Што ви е поважно - љубовта или почитта од партнерот ?

Најчесто жените се во потрага по љубов,а мажите по почит.

Според мене љубовта лесно доаѓа и полесно можеме да ја добиеме,ама почитта треба да се заслужи.Сепак и двете работи се подеднакво есенцијални за опстанок на една врска.
Љубовта е подраматичен исказ на поврзаност и привлечност помеѓу партнерите,додека почитта е еден вид на тивко одобрување.

Иако со првата реченица се прави поделба,секој тежнее да биде сакан и почитуван.
Мене ме интересира друго прашање: дали почитта е повлијателна и поголем фактор за успешна врска отколку љубовта?
 
Најчесто жените се во потрага по љубов,а мажите по почит.

Според мене љубовта лесно доаѓа и полесно можеме да ја добиеме,ама почитта треба да се заслужи.Сепак и двете работи се подеднакво есенцијални за опстанок на една врска.
Љубовта е подраматичен исказ на поврзаност и привлечност помеѓу партнерите,додека почитта е еден вид на тивко одобрување.

Иако со првата реченица се прави поделба,секој тежнее да биде сакан и почитуван.
Мене ме интересира друго прашање: дали почитта е повлијателна и поголем фактор за успешна врска отколку љубовта?
Јас искрено сметам дека почитта е потребен и неопходен услов за да има прво пријателска, а потоа и љубовна врска помеѓу маж и жена. Почитта значи дека некој Ве цени според квалитетите што ги поседувате и Ве признава како човек што е достоен да биде во негово присуство и достоен да ја има неговата доверба. Значи, понатаму почитта прераснува во нешто повеќе...прераснува во пријателска или љубовна врска.
А што е љубов? Па, љубовта претставува био-хемиска реакција кон особа која безмерно ја почитувате...особа без која не можете да го замислите вашиот живот.
 
Почит, што беше тоа?

Навистина тоа е една доблест која одамна многу луѓе ја заборавија. Сега во ова лудо време никој никого не го почитува. САМО ПАРИТЕ ГИ ПОЧИТУВАМЕ.
И толку.
 
Ако ме почитува а не ме сака можам да помислам дека сум многу грда!
 
Како може да постои едното без другото?
 
Што ако постои љубов, а нема меѓусебна почит во една врска? Доколку партнерите не се почитуваат еден со друг, тоа само по себе си носи и други последици: се почести кавги, недоразбирања, несогласувања и гасење на љубовниот жар меѓу нив. Но, како и секаде така и овде има исклучоци. Како на пример доколку едниот е слеп од љубов, постојано попушта и е премногу толерантен кон однесувањето на другиот. Но зарем треба да дозволиме да бидеме подредени и понижени до тој степен да го изгубиме нашето достоинство па макар и по цена на љубовта? Не! Како и во некои претходни мои постови пак ќе кажам дека тој што те сака вистински никогаш нема да дозволи да те повреди, барем не во континуиран период, бидејќи се си има граници.
 
Мислам дека не може едното без другото... Како и да е почитта е многу важна. Што ако некој тврди дека ме сака а не ме почитува, тогаш се фаќа исто како да не ме сака. Ако некој вистински те сака и ќе те почитува.
 
Мислам дека овие две работи се надополнуваат една со друга, за да биде една врска успешна потребно е да има и почит и љубов. Ако го сакаш патнерот, тогаш пред се треба да го почитуваш како личност. Можеби љубовта прва доаѓа, но ако само остане на тоа а другите сегменти ги нема тогаш таа врскане е комплетна.
 
Potcitta enajglavniot faktor spored mene za edna stabilna vrska ako se pocituvate eden so drug ama vistinski ako imate doverba ljubovta sama si doaga zatoa sto megusebno se pocituvate i cenite ....
 
Двете се исто важни и меѓусебно поврзани, доколку почитта ја снема пополека почнува да се губи и љубовта, исто и обратно.
 
Почитта е предуслов за љубовта, нејзин составен дел, според мене. Не можеш да сакаш некој, а да не го почитуваш.
 
Важно да ме сака. Ако не ме почитува, ќе ја научам да ме почитува. Не можам да ја научам да ме сака. :)
се согласувам. :salut:
Коа има љубов, партнерот постепено ќе научи да ме почитува мене и моите одлуки и ставови.
 
Ај пробај да размислуваш во обратен правец....?!
Те разбирам целосно, сум рзмислувал и така, ама еден најсекојдневен пример сепак го потврдува спротивното (барем во повеќето случаи).

Дечко ми е Албанец и Муслиман. Јас да не ја почитував неговата вера, немаше ни да си дозволам да се заљубам во него. Од старт, нетрпеливоста кон овие карактеристики ќе надвладееше и немаше да има ништо повеќе од сексуален набој, а и тој ќе беше угушен од мојата можна аверзија кон исламот и албанскиот народ.

Ако тргнев обратно, демек да се заљубам во него, па потоа со тек на време љубовта да ги намалуваше тие разлики (се обидувам од петни жили да се замислам како скандирам нешто погрдно против Албанците или исламот /нерелигиозен сум, а нацијата е фарса за создавање спротиставени армии кои ќе војуваат ако политичарите не умеат со дипломатија да се договорат/) ќе се доведев во ситуација само сексуалните потреби да ја одржуваат врската, која во таква ситуација може да премине и во благо-садистичка, со секојдневни префрлања, обвинувања кој е крив што буџетот ни е празен, државата ќе се кантонизира, нивниот наталитет е неколку пати повисок и сл.

Тргнувајќи на првиот начин, нацијата и верата ги игнорираш, а она што набљудуваш е личноста и нејзините ставови. Врз основа на нив, или ти е интересен, или одбивен, или го почитуваш за тоа што е, или не. Но нив, ставовите, не смееш да ги носиш само врз основа на дознаената нација и вера. Зошто, воспитувани во патријархален дух, тие се извор на нетолеранција, следствено и на непочитување, а тука освен омраза, ништо друго не може да се роди.


Е сеа, јас не негирам дека ти имаш право, ама во ваквите секојдневни случаи мислам дека почитта е предуслов за љубов. Ова го зборувам бидејќи знам од искуство: имаше еден кој ме привлекуваше многу на изглед и го сакав на некој начин, ама штом ќе отвореше уста да каже свој став по одредена тема, ми идеше да му ја смачкам фацата. Значи, не сум го почитувал неговиот став (ниту тој мојот) па кавгите беа секојдневие -од музика, до религија, историја, политика и земјоделство :)
 

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom