови тија подкопи, зашто с Михаила, царја болгарскаго
...
Нај-перво тија болгари приимале христијанската вера и от ту по вси славјани сја е преподавала.

,
Охрид: 2 болгарски + 9 српски. Симеон - Словен?
1. Андроник здател.
2. Михаил, цар болгарскиј, здател.
3. Неман Стефанович крал.
4. Стефан Урош крал.
5. Стефан Власлав крал.
6. Душан цар.
7. Стефан Урош цар.
8. Стефан Лазарович кнјаз.
9. Симеон, цар болгарскиј.
10. Стефан...
11. Стефан...
Мислам дека нема потреба да продолжам. Јордан Џинот јасно го разграничува вкупниот термин Словени, со овие Бугари и Срби - кои се национални.
 
Последно уредено:

Ч Е Н Т О

Методија Андонов
Член од
3 јули 2008
Мислења
1.698
Поени од реакции
1.612
Ако за Џинот Болгарин = Словен, што е Србин?
Немој да ми скокаш како попарен и да ми редиш глупости во недоглед.

Еве што пишал Џинот за отворањето на училиште и неговото учителствување во Велес во 1837 г. во писмо што го испратил до "Друштво српске словесности"

"Јас во Велес отпрво деца кога заучив, почнав да ги учам: Буквар, св. Историја, Црквена Историја, Оглашание вери, Географија, Всеобштаја историја, Граматика со художнословие и дијалектика, Црквена оправа, Толкование все свештеноописание, Митологија итн. со ред, т.е. формално и сложно, и почнаа нашите деца да напредуваат и плод да принесуваат и така мене сите наши граѓани ме извишија до небеси."

Српска Академија Наука (Белград) - Архив. - Дел. бр. 564. 1856.


Еве што друго пишал Џинот:






Одговори јасно и гласно:
Бугари ли биле Јустинијан, Патријархот Никита и Василиј Први Македонски?
 
Член од
8 јануари 2012
Мислења
10.110
Поени од реакции
15.053
Мат за Бугарите и Грците: Не може 200 години да има „Македонско прашање" без Македонци

Горниот факт ги прави смешни разните Димитровци и Каракачановци, Самарасчиња и Папуљасчиња.



Неспорно е за било кого дека „Македонското прашање“ е веќе скоро 200 години актуелно на меѓународната сцена. Тоа одлично го знаат и тие што макар маргинално ја следат политиката. И сега, со крунскиот аргумент дека без Македонци не е воопшто замисливо ни возможно околу 200 години да има „Македонско прашање“, можеме одговорно да констатираме дека Бугарите и Грците се дефинитивно матирани! Тоа мора да ги разоружа и да ги стави и Атина, и Софија пред свршен чин, во која било ситуација кога се обидуваат да го негираат постоењето на Македонците.

Не може, господа Бугари и Грци, да нема Македонци, а за нив да се разговара 200 години! Да бидат актуелни толку време, и на маса, и кај големите сили, и на најважните светски настани, на меѓународни конгреси и на мировни и други конференции, на состаноци меѓу водечките светски политичари, и во нивните изјави, и во медиумите, и во Лигата на народите... а да не постојат! Ако толку често и на такви нивоа се зборувало за Македонците, тие никако не можеле да бидат виртуелни. Такво нешто е теоретски невозможно. Морало да ги има. Коминтерната и Тито, се многу подоцна. А тие, не можеле да “измислат“ нешто што макар еден век пред нив, веќе било меѓународно познато и третирано. Освен ако тие не нè „измислиле“ – ретроактивно!? Затоа, бугарските и грчки тврдења се тешка и срамна измама и манипулација.

Познато е дека Софија и Атина се оглушуваат на сè што потврдува дека Македонците се вековни на овие простори. Арно ама, (пре)долгото постоење на „Македонското прашање“ е апсолутен и недискутабилен доказ кој целосно ги поништува и фрла во вода сите нивни измислени „тези“ и „хипотези“. Така, ако Бугарија и Грција навистина се сметаат за сериозни држави и макар минимално го почитуваат личното, политичкото и државното достоинство, ќе мора под итно да ја сменат својата неразумна и веќе прегазена политика кон Македонија.

Софија, веројатно, кувет сега добива и од грчката утопија дека ќе нè прекрстат и избришат како народ. Можеби се залажуваат дека ако Грците успеат, тогаш единствен избор би ни бил да се „освестиме“ дека сме „бугарчиња“ и така, триумфално за нив, да заврши оваа бедна епопеја сега веќе - на 21 век. Надежта, дури и кога е лажна и без основа, како во случајов, секогаш последна умира. Односот на Бугарија и Грција кон Македонија, е најнова потврда за тоа.

Не треба да има никакви сомнежи дека и Бугарија, и Грција се целосно свесни дека играат на погрешна карта и дека, во основата, се работи за нивни тешки историски синдроми. Јасно им е исто така дека не можат ништо да добијат бидејќи аспирациите им се крајно нереални, без основа и затоа - невозможни. За жал, инерцијата е појака од сè и Софија упорно се држи на истата линија врз која веќе доживееја стравотни порази во двете светски војни. Беа на погрешната страна само за да ги присвојат Македонија и Македонците. Лошата политика им донесе и сеуште им носи огромни штети ама без наравоучение. Жалосно, во секој случај. Очигледно е дека се работи за вековна болка/амбиција/емоција... за која нема лек. Истото важи и за Атина.

Вилијам Гледстон

Софија и Атина одлично ги знаат сите историски факти околу Македонија и Македонците, иако упорно трубат дека не нема(ло), дека некој нè измислил. На пример, познато им е и дека Вилијам Гледстоун (1809 – 1898), најистакнатиот британски политичар на 19 век, кој преку 15 години бил премиер, а додатни 20 и кусур и министер, бил загрижен за судбината на - Македонците. Да не забораваме дека е тоа период кога Велика Британија била главна светска сила, чии збор, став, политика... имале тежина. Во писмо од 2 јануари 1897 година, упатено до Ф. В. Хирст, тој напишал – „... Зошто не Македонија на Македонците, Бугарија на Бугарите и Србија на Србите“? Прво ги спомнал Македонците, што исто така нешто значи! Како знаел дека таков народ постои, очигледно без да се консултира со Атина и Софија - треба да се истражи. Дали Гледстоун бил нешто како Ванга и чувствувал дека многу години по него ќе нè „измислат“ Коминтерната и Тито и тој само антиципирал? Одговор можат да дадат само бугарските и грчките политичари и историчари.

На лагите и манипулациите секогаш им се кратки нозете. Бугарската доминантна, фундаментална, историска, вековна... а сè заедно неумна политика (исто како и грчката, на свој начин) е голем и невиден анахронизам. Поголем – здравје. Сакаат да се уверат прво себе, а потоа и другите, вклучувајќи не и нас, дека еве, ајде, ами добре... сега сте Македонци, ама до Втората светска војна – бевте „Бугари“! Корените ни се заеднички! Каква генијалност! И, што се случи? Одеднаш, по војната, народот ги променил своите национални чувства, својот јазик...! Од „Бугари“ станавме Македонци! Така решил Тито! Со волшебно стапче! Да се чудиш и да не веруваш! А нашите дедовци? Што беа тие, кога ни велеа дека се Македонци, и ништо друго? А, нели, пред тоа, скоро 40 години нè посрбуваа и тврдеа дека сме „Срби“! И, што постигнаа? Ништо! Да се игнорира еден народ не е само недолично, туку и срамно. Барем за 21 век. Во 19 век тоа можеби бил и начин на водење на висока политика со цел да се грабне сè што се може.

Да заклучиме. Не би требало веќе никој во светот, да не зборуваме во земјава, да има и најмала дилема дека ОФИЦИЈАЛНА И ТРАЈНА бугарска политика е дека – нема Македонци, нема македонски јазик, историја, култура, традиција... За нив, сето тоа е – бугарско! Ако е така, а така е, тогаш мора да ни биде кристално јасно дека Бугарија е организирана држава во која нема импровизации и некакви лични мислења, ставови, позиции, туку, барем кога се во прашање Македонците – сè е уникатно и целосно координирано. Така е макар век и пол. На сите нивоа. Од врвот на државата, та сè до пионерите, сите ја спроведуваат спомнатата, длабоко погрешна, антиисториска и антицивилизациска, политика кон Македонија.

Горните факти за бугарската политика кон Македонија, кои се неспорни, се доволна опомена за нас да го максимализираме степенот на внимателност во сè што е поврзано со овој сосед. Тоа значи дека во секој нивни потег, чин, настан, иницијатива, настап... ние мора да ја гледаме оваа нивна политичка доктрина кон Македонија. Мора да ни биде јасно дека тие постојано, со сите сили, и во секоја прилика, настојуваат истата да ја потврдат и реализираат.

За Грците, пак, е спорен брендот „Македонија“ со дериватите „македонски/а/о“. Во основата, тие не негираат дека сме издвоена нација само под услов да не сме – Македонци! Ако бевме Славјани, Брсјаци... Ујгури... Маи... за нив немаше да има никакви проблеми, дури и ако името на државата беше истото како и сега. Тоа значи дека, макар за нијанса, нивната позиција е помалку лоша од бугарската, ама резултатот е – ист! И едните и другите нè игнорираат, блокираат, условуваат, уценуваат... за да постигнат некакви свои политички цели. И, најважното: тие уште долго, да не кажеме никогаш, нема да прифатат дека сме – Македонци! А ние, друго не можеме да бидеме!

Софија и за Атина го драматизираат проблемот бидејќи токму сега им се укажува последната шанса да капитализираат на своето средновековие. Факт е дека нивните историски синдроми може да се валоризираат само пред нашето влегување во НАТО и ЕУ. Чим стапнеме во нив, макар со референцата, или се откажеме од таквите амбиции - приказната е завршена. Бугарија и Грција ќе останат со празни раце. Никој нема да може да го условува нашиот македонизам. Баш затоа, сега и Софија максимално почна да ги покажува своите „црвосани заби“! Досега, тактизираа пуштајќи ја Грција да ги „брани“ и нивните интереси. Сега, ги отворија картите и немаат никакви скрупули во обидите да го докажат невозможното и да го постигнат недостижното... Комплементарноста на политиките и интересите меѓу Атина и Софија, кон Македонија, е стопостотна – да нема Македонци! Каков компромис е тука можен, ценете сами.

Во целиот галиматијас, наши клучни хендикепи се – а) што ние сме пред вратите, и сакаме да влеземе во евроинтеграциите, а тие се внатре и максимално ги користат своите предности, при што уживаат и широка подршка, и б) и во Атина и во Софија постои максимален државен консензус во однос на нелегитимните аспирации кон Македонија. Кај нас, за разлика – и за најстратегиските прашања постои целосна какафонија: еден став има власта, друг опозицијата, трет албанските партии... и секој ја тера сопствената политика дури и на надворешен план. Покрај тоа, постои и цела низа на „слободни експерти“ и „новинарчиња“, од кои најголемиот дел се најверојатно добро платени од надвор, за да работат против фундаменталните интереси на сопствениот народ.

По кој знае кој пат – ние сме на потег! Мора да тргнеме во офанзива и постојано и насекаде да ги „бомбардираме“ Бугарите и Грците со крунскиот факт дека 200 годишната историја на „Македонското прашање“ објаснува сè за вековното постоење на Македонците. Отворено и одлучно мора да им се става јасно на знаење дека нивните политики на негирање стануваат безпредметни и смешни. Преку овој аргумент треба да се инсистира и на разбирање и на подршка и во Вашингтон, Брисел, Берлин, Лондон, Париз... во Москва, во Пекинг... Не треба да се заборави ниту Нимиц.



Во меѓународните односи, неретко се случува државите да се обидуваат максимално да ќарат во дадени ситуации, не водејќи многу сметка за легалноста, моралот, принципите... Така некако се однесуваат и Бугарија и Грција кон Македонија. Обично, тоа непишано правило ние го игнорираме дури и кога легитимитетот не е спорен! Ги пропуштаме шансите кои ни се пружаат, што е непростиво. Настојуваме да бидеме поголеми католици од папата, исто како што бевме најголеми Југословени во федерацијата. Така, за разлика од сегашното бугарско однесување кон нас, ние бевме сосема непотребно, и стратегиски длабоко погрешно - крајно дарежливи кон нив, во 1999 година. Тогаш, под директен диктат на САД (Строут Талбот, заменик државен секретар), ја потпишавме исклучително штетната Декларација за пријателство и соработка, со што покажаме дека нема отворени прашања меѓу двете земји. Со тоа, на Бугарија ѝ го отворивме патот и за НАТО, и за ЕУ. Во спротивно, Брисел ќе инсистираше таа да ги расчисти спорните работи со соседите, кои се за нас од суштинско значење. Без декларацијата, на Бугарија ќе ѝ беше потребно зелено светло и од Македонија, за влез и во двете организации, при што ќе мораше да демонстрира и нагласена флексибилност. Меѓутоа, со директно и добро испланирано американско вмешување, не случајно, на директна штета на Македонија, Софија доби сè - на тацна. Не барајќи какви било отстапки, наивно и недоветно, ние им потврдивме дека меѓу двете земји нема ништо спорно. Поголема наша неодговорност, тешко може да се замисли.


Сега се нивните пет минути и тие не се како нас: знаат како да ги искористат. Така е во политиката. Тоа што нас не нè бива и што немаме чувство за моментот (во спортот се вели – сега му е мајката!), е чисто наш проблем. Се работи за недостатокот на државништво и лидерство. Причината е што и по скоро четврт век на целосна незавиност, сè уште немаме базична национална и државна стратегија во која би биле дефинирани основните постулати кои никој не би смеел да ги доведува во прашање. Тоа не е лесно да се постигне, ама е можно и многу потребно.

Ристо Никовски
mkd.mk
 

Ч Е Н Т О

Методија Андонов
Член од
3 јули 2008
Мислења
1.698
Поени од реакции
1.612
Ete po temata. Stefan II Milutin pisuval naredbi za Severna Makedonija i znael za Srbi, Bugari i Vlasi. Znael za Arbanasi, Grci i Latini, ama gi propustil Makedoncite.

http://www.scribd.com/doc/228633451/Стојан-Новаковић-Законски-споменици-српских-држава-средњег-века-Београд-1912
:facepalm:

Ваков автогол по одамна нема треснато ни еден од редовните бугарски тролови овде.
Ајде, пред по којзнае кој пат да те изрезилам, размисли добро што си постирал.
 
Член од
17 март 2005
Мислења
11.493
Поени од реакции
1.585
Ченто, не знам што ќе ти е таков вовед да размислел бугарот каква глупост истресол кога тој тресе во конинуитет?!

Апропо почетните постови на Bratot, еве што пишува Евгенија Давидова во Балканологија:

"...Thus, “Greeks” and “Greek merchants” were employed to connote mostly Eastern Orthodox traders from the Ottoman Empire in both central Europe and southern Russia. Similarly, often designations such as “Greek” and “Bulgarian” reflected more divisions of labor (merchants and peasants) and social stratifications than ethnicity or language. ..."

http://balkanologie.revues.org/2342
 

Bratot

Стоик и Машкртник!
Член од
27 јануари 2007
Мислења
17.089
Поени од реакции
4.498
Ексклузивен фељтон за драматичните случувања во Македонија на преодот меѓу 19 и 20 век низ призмата на американскиот печат (1)

Пишува: Борис Георгиевски



Постои цела мешавина од расни (етнички, н.з.) интереси во Македонија. Помалите раси, како Власите, Аруманите и другите помали групи кои се расфрлани низ земјата ќе останат без својот дел, бидејќи нивното влијание е безначајно. Турците, Бугарите, Грците, Србите и Албанците се конкурентските раси. Турците, иако се владејачка раса, не претставуваат ниту една шестина од населението на Македонија. Бугарите се најбројната раса и тие ги предизвикуваат непријателството и зависта не само на Турците, туку и на Србите, Грците и на Албанците. Австријците од Нови Пазар спроведуваат активна пропаганда меѓу Албанците за да ги придобијат на своја страна, а во голем дел оперираат и преку Римокатоличката црква. Македонија е царство на ривалска пропаганда, лесни промени на верата и брзи трансфери на националноста. Една американска мисионерка ми кажува дека кај нив постојано доаѓаат луѓе и прашуваат колку пари ќе добијат доколку станат протестанти. Некои од овие доброволци за протестантската вера, веќе неколку пати биле и римокатолици. Прашав еден човек на која раса и припаѓа.

„Јас сум Бугарин“, ми одговори, “но мојот брат е Србин“.

„Како е тоа можно“, прашав.

„Па тој доби една турска лира за да стане Србин„.


http://www.globusmagazin.com.mk/?ItemID=F0C89757B28284419C7024231FFE8164
 
Член од
22 октомври 2015
Мислења
0
Поени од реакции
0
Иван Катарџиев: “Македонската свест почна да се развива дури по Првата светска војна, највеќе во Србија и во Грција, бидејќи таму се спречи бугарската пропаганда. Затоа се разви македонска свест, инаку за македонска интелигенција може да се зборува дури по 1945 г. Таа македонска интелигенција се разви прво врз основа на репресијата, за да може да се развие и таа свест. Тука многу се зборува за “политички” и за “национален сепаратизам”. Луѓето не праваат дистинкција, не го употребуваат коректно. Националниот сепаратизам претпоставува изградена нација со национална свест и оттаму – сепарација. Така врз основа на веќе формираната бугарска нација во Македонија се прави сепарација. Македонска нација се создаде по Втората светска војна од политички причини. Темата за сепаратизам не ја отвора Мисирков, а ТМОРО – 1902 г., статијата “Политически сепаратиз'м” во “Право”, кајшто тие велаат оти се залагаат за политички, а не за национален сепаратизам “зоштото сме Бугари”. Тука се работи за делење на Бугари од Бугари. Најфреквентниот етноним во Македонија во она време е “Бугарин” Тука е континуитетот на културниот развој на нашиот народ”[DOUBLEPOST=1445545938][/DOUBLEPOST]Бл. Ристовски: „Со засилувањето на Русија, особено кон XVIII и на почетокот на XIX в., со разгорувањето на интересот кон словенството и посебно кон старословенскиот јазик и неговата првобитна татковина, бугарското име почна по инерција да се реактивира за Македонија, бидејќи истражувачите го наоѓаа во старите пишани споменици на словенски и други јазици. Затоа и не е никаква случајност појавата на македонскиот јазик во Четиријазичникот на москополскиот даскал Даниил од 1794 Г. под бугарското име, ниту пак декларирањето на дојранчанецот Хр. Жефаровиќ (1690-1754) меѓу другото и како Бугарин. Во таа светлина треба да се гледаат и изјавите на некои Македонци на почетокот на XIX в. дека се Бугари, како и пишувањето на нашите први книжовници од поновото време [т.е. средината на XIX в.] дека нивниот јазик бил „словено-бугарски“. Дури и многу е укажувачки во тој поглед насловот на „Огледало“ на К. Пејчиновиќ, каде што се вели дека книгата е напишана на „препростејшим и некнижним јазиком болгарским долнија Мисии“. Вакви и слични изјави наоѓаме кај сите наши писатели и културни дејци од првата половина на XIX в., па и подоцна, и тоа никако не треба да се објаснува како резулатат на некаква бугарска пропаганда, зашто за таква може да се зборува дури кон крајот во 60-тите и 70-тите години на минатиот век [т.е. на XIX в]... Се дотогаш, меѓутоа, може да се смета дека сме имале [бугарска] истоименост на преставниците на два[та] народа...[DOUBLEPOST=1445546080][/DOUBLEPOST]Првиот вели имало пропаганда, вториот вели дека немало. И двајцата сметат дека сме били Бугари до XX век. Коj e во право или и дваjцата лажат?
 
Последно уредено:

karan

бивш поет, плукач, вљубеник во слободата
Член од
31 мај 2006
Мислења
3.595
Поени од реакции
2.719
Иван Катарџиев: “Македонската свест почна да се развива дури по Првата светска војна, највеќе во Србија и во Грција, бидејќи таму се спречи бугарската пропаганда. Затоа се разви македонска свест, инаку за македонска интелигенција може да се зборува дури по 1945 г. Таа македонска интелигенција се разви прво врз основа на репресијата, за да може да се развие и таа свест. Тука многу се зборува за “политички” и за “национален сепаратизам”. Луѓето не праваат дистинкција, не го употребуваат коректно. Националниот сепаратизам претпоставува изградена нација со национална свест и оттаму – сепарација. Така врз основа на веќе формираната бугарска нација во Македонија се прави сепарација. Македонска нација се создаде по Втората светска војна од политички причини. Темата за сепаратизам не ја отвора Мисирков, а ТМОРО – 1902 г., статијата “Политически сепаратиз'м” во “Право”, кајшто тие велаат оти се залагаат за политички, а не за национален сепаратизам “зоштото сме Бугари”. Тука се работи за делење на Бугари од Бугари. Најфреквентниот етноним во Македонија во она време е “Бугарин” Тука е континуитетот на културниот развој на нашиот народ”[DOUBLEPOST=1445545938][/DOUBLEPOST]Бл. Ристовски: „Со засилувањето на Русија, особено кон XVIII и на почетокот на XIX в., со разгорувањето на интересот кон словенството и посебно кон старословенскиот јазик и неговата првобитна татковина, бугарското име почна по инерција да се реактивира за Македонија, бидејќи истражувачите го наоѓаа во старите пишани споменици на словенски и други јазици. Затоа и не е никаква случајност појавата на македонскиот јазик во Четиријазичникот на москополскиот даскал Даниил од 1794 Г. под бугарското име, ниту пак декларирањето на дојранчанецот Хр. Жефаровиќ (1690-1754) меѓу другото и како Бугарин. Во таа светлина треба да се гледаат и изјавите на некои Македонци на почетокот на XIX в. дека се Бугари, како и пишувањето на нашите први книжовници од поновото време [т.е. средината на XIX в.] дека нивниот јазик бил „словено-бугарски“. Дури и многу е укажувачки во тој поглед насловот на „Огледало“ на К. Пејчиновиќ, каде што се вели дека книгата е напишана на „препростејшим и некнижним јазиком болгарским долнија Мисии“. Вакви и слични изјави наоѓаме кај сите наши писатели и културни дејци од првата половина на XIX в., па и подоцна, и тоа никако не треба да се објаснува како резулатат на некаква бугарска пропаганда, зашто за таква може да се зборува дури кон крајот во 60-тите и 70-тите години на минатиот век [т.е. на XIX в]... Се дотогаш, меѓутоа, може да се смета дека сме имале [бугарска] истоименост на преставниците на два[та] народа...[DOUBLEPOST=1445546080][/DOUBLEPOST]Првиот вели имало пропаганда, вториот вели дека немало. И двајцата сметат дека сме били Бугари до XX век. Коj e во право или и дваjцата лажат?
Се работи за различни периоди. Делот кајшто е цитиран Катарџиев се однесува на годините после балканските војни, додека Б. Ристовски зборува за периодот пред тоа.

Имено, до почетокот на бугарската институционална пропаганда (преку бугарската црква) во 60-тите и 70-тите години на XIX век бугарското име во Македонија не носи некаков етно-национален карактер, него го нема меѓу народот, со него културолошки почнуваат да се идентификуваат само тие коишто имаат пристап кон раната средновековна литература. Ова нешто кое не било својствени за вековите пред тоа, почнало "да се реактивира" се почесто како што вели Ристовски, во периодот на разгорување на грчкиот национализам во втората половина на XVIII век, којшто полека преку црквата тежнеел да го грцизира и соседното словенојазично население.

Значи до 60-тите/70-тите години на 19 век кај поголемиот дел од македонското словенојазично население нема развиена национална свест, иако во ретките написи пред се од странски институции и патеписци можат да се сретнат називите Македонци, Словени, Бугари, Ромеи.. Тогаш почнува обидот во Македонија да се создаде бугарска национална свест. Ваквиот обид имал делумен успех (што ќе го потврдат бројните форми на сепаратизам (па и национален) и менување страни се до оформувањето на посебна македонска национална свест), така што тврдењето на Катарџиев дека во Македонија имало изградена бугарска нација пред балканските и првата светска војна е во најмала рака пресилено.
 
Член од
24 октомври 2012
Мислења
812
Поени од реакции
510
Не знам дали го имате спомнато ова погоре, но не штети и да е дупликат изјава. Дечково на слика што ми е, Алекса Попов, македонски свештеник, има ваква изјава дадено, потпишана од него и неколкумина други видни граѓани од градот Прилеп.
„ И з ј а в а “
Ние, долупотпишаните од град Прилеп, поданици на Неговото Императорство и Величество, августешиот сулатан Абдул Хамид втори, желаеме да имаме македонско народно училиште. И како ние не сме родом Бугари, затоа не познаваме Црковна општина и нивни училишта. За религиозна заштита го познаваме папата, но без измена на догмите на православната црква
[9].
1887 јули 2-ри
Прилеп



Ова го има потпишано на 78-годишна возраст, што значи можеме да кажеме дека Македонците не се некоја нова измислица. Исто така, додека работел за Егзархијата, дошол во конфликт за тоа на каков јазик ќе се вршат богослужбите, и заради тоа му ја имаат одземено парохијата и му забраниле да врши било каква црковна дејност. Доколку тогаш во Прилеп се зборело на бугарски, зошто тој би влегол во конфликт со Егзархијата за тоа на каков јазик ја вршел богослужбата?
 

Kajgana Shop

На врв Bottom