Tomasino
За својот народ и за тебе, морав јас да робувам.
Не беше со Тутунски местенката во сезоната пред освојување на титулата во 2000 година.
Местенката беше во сезона 97/98, ко имавме дрим тим, бековска линија Пепи, Новокмет, Боро Чурлевски, крила Аљушо и Иве, пикер Зарков, голман Ходик, Цревото ја завршваше кариерата, плус Ќани, Кире, Злате Рамбо, Орде Илиоски тогаш за нас играше, замена за Заре, Кире, Лазаров, тогаш се пробиваше во прв тим со минутажа, то беше буквално речиси цела репрезентација.
Убедливо го освоивме првенството таа сезона, очекувано.
Со Фленсбург во 1/4 финале на ЕХФ испаднавме со тој фамозен легендарен реванш во Германија.
Тука имавме +3, таму му водевме на полувреме и во второ дебакл, не демолира под "чудни околности".
Па ко се вратија дома, на прв нареден меч ги пречека публиката со ФРЛАЊЕ НА ЈАЈЦА.
ПРАВА КАЈГАНА БЕШЕ ПАРКЕТОТ.
Во финале на куп, во Кале, на пенали го тепавме брендот на европскиот ракомет.
Да се вратам на Тутунски, се бореа тие за опстанок со Радовиш.
И последно коло, доделување на титула во Битола, неважна утакмица во Битола за нас,
Дојдоа и Мајмуни, за прв пат и единствен пат мислам на гостување во Битола.
Море честој, лижење, навивање од двете трибини ПЕЛАГОНИЈА, ДРЖАВА
Не требаше да му ја дават та утакмица, изгази ги таму и нека си играја со Јехона.
Прва наредна шанса и ни го напикаја.
Наредна сезона, 98/99, Пелистер со далеку послав ростер, ја изгуби титулата со тој пораз во Битола, оркестриран од една добро позната судиска двојка.
Ни требаше победа во Прилеп, да се вратиме во игра, арно ама избледе то "пријателство".
Не пречекаја ко душмани, на терен и на трибини и не чукнаја.
Многу гнасна екипа беа Тутунски, Шокоски на лев, Миле Нешкоски на среден, крила Кристијан Илиоски лево, Страшо Илијоски десно, пикер Орде Илиоски.
Па после наредна сезона 1999/2000 Тутунски напрај појака екипа, плус тука се проби и Горан Кузманоски ко млад талент.
Па ги нашлапаја Начевци во соблекувална.
Уште не ми се верва како го изгубивме то полуфинале во 2000 година во Кавадарци,
Класично потценвање на противник беше, како шо беше потценвање на мечевите со Алкалоид и Охрид оваа сезона.
Сите очекуваа лесно да се пласираме во финале, за финалето беа планирани над 10 автобуси, на крај шок.
Добро е шо на тој клучен меч за титула на Велика Сабота изигравме страшен ракомет и лесно тепавме, 23-18.
Страшен меч беше тој, каква атмосфера имаше.
Пелистер таа полусезона за прв пат играше со зелени дресој.
Големи планој имаше за иднината, ама тој инцидент со Гунар Прокоп ни еба матер и го врати клубот на фабричко подешавање и ни требаа појќе од 2 децении да напрајме пак една јака екипа.
Наместо да играме во ЛШ, ние одвај екипа собравме да играме наредна сезона, со Ристо Узунчев
на десен бек ко најголемо појачање и "замена" за Лазаров
, Мојсие Плетварски на пикер, замена за Заре.
Уште ми текнува на една утакмица таа сезона, седев најдолу кај Чкембарите, одма зад клупата, ко му рече Цане Цауро нешто на Узунчев, овај му дофрли нешто, ќе го отепаше Цауро, го бркаше по терен, да го држи пола екипа
Кој лик беше тој Узунчев
Местенката беше во сезона 97/98, ко имавме дрим тим, бековска линија Пепи, Новокмет, Боро Чурлевски, крила Аљушо и Иве, пикер Зарков, голман Ходик, Цревото ја завршваше кариерата, плус Ќани, Кире, Злате Рамбо, Орде Илиоски тогаш за нас играше, замена за Заре, Кире, Лазаров, тогаш се пробиваше во прв тим со минутажа, то беше буквално речиси цела репрезентација.
Убедливо го освоивме првенството таа сезона, очекувано.
Со Фленсбург во 1/4 финале на ЕХФ испаднавме со тој фамозен легендарен реванш во Германија.
Тука имавме +3, таму му водевме на полувреме и во второ дебакл, не демолира под "чудни околности".

Па ко се вратија дома, на прв нареден меч ги пречека публиката со ФРЛАЊЕ НА ЈАЈЦА.

ПРАВА КАЈГАНА БЕШЕ ПАРКЕТОТ.
Во финале на куп, во Кале, на пенали го тепавме брендот на европскиот ракомет.
Да се вратам на Тутунски, се бореа тие за опстанок со Радовиш.
И последно коло, доделување на титула во Битола, неважна утакмица во Битола за нас,
Дојдоа и Мајмуни, за прв пат и единствен пат мислам на гостување во Битола.
Море честој, лижење, навивање од двете трибини ПЕЛАГОНИЈА, ДРЖАВА

Не требаше да му ја дават та утакмица, изгази ги таму и нека си играја со Јехона.
Прва наредна шанса и ни го напикаја.
Наредна сезона, 98/99, Пелистер со далеку послав ростер, ја изгуби титулата со тој пораз во Битола, оркестриран од една добро позната судиска двојка.
Ни требаше победа во Прилеп, да се вратиме во игра, арно ама избледе то "пријателство".
Не пречекаја ко душмани, на терен и на трибини и не чукнаја.
Многу гнасна екипа беа Тутунски, Шокоски на лев, Миле Нешкоски на среден, крила Кристијан Илиоски лево, Страшо Илијоски десно, пикер Орде Илиоски.
Па после наредна сезона 1999/2000 Тутунски напрај појака екипа, плус тука се проби и Горан Кузманоски ко млад талент.
Па ги нашлапаја Начевци во соблекувална.

Уште не ми се верва како го изгубивме то полуфинале во 2000 година во Кавадарци,
Класично потценвање на противник беше, како шо беше потценвање на мечевите со Алкалоид и Охрид оваа сезона.
Сите очекуваа лесно да се пласираме во финале, за финалето беа планирани над 10 автобуси, на крај шок.

Добро е шо на тој клучен меч за титула на Велика Сабота изигравме страшен ракомет и лесно тепавме, 23-18.
Страшен меч беше тој, каква атмосфера имаше.

Пелистер таа полусезона за прв пат играше со зелени дресој.
Големи планој имаше за иднината, ама тој инцидент со Гунар Прокоп ни еба матер и го врати клубот на фабричко подешавање и ни требаа појќе од 2 децении да напрајме пак една јака екипа.
Наместо да играме во ЛШ, ние одвај екипа собравме да играме наредна сезона, со Ристо Узунчев
на десен бек ко најголемо појачање и "замена" за Лазаров
, Мојсие Плетварски на пикер, замена за Заре.
Уште ми текнува на една утакмица таа сезона, седев најдолу кај Чкембарите, одма зад клупата, ко му рече Цане Цауро нешто на Узунчев, овај му дофрли нешто, ќе го отепаше Цауро, го бркаше по терен, да го држи пола екипа

Кој лик беше тој Узунчев
и Олег Маљцев јаде нокаут