Кога човекот е најголем пријател на кучето (видео)!

  • Креатор на темата Креатор на темата bijons
  • Време на започнување Време на започнување
t.me

STRANGER THAN FICTION NEWS

check out the employee of the year here.... notice his attentive facial expression and his instant action without hesitation... this is the face of a good and faithful servant... remember this as you practice your faith....
t.me t.me
 
www.facebook.com

1,7 tuh vaatamist · 92 tuh reaktsiooni | Senior rescue puppies hitching a ride with firefighters… Christmas just levelled up #christmas2025 #FeelGood #christmasgiftideas #seniordog #rescuedog #firefighter | Australian Firefighters Calendar

Senior rescue puppies hitching a ride with firefighters… Christmas just levelled up #christmas2025 #FeelGood #christmasgiftideas #seniordog #rescuedog #firefighter
www.facebook.com www.facebook.com

:D

www.facebook.com

1,7 mln vaatamist · 31 tuh reaktsiooni | Fires out , cuddles in ❤️ Safe Haven Animal Rescue Inc Ayaimah Golden Retrievers @ABCRInc #feuerwehr #Bomberos #firefighters #australianfirefighterscalendar #rescuedog #bernesemountaindog #goldenretriever | A

Fires out , cuddles in ❤️ Safe Haven Animal Rescue Inc Ayaimah Golden Retrievers @ABCRInc #feuerwehr #Bomberos #firefighters #australianfirefighterscalendar #rescuedog #bernesemountaindog...
www.facebook.com www.facebook.com
 
... зошто родителот така го воспита синот при што го снимил како брутално го тепа кучето, само тој си знае, ама важно јавноста ја запознал со видеото токму од негов профил на инста, да се уплаши човек какви генерации ќе ја водат иднината, жалосно и тажно!
www.facebook.com

243 tuh vaatamist · 1,2 tuh reaktsiooni | НАПОМЕНА: ВИДЕОТО Е ПРЕЗЕМЕНО ОД ДОЛУНАВЕДЕНИОТ ПРОФИЛ НА ИНСТАГРАМ КАДЕ Е ОБЈАВЕНО И СПОДЕЛЕНО ЛИЧНО ОД НЕГО ! ДА ГО НАПРАВИМЕ СЛАВЕН И ПРИЈАВИМЕ !!! Ова не е игра. Ова не е воспитување. Ова е малтре

НАПОМЕНА: ВИДЕОТО Е ПРЕЗЕМЕНО ОД ДОЛУНАВЕДЕНИОТ ПРОФИЛ НА ИНСТАГРАМ КАДЕ Е ОБЈАВЕНО И СПОДЕЛЕНО ЛИЧНО ОД НЕГО ! ДА ГО НАПРАВИМЕ СЛАВЕН И ПРИЈАВИМЕ !!! Ова не е игра. Ова не е воспитување. Ова...
www.facebook.com www.facebook.com
 
625186034_10230650773349123_916620861262756657_n.jpg

Превземено од ФБ :

„Во едно село близу Гостивар, сите го знаеја кучето на Дејан – Бади. Но никој не го викаше по име. Го нарекуваа „ѕвер“, „убиец“, „демон“.
Бади беше мешавина од стафорд и питбул, крупен и силен, со едно уво што му недостасуваше и страшна лузна преку муцката, поради кој му се гледаа забите дури и кога не ржеше.
Дејан го најде во шумата, врзан со жица, полумртов – веројатно фрлен по нелегални борби со кучиња. Дејан, човек со меко срце, не можеше да го остави. Го однесе дома, му ги излекува раните и му даде име – Бади.
Но, сопругата на Дејан, Јелена, никогаш не го прифати Бади. Кога се роди нивната ќерка Софија, нејзиниот страв прерасна во паника.
„Дејане, тој пес нè гледа како плен! Ги гледаш ли очите? Еден ден ќе му падне мрак на очи и ќе го заколе детето! Или тој, или јас!“
Дејан се обидуваше да ѝ објасни дека Бади е благодарен, дека никогаш не заржал на нив, но залудно. Заради мир во куќата, мораше да го врзе Бади на крајот од дворот, со дебел синџир, далеку од куќата и далеку од малата Софија.
Тоа жешко августовско попладне, Јелена ја изнесе Софија во дворот. Бебето имаше само десет месеци и лазеше по шарено ќебенце на тревата, гукајќи и играјќи си со пластични коцки. Јелена седеше неколку метри подалеку, лупеше пиперки за ајвар и повремено погледнуваше кон детето.
На крајот од дворот, под стариот орев, Бади лежеше и ги набљудуваше. Не спиеше. Неговите жолти очи го следеа секое движење на бебето.
Одеднаш, Бади скокна на нозе. Ушите (едното цело, другото напола) му се исправија. Почна да квичи со длабок, грлен звук што ја леди крвта.
„Ќути, џукело! Ќе го разбудиш цело село!“ викна Јелена.
Но Бади не престана. Почна да лае – прво предупредувачки, а потоа бесно, диво. Скокаше и го затегаше синџирот толку силно што металната огрлица му се врежуваше во вратот. Пена му излегуваше од устата. Погледот му беше закован кон бебето.
Јелена стана преплашена.
„Дејане! Дејане, излези! Полуде! Ќе ја нападне Софија!“ врескаше кон куќата.
Бебето се исплаши од лаењето и почна да плаче. Во тој миг, Бади се повлече неколку чекори наназад, се залета со целата сила и – ТРАС!
Стариот, ‘рѓосан карабин на синџирот пукна.
„Ѕверот“ беше слободен.
Бади се стрча преку дворот како испукан куршум. Трчаше право кон бебето, со отворени вилици. Јелена виде како огромната сенка скокнува над Софија, чу штракање на заби и тап удар на тело во земјата покрај главата на детето.
„НЕЕЕ!“ извика таа и ги затвори очите, очекувајќи писок на своето дете.
Падна на колена покрај бебето, го грабна во раце и го покри со своето тело, чекајќи каснување.
Дејан излета од куќата со лопата во рака, блед како платно.
„Софија! Јелена!“ викаше.
Но во дворот завладеа тишина. Бебето плачеше – од страв, не од болка.
Јелена полека ги отвори очите.
Покрај неа, на тревата, лежеше Бади. Не ржеше. Не напаѓаше. Тешко дишеше, телото му се грчеше. Од неговата крвава муцка висеше опашка. Долга, лушпеста опашка.
Дејан се приближи внимателно, со подигната лопата, но се вкочани кога виде што лежи покрај кучето.
Глава од поскок. Прегризана на половина.
На вратот на Бади, под страшната огрлица, се гледаа две мали крвави точки. Убод од змија.
Змијата се била вовлекла во високата трева покрај самото ќебенце.
Бади ја видел. Знаел што ќе се случи.
Го скинал синџирот не за да го нападне детето, туку за да застане меѓу него и смртта.
Во лет ја зграпчил змијата, го примил смртоносниот убод наменет за малата Софија и ѝ го скршил ‘рбетот пред да успее да го допре бебето.
„О Боже…“ прошепоти Јелена, покривајќи ја устата со рака.
„Ја спаси… Дејане, ја спаси!“
Дејан ја фрли лопатата и падна на колена покрај кучето.
Бади го погледна со своите жолти очи што полека се гасеа. Во нив немаше ништо од „ѕверот“. Само љубов и верност.
Замавна со опашката еднаш… па уште еднаш… слабо, удирајќи по тревата.
Како да прашуваше:
„Добро ли е малата?“
„Добро е, Бади… добро е, другарче мое,“ плачеше Дејан, галејќи ја неговата лузна на главата.
„Издржи, одиме кај ветеринар! Нема да ми умреш, слушаш ли?“
Го крена тешкото куче во раце и потрча кон автомобилот. Јелена трчаше по него со бебето во раце, плачејќи и повторувајќи:
„Прости ми, Бади… прости ми…“
Ветеринарот направи сè што можеше – противотров, инфузии, адреналин.
Бади беше борец. Преживеал борби, глад и човечка омраза.
И таа ноќ го преживеа и отровот.
Кога го вратија дома следниот ден, Бади повеќе не беше врзан на крајот од дворот. Неговата куќичка беше преместена на тремот, веднаш до влезната врата.
Јелена лично му стави нова, мека огрлица и му донесе најдобро парче месо.
Од тој ден, кога и да беше Софија во дворот, Бади беше покрај неа.
Не како закана, туку како нејзин влакнест ангел-чувар со лузна.
И повеќе никој во селото близу Гостивар не се осмели да го нарече „ѕвер“. “
 
You must log in or register to reply here.
Back
На врв Bottom