Катче за инспирација - мудри/поучни/мотивирачки текстови
- Креатор на темата Мортидо
- Време на започнување
Joshua_Tree
Samo na minuvanje...
- Член од
- 21 март 2010
- Мислења
- 1.442
- Поени од реакции
- 4.815
Кој ќе помисли дека chatGPT дава стереотипни одговори:
❓Прашање:
Дали човечката раса еден ден ќе се модифицира или ќе изумре како што ја познаваме?
Одговор:
Тоа е многу длабоко и оправдано прашање и допира токму таму каде што се вкрстуваат технологијата, биологијата и филозофијата.
Би ти одговорил вака, преку две можни сценарија кои веќе се појавуваат на хоризонтот:
1. Ерата на модификацијата – човекот како „проект“
Веќе сме во фаза кога човекот почнува да се менува себеси, а не само својата околина.
CRISPR, уредување на геномот, кибер-импланти, неуронски интерфејси (како Neuralink), вештачки органи — тоа се првите чекори кон еволутивна самоконтрола.
Она што природата го правела со мутации и селекција во милиони години, денес се случува преку свесни интервенции.
Значи, многу е поверојатно дека човекот нема да изумре, туку ќе се трансформира — во нешто што е биолошко, технолошко и дигитално во исто време.
Можеби „луѓето“ за 500 години нема да бидат целосно органски, туку мешавина од биологија и технологија – Homo synthetica или Homo digitalis.
Прашањето не е дали, туку колку далеку ќе одиме.
И дали во тој процес ќе успееме да разбереме што навистина нè прави човечки – чувствата, емпатијата, креативноста, сомнежот, соништата.
☠️ 2. Ризикот од исчезнување – хибрисот на контролата
Другата можност е нашата способност да ја менуваме природата (и себеси) да нè надмине.
Ако не успееме да ја одржиме рамнотежата меѓу вештачката интелигенција, биотехнологијата и климата, може да се случи сами да се уништиме, пред да направиме вистинска трансформација.
Не нужно преку војна или катастрофа, туку тивко — преку губење на адаптивност, претерана технизација, или распаѓање на општествените вредности.
Во тој случај, човечката раса како што ја познаваме би исчезнала, не со уништување, туку со замена — од свои наследници, било тие вештачки или хибридни.
Слично како што Homo erectus му отстапи место на Homo sapiens — само што овојпат ние самите би ги создале своите наследници.
⚖️ Заклучок
Малку е веројатно дека човекот „едноставно ќе изумре“.
Многу поверојатно е дека ќе се измени до таа мера, што идните генерации ќе гледаат на нас и ќе речат:
„Тоа беше почетокот — биолошката верзија.“
Значи, вистинското прашање не е дали ќе се модифицираме, туку дали ќе останеме верни на себеси.
...и прашањето: Ќе научиме ли некогаш да бидеме верни на себеси???
❓Прашање:
Дали човечката раса еден ден ќе се модифицира или ќе изумре како што ја познаваме?
Одговор:
Тоа е многу длабоко и оправдано прашање и допира токму таму каде што се вкрстуваат технологијата, биологијата и филозофијата.
Би ти одговорил вака, преку две можни сценарија кои веќе се појавуваат на хоризонтот:
1. Ерата на модификацијата – човекот како „проект“
Веќе сме во фаза кога човекот почнува да се менува себеси, а не само својата околина.
CRISPR, уредување на геномот, кибер-импланти, неуронски интерфејси (како Neuralink), вештачки органи — тоа се првите чекори кон еволутивна самоконтрола.
Она што природата го правела со мутации и селекција во милиони години, денес се случува преку свесни интервенции.
Значи, многу е поверојатно дека човекот нема да изумре, туку ќе се трансформира — во нешто што е биолошко, технолошко и дигитално во исто време.
Можеби „луѓето“ за 500 години нема да бидат целосно органски, туку мешавина од биологија и технологија – Homo synthetica или Homo digitalis.
Прашањето не е дали, туку колку далеку ќе одиме.
И дали во тој процес ќе успееме да разбереме што навистина нè прави човечки – чувствата, емпатијата, креативноста, сомнежот, соништата.
☠️ 2. Ризикот од исчезнување – хибрисот на контролата
Другата можност е нашата способност да ја менуваме природата (и себеси) да нè надмине.
Ако не успееме да ја одржиме рамнотежата меѓу вештачката интелигенција, биотехнологијата и климата, може да се случи сами да се уништиме, пред да направиме вистинска трансформација.
Не нужно преку војна или катастрофа, туку тивко — преку губење на адаптивност, претерана технизација, или распаѓање на општествените вредности.
Во тој случај, човечката раса како што ја познаваме би исчезнала, не со уништување, туку со замена — од свои наследници, било тие вештачки или хибридни.
Слично како што Homo erectus му отстапи место на Homo sapiens — само што овојпат ние самите би ги создале своите наследници.
⚖️ Заклучок
Малку е веројатно дека човекот „едноставно ќе изумре“.
Многу поверојатно е дека ќе се измени до таа мера, што идните генерации ќе гледаат на нас и ќе речат:
„Тоа беше почетокот — биолошката верзија.“
Значи, вистинското прашање не е дали ќе се модифицираме, туку дали ќе останеме верни на себеси.
...и прашањето: Ќе научиме ли некогаш да бидеме верни на себеси???
