Лили Марлен.flv
Утрото се буди не е веќе ноќ, прегратката моја нема веќе моќ.
Стануваш ми велиш ме сакаш ти, но војската не раздели, чекам да се вратиш ти,
чекам да се вратиш ти.
Премногу сум среќна, во војска одиш ти, ќе ја браниш од сите диви хорди зли.
Нашава земја најмила, прекрасна Македонија, чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
Ајде брате храбро, смело оди ти, друштво наше нема да се растури.
Од тебе нема што да скриеме, ќе кршиме, ќе пиеме,
чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
Со насмевка те гушкам, најмил си ми ти, часовникот последните ги брои минути.
Солзите ги кријам да не ги видиш ти, разделбата ме натажи,
чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
Ајде брате храбро, смело оди ти, друштво наше нема да се растури.
Од тебе нема што да скриеме, ќе кршиме, ќе пиеме,
чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
--- надополнето ---
Душа македонска
Таква, таква е мојата
душа Македонска.
Отварам очи кога те сонувам
Затварам очи кога те бакнувам
После секоја помисла на тебе
Твојот дух влегува во мене
Повторно тече, тече низ жиливе
Таква, таква е мојата
душа Македонска.
Тешко, тешко освоива, од
Своина најверна
И да сакам јас да заминам
Без да знаеш да те оставам
Со птиците заедно, некаде далеку
Не ќе можам без тебе верувај ни малку
Духот твој ќе ме совлада набргу
--- надополнето ---
Молитва
Многу наши врели срца се разболеле душмани кога те парчеле и боделе,
маките колку и да болеле за неа се молеле.
Ако се може чувај не Боже, пред тебе стоиме.
Дари ни љубов, спокој и мир зошто ние постоиме.
Чувај ја за милиони години земјава од сите зла и душмани,
Боже гледај многу векови да нема гревови.
И чувај ни ги сите села и градови, земјата и православните гробови,
Боже да ни Вардар реката да тече довека.
Ако се може чувај не Боже, пред тебе стоиме.
Дари ни љубов, спокој и мир зошто ние постоиме.
--- надополнето ---
Македонијо
Лажат дека немаш море
Имаш море зад Солунско поле
Широко море Егејско
Лажат дека ти си мала
На три страни разделена
Вардар, Пирин, Егеј син
Македонијо, убава си
Македонијо, Македонијо
Македонијо, моја.
Кога бијат твојте камбани
Сите сме заедно збрани
Ко на Илинден старите наши
Македонија не се плаши
Многу крв нека ни земат
Но тебе да те дадеме нема
Како Гоце Делчев, Питу Гули
Даме Груев, Јане Сандански
--- надополнето ---
Брат од Егејот
Абре братче ти Егејско, од Солуна и Воденско,
абре братче Беломорско, младо момче Македонско.
Борба тешка ни се спрема, Македонија да ја нема,
не ја давам да се дели, мојот народ да се сели.
Една река а две војски, јас во една ти во туѓа,
абре братче како можам јас во тебе да пукам,
абре братче ти не знаеш ти си братче Македонче.
Ти ме гледаш в очи право и оружје репетираш,
не ми велиш ниту здраво, пукаш братче ти во мене.
Куршум лета како змија, покрај глава ми проаѓа,
да пукам ми доаѓа ама нешто не ми дава.
Испалувам три куршуми во небото македонско
и ја фрлам мојта пушка да не пукам јас во тебе.
Ти стануваш и ме гледаш, јас ги дигам трите прста,
на детство се присеќаваш, на наш јазик проговараш.
Ми приоѓаш и ме гушкаш, и ми велиш ајде брате,
мислам дека сега сфаќаш, јас и ти сме крвни браќа,
абре братче сега знаеш ти си братче Македонче.
--- надополнето ---
Дајте ни сонце
Утро, низ мои сништа само магли, мирис на војна сегде околу и солзи, страв и беда, невољи, невољи.
За мир ние сме створени viva Македонија, нежен збор врати отвара.
Некаде каде зората се зори за среќни дни мисла ме мори Европо, кај си сега кога ни требаш ти.
Со надеж ние те бараме признајте ја Македонија, таа нам ни е најмила.
Manchester, England, England, across the Atlantic sea, I am a genious of genious, I believe in God, that's me.
Утро, низ мои сништа само магли, мирис на војна сегде околу и солзи, страв и беда, невољи, невољи.
За мир ние сме створени viva Македонија, нежен збор врати отвара.
Here too many broken hearts cause we are living ????? Macedonia will never cry again, cause we are not weak as we were then. Our country is the Balkan gold, and our tradition is very old. We like to ????? we gonna win, we won't lose.
Секој што ќе сака да не гази и дели, тој нека знае како лавови сме смели. Александар Македонски е предокот наш, го носиме во срце како лавот наш. Нема да не сопрат војни, крв и чад ни оган ни пекол, пустош и глад. Не се плашиме ние, кукаквици не сме, секаде и секогаш најсмели ќе сме. Кама и пиштол носам в во срце, ко челик сум тврд, слобода или смрт.
Дајте ни сонце, нашето сонце, на Македонија.
Дајте ни сонце, нашето сонце, на Македонија.
Let the sunshine, the sunshine in....
--- надополнето ---
Јаничари
Јаничари, одат мамо, од село до село, машки деца земаат мамо и ги потурчуваат, женски чеда грабат мамо, анамки ги прават ( Анадол ги носат ).
Слабее турската империја и царот султан дава ферман да се собираат женски чеда од рајата македонска да се носат далеку в Анадолија, од нив да прават мајки да им раѓаат деца да јакнат држава. А од машките деца да прават силна војска, најлути јаничари да ги вратат повторно во своја земја, да колат и бесат, татко, мајка, брат и сестра и се што е македонско.
Грабиле го земаат Стојана на мајка, а Стојан ми беше мамо, единец на мајка. Едно утро рано, уште селските петли непропеани, и селските кучиња не пролајани в едно село западна Македонија, влезе силна војска јаничарска данок да собира. Данок во пари и злато и најтешкиот данок од кога памти историјата на македонскиот народ - данок во деца. Мајка Стојанова, грабна си сина Стојана - петгодишно момче штотуку од дојка одвоено, мајка од сина да се прости. Не за навек, мајка вади од пазуви нож, прободува лева детска слаба рака Стојанова да потече крв македонска и мајка белег да остави ако Господ даде мајка сина да познае после многу години, па макар и Турчин бил.
Стојанова мајка, мамо, трогни солзи пророни. Тенки прсти крши, мамо, Стојан си го чека. Косите ги побелела, очите ги стегла. После цели 30 години во истото село влегува силна војска јаничарска предводена од најлут јаничар Асан-бег - некогашен Стојан. Високо момче со кадрава коса и црни мустаќи, засукал јатаган в рака и пред него коли и беси се што е македонско. Старица со побелена коса на колена го моли да не ја коли, не за нејзиниот живот, таа сина Стојана си го чека кој го грабнаа пред многу години. Стојан син - единец Македонец после толку години заборавил мајка, мајчин лик, село, другарчиња и детски игри. Замавнува со јатаган, а мајка на лева рака здогледува белег што мајка направи пред многу години, извикува сиротата - Стојане сине, мајка те дочека в мајкини прегратки да паднеш. Но попусто. Стојан повеќе не разбира македонски, не разбира за молби мајчински, Стојан мајка си не позна. Замавнува с јатаган и мајчина глава со побелена коса која го чекаше толку години паѓа пред нозе Асанови - некогашен Стојан.
Си поигра историјата со судбината на македонскиот напатен, со векови измачуван, сиромашен, христијански народ!!!
Утрото се буди не е веќе ноќ, прегратката моја нема веќе моќ.
Стануваш ми велиш ме сакаш ти, но војската не раздели, чекам да се вратиш ти,
чекам да се вратиш ти.
Премногу сум среќна, во војска одиш ти, ќе ја браниш од сите диви хорди зли.
Нашава земја најмила, прекрасна Македонија, чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
Ајде брате храбро, смело оди ти, друштво наше нема да се растури.
Од тебе нема што да скриеме, ќе кршиме, ќе пиеме,
чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
Со насмевка те гушкам, најмил си ми ти, часовникот последните ги брои минути.
Солзите ги кријам да не ги видиш ти, разделбата ме натажи,
чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
Ајде брате храбро, смело оди ти, друштво наше нема да се растури.
Од тебе нема што да скриеме, ќе кршиме, ќе пиеме,
чекам да се вратиш ти, чекам да се вратиш ти.
--- надополнето ---
Душа македонска
Таква, таква е мојата
душа Македонска.
Отварам очи кога те сонувам
Затварам очи кога те бакнувам
После секоја помисла на тебе
Твојот дух влегува во мене
Повторно тече, тече низ жиливе
Таква, таква е мојата
душа Македонска.
Тешко, тешко освоива, од
Своина најверна
И да сакам јас да заминам
Без да знаеш да те оставам
Со птиците заедно, некаде далеку
Не ќе можам без тебе верувај ни малку
Духот твој ќе ме совлада набргу
--- надополнето ---
Молитва
Многу наши врели срца се разболеле душмани кога те парчеле и боделе,
маките колку и да болеле за неа се молеле.
Ако се може чувај не Боже, пред тебе стоиме.
Дари ни љубов, спокој и мир зошто ние постоиме.
Чувај ја за милиони години земјава од сите зла и душмани,
Боже гледај многу векови да нема гревови.
И чувај ни ги сите села и градови, земјата и православните гробови,
Боже да ни Вардар реката да тече довека.
Ако се може чувај не Боже, пред тебе стоиме.
Дари ни љубов, спокој и мир зошто ние постоиме.
--- надополнето ---
Македонијо
Лажат дека немаш море
Имаш море зад Солунско поле
Широко море Егејско
Лажат дека ти си мала
На три страни разделена
Вардар, Пирин, Егеј син
Македонијо, убава си
Македонијо, Македонијо
Македонијо, моја.
Кога бијат твојте камбани
Сите сме заедно збрани
Ко на Илинден старите наши
Македонија не се плаши
Многу крв нека ни земат
Но тебе да те дадеме нема
Како Гоце Делчев, Питу Гули
Даме Груев, Јане Сандански
--- надополнето ---
Брат од Егејот
Абре братче ти Егејско, од Солуна и Воденско,
абре братче Беломорско, младо момче Македонско.
Борба тешка ни се спрема, Македонија да ја нема,
не ја давам да се дели, мојот народ да се сели.
Една река а две војски, јас во една ти во туѓа,
абре братче како можам јас во тебе да пукам,
абре братче ти не знаеш ти си братче Македонче.
Ти ме гледаш в очи право и оружје репетираш,
не ми велиш ниту здраво, пукаш братче ти во мене.
Куршум лета како змија, покрај глава ми проаѓа,
да пукам ми доаѓа ама нешто не ми дава.
Испалувам три куршуми во небото македонско
и ја фрлам мојта пушка да не пукам јас во тебе.
Ти стануваш и ме гледаш, јас ги дигам трите прста,
на детство се присеќаваш, на наш јазик проговараш.
Ми приоѓаш и ме гушкаш, и ми велиш ајде брате,
мислам дека сега сфаќаш, јас и ти сме крвни браќа,
абре братче сега знаеш ти си братче Македонче.
--- надополнето ---
Дајте ни сонце
Утро, низ мои сништа само магли, мирис на војна сегде околу и солзи, страв и беда, невољи, невољи.
За мир ние сме створени viva Македонија, нежен збор врати отвара.
Некаде каде зората се зори за среќни дни мисла ме мори Европо, кај си сега кога ни требаш ти.
Со надеж ние те бараме признајте ја Македонија, таа нам ни е најмила.
Manchester, England, England, across the Atlantic sea, I am a genious of genious, I believe in God, that's me.
Утро, низ мои сништа само магли, мирис на војна сегде околу и солзи, страв и беда, невољи, невољи.
За мир ние сме створени viva Македонија, нежен збор врати отвара.
Here too many broken hearts cause we are living ????? Macedonia will never cry again, cause we are not weak as we were then. Our country is the Balkan gold, and our tradition is very old. We like to ????? we gonna win, we won't lose.
Секој што ќе сака да не гази и дели, тој нека знае како лавови сме смели. Александар Македонски е предокот наш, го носиме во срце како лавот наш. Нема да не сопрат војни, крв и чад ни оган ни пекол, пустош и глад. Не се плашиме ние, кукаквици не сме, секаде и секогаш најсмели ќе сме. Кама и пиштол носам в во срце, ко челик сум тврд, слобода или смрт.
Дајте ни сонце, нашето сонце, на Македонија.
Дајте ни сонце, нашето сонце, на Македонија.
Let the sunshine, the sunshine in....
--- надополнето ---
Јаничари
Јаничари, одат мамо, од село до село, машки деца земаат мамо и ги потурчуваат, женски чеда грабат мамо, анамки ги прават ( Анадол ги носат ).
Слабее турската империја и царот султан дава ферман да се собираат женски чеда од рајата македонска да се носат далеку в Анадолија, од нив да прават мајки да им раѓаат деца да јакнат држава. А од машките деца да прават силна војска, најлути јаничари да ги вратат повторно во своја земја, да колат и бесат, татко, мајка, брат и сестра и се што е македонско.
Грабиле го земаат Стојана на мајка, а Стојан ми беше мамо, единец на мајка. Едно утро рано, уште селските петли непропеани, и селските кучиња не пролајани в едно село западна Македонија, влезе силна војска јаничарска данок да собира. Данок во пари и злато и најтешкиот данок од кога памти историјата на македонскиот народ - данок во деца. Мајка Стојанова, грабна си сина Стојана - петгодишно момче штотуку од дојка одвоено, мајка од сина да се прости. Не за навек, мајка вади од пазуви нож, прободува лева детска слаба рака Стојанова да потече крв македонска и мајка белег да остави ако Господ даде мајка сина да познае после многу години, па макар и Турчин бил.
Стојанова мајка, мамо, трогни солзи пророни. Тенки прсти крши, мамо, Стојан си го чека. Косите ги побелела, очите ги стегла. После цели 30 години во истото село влегува силна војска јаничарска предводена од најлут јаничар Асан-бег - некогашен Стојан. Високо момче со кадрава коса и црни мустаќи, засукал јатаган в рака и пред него коли и беси се што е македонско. Старица со побелена коса на колена го моли да не ја коли, не за нејзиниот живот, таа сина Стојана си го чека кој го грабнаа пред многу години. Стојан син - единец Македонец после толку години заборавил мајка, мајчин лик, село, другарчиња и детски игри. Замавнува со јатаган, а мајка на лева рака здогледува белег што мајка направи пред многу години, извикува сиротата - Стојане сине, мајка те дочека в мајкини прегратки да паднеш. Но попусто. Стојан повеќе не разбира македонски, не разбира за молби мајчински, Стојан мајка си не позна. Замавнува с јатаган и мајчина глава со побелена коса која го чекаше толку години паѓа пред нозе Асанови - некогашен Стојан.
Си поигра историјата со судбината на македонскиот напатен, со векови измачуван, сиромашен, христијански народ!!!
.
