Не не ебаваат психата и менталитетот, туку КВАЛИТЕТОТ на играчите. Тие се играчите, квалитетот на повеќето им е треторазреден.
Преголем успех е што имаме континуитет, па и на сметка на тоа што секогаш сме репрезентацијата од која не се очекува ништо повеќе. Во сите генерации досега не сме имале повеќе од 1-2 играчи од светски калибар. Лазаров секогаш бил број 1, за него нема збор. Сите други не биле никогаш дел од европскиот крем. Може да се каже дека Столе, Манасков, Миркуловски, Мојсо, сега Фитиљот, донекаде Борко и Митревски биле втор ешалон светски играчи, но секогаш премалку за нешто повеќе. Пеше е добар, сме имале солидни крила и пикери, ама доволно колку да играме на првенствата, но не и да напредуваме како што сака публиката. Ние може да изненадиме тук таму по некоја репрезентација која е појака, ама тоа е максимумот со нашиот квалитет.
Да сме толку квалитетни ќе се тепаа големите екипи за нашите репрезентативци. По сите параметри според играчкиот кадар, ние сме екипа за пласман некаде под 15 место.
Нашиот врв беше кога игравме како дома во Ниш и штета што не дојдовме до полуфинале. Ни фалеше во тие години едно првенство во Скопје, за поголем успех, но таа е инфраструктурата.
Инаку, еден куп селекции во овој период имале просечен успех, а учествувале прилично редовно.
Полска, Чешка, Унгарија, Србија (без првенството кај нив), Швајцарија, Црна Гора итн.
Јачината на домашното првенство нема врска со јачината на репрезентацијата, сепак квалитетот го прават воглавно странците.
