Кајганџиски книжевнички каталог

Дискусија во форумот 'Уметноста, литературата, јазикот' започната од Вокерка, 18 јули 2013.

Статус на темата:
Затворена за нови мислења.
  1. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    Се собравме неколкумина ентузијасти и љубители на книжевноста, на иницијатива од @Ставрогин со идеја да составиме еден кајганџиски каталог од книги кои сметаме дека треба да се издвојат како ремек дела во литературата. Листата можеби е пристрасна, можеби не, во секој случај е убава идеја за оние на кои им треба некаков водич во литературата, оние што се запрашале, од каде да почнам, што да читам, што е вредноста во тоа и тоа дело? Преку кратки рецензии ќе се обидеме да ги доловиме сопствените импресии и да ве убедиме да ја прочитате книгата што ја застапуваме.

    По прилично долги натегања дали класификацијата да биде хронолошка, жанровска, или сепак да биде малку поразиграна и поневообичаена се одлучивме за овие категории:

    1. Класика (60)
    2. Современа литература (60),
    3. SF, фантастика, епска фантастика и хорор (30)
    4. Филозофија (20)
    5. Антика (10)
    6. Македонска книжевност (20)

    Во заграда е бројката на книги што ќе биде застапена во секоја од категориите.

    Па, да почнеме со ред.

    I. Класика

    1. 1001 ноќ
    2. Данте Алигиери - Божествена комедија
    3. Џовани Бокачо - Декамерон
    4. Мигуел де Сервантес - Дон Кихот
    5. Вилијам Шекспир - Отело
    6. Вилијам Шекспир - Хамлет
    7. Вилијам Шекспир - Ромео и Јулија
    8. Вилијам Шекспир - Магбет
    9. Томас Мор - Утопија
    10. Џон Милтон - Загубениот рај
    11. Даниел Дефо - Робинзон Крусо
    12. Јохан Волфганг фон Гете - Фауст
    13. Лотреамон - Малдороровите пеења
    14. Џорџ Гордон Бајрон - Странствувањата на Чајлд Харолд
    15. Браќата Грим - Приказни
    16. Џејн Остин - Гордост и предрасуди
    17. Мери Шели - Франкештајн
    18. Виктор Иго – Богородичната црква во Париз
    19. Виктор Иго - Клетници
    20. Александар Сергеевич Пушкин - Евгениј Онегин
    21. Оноре де Балзак - Чичко Горио
    22. Чарлс Дикенс - Оливер Твист
    23. Михаил Јурјевич Лермонтов - Херој на нашето време
    24. Едгар Алан По - Поезија и раскази
    25. Николај Васиљевич Гогољ - Мртви души
    26. Александар Дима - Грофот Монте Кристо
    27. Емили Бронте - Оркански височини
    28. Хериет Стоув - Колибата на чичко Том
    29. Густав Флобер - Мадам Бовари
    30. Иван Сергејевич Тургењев - Татковци и синови
    31. Џонатан Свифт - Гуливеровите патувања
    32. Стендал - Црвено и црно
    33. Луис Керол - Алиса во земјата на чудата
    34. Достоевски - Записи од подземјето
    35. Достоевски - Злосторство и казна
    36. Достоевски - Демони
    37. Достоевски - Браќата Карамазови
    38. Толстој - Војна и мир
    39. Толстој - Ана Каренина
    40. Толстој - Смртта на Иван Илич
    41. Жил Верн - Дваесет илјади милји под морето
    42. Артур Рембо - Илуминации
    43. Шарл Бодлер - Цвеќиња на злото
    44. Марк Твен - Авантурите на Том Соер
    45. Марк Твен - Авантурите на Хаклбери Фин
    46. Емил Зола - Нана
    47. Роберт Луис Стивенсон - Островот со скриеното богатство
    48. Роберт Луис Стивенсон - Доктор Џекил и мистер Хајд
    49. Карло Колоди - Пинокио
    50. Херман Мелвил - Моби Дик
    51. Артур Конан Дојл - Авантурите на Шерлок Холмс
    52. Александар Дима - Тројцата мускетари
    53. Оскар Вајлд - Сликата на Доријан Греј
    54. Сјенкјевич - Кво вадис
    55. Чехов - Раскази
    56. Брам Стокер - Дракула
    57. Хоторн - Скерлетна буква
    58. Џозеф Конрад - Срце на темнината
    59. Хамсун - Глад
    60. Херберт Џорџ Велс - Времеплов

    Во секој нареден пост ќе објавуваме по 5 рецензии за книгите што се наоѓаат на листата.

    Се надеваме дека идејата ќе биде продуктивна и ќе вроди желба за читање кај оние што ќе ја следат темава со интерес.
    На marinium, milalove, Someday.. и уште 35 други им се допаѓа ова.
  2. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    1. 1001 ноќ (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    „1001 ноќ“ е всушност збирка со приказни од Блискиот Исток и Јужна Азија на кои подоцна им е додадена воведната, онаа која ги поврзува.

    Какво е чувството кога приказната ќе биде прекината во најинтересниот и највозбудлив момент, кога единственото нешто на коешто можеме да мислиме е – што следува понатаму?

    Очигледно тоа добро го знаела ќерката на мудриот везир, Шехерезада, која секоја вечер на овој начин го искушувала тогашниот крал Шахријар за да го спаси сопствениот, а и животот на многу девојки. Имено, Шахријар ги открил изневерите и измамите на својата жена, жената на својот брат и уште неколку слични валкани игри. Така, тој заклучува дека сите жени се итри измамнички. За да му се одмазди на целиот женски род секоја вечер се жени со различна девојка и наутро ја убива. Шехерезада, решена да ја прекине крвавата серија убиства, се мажи за Шахријар и секоја ноќ го заведува со својата слаткоречивост раскажувајќи му по една приказна. Таквите приказни секогаш ги прекинува во најинтересните и клучните моменти кои ја носат кулминацијата, па така кралот љубопитен да дознае што следува понатаму секое наредно утро ја остава жива. Тоа раскажување траело точно 1001 ноќ, речиси три години, период доволен за кралот да се приврза за заводливата Шехерезада и да не може да си го замисли животот без неа.

    Симболично, секоја приказна е мала смрт, нов свет, магична умешност на зборот да нѐ поведе некаде подалеку од реалноста, некаде каде што други, поинакви закони владеат со нештата, некаде каде што проблемите се решаваат благодарение на духот од Аладиновата волшебна ламба, каде што килимите летаат, животните зборуваат и во пештерите има огромно количество злато. Зарем има некој што не би сакал барем за миг да се најде таму, макар и преку магичната моќ на зборот?

    2. Данте Алигиери - Божествена комедија (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    Божествена комедија е книгата која извршила најголем пресврт во историјата на литературата. Авторот, Данте Алигиери е нарекуван последниот од старите а првиот од модерните писатели, а и самата книга е најбитниот еволутивен мост кој ги поврзува античката со ренесансната литература. Меѓутоа, значењето на Божествената комедија се издигнува над литературата, таа претставува и зародиш на целокупната епоха на хуманизмот и ренесансата.
    Книгата е со религиозна тематика која била речиси и единствената тематика во теократските владеење во Европа низ средновековието, но главните јунаци се луѓето: од најголемите грешници до најголемите светци, нивните карактери, дејствија во земскиот живот, заслугите поради кои се нашле онаму каде што се.

    Самата книга раскажува за патешествието на Данте низ задгробниот живот. Тој дефинира 3 главни делови на подземјето: Пекол, Чистилиште, Рај, и самата Божествена комедија е составена од 3 книги со истоимени наслови според деловите од подземејето.

    Пеколот се состои од 9 кругови. Книгата започнува со губењето на Данте во шума. Таму се среќава со римскиот поет Вергилиј кој бил идол на Данте. Вергилиј бил испратен од Беатриче за да го води низ круговите на Пеколот и подоцна низ зоните на Чистилиштето. Во пеколот се наоѓаат најголемите грешници, скалесто тежината на гревовите и соодветната казна се зголемува со секој круг, од многубошците па се до предавниците кои по Данте се најголеми грешниции кои се наоѓаат во последниот 9-ти круг заедно со Луцифер кој за казна вечно ги распарува и раскинува.

    Од таму Данте и Вергилиј продолжуваат кон Чистилиштето. Чистилиштето се состои од 7 платформи за секој од седумте смртни гревови како и две предзони со што повторно се стигнува до 9 реони како и во пеколот. За разлика од Пеколот каде што за душите кои се наоѓаат таму нема спас, гревовите во Чистилиштето се поблаги но сепак се гревови и затоа е неопходно тие да се искупат и прочистат преку соодветни казни. И тука со секоја следна платформа се зголемува направениот грев и соодветната казна при што Данте го смета сладострастието за најголем смртен грев.

    На излезот од Чистилиштето Вергилиј го напушта Данте бидејќи е политеист и со тој грев нема право да му биде водич низ рајот, но затоа се појавува Беатриче да ја превземе неговата улога. Рајот има 9 сфери кои се дом на праведниците, чесните и оние кои живееле по Божјите правила. Градуалноста е и тука присутна, најзаслужните се наоѓаат во највисоките сфери. На крајот после 9-тата сфера е Емприон, место (ако може така да се нарече) кој е надвор од границите на просторот и времето, каде што е самиот Бог, и каде што свети вечна и заслепувачка светлина која попречува секого да го види.

    Бројот 3 како одлика на светото тројство се сретнува низ целата книга. Книгата е составена од 3 дела, секој дел има 9 региони (3х3), секој дел е опеан во 33 пеења, и секоја строфа е составена од 3 реда. Во текот на книгата во различни делови од Пеколот, Чистилиштето и Рајот сретнуваме повеќе ликови на тие места кои во приватниот живот на еден или друг начин го инспирирале Данте, на кои самиот тој пристрасно ставајќи се во улога на судија им ги одредува местата на припадност. Инспирацијата Данте ја имал од случки и лица од историјата, религијата но и тековните случувања од неговото време, во некои учествувал и самиот тој. Според тоа дел од ликовите се значајни луѓе кои оставиле траг во историјата, но дел и се личности од животот на Данте-пријатели, непријатели, познаници... Во книгата значајно се истакнати римскиот поет Вергилиј кој бил идол на Данте и Беатриче која била негова неостварена љубов и на која Данте и дава дури и сакрална димензија.
    Имагинација и креативноста со која Данте ја развива оваа приказна, описот на ликовите и нивните дела, тежината на стиховите и римите како и иноватиноста и внесувањето на сосем нови дотогаш елементи во литературата го прават Данте генијалец, а оваа книга една од најголемите ремек-дела некогаш напишани.

    3. Џовани Бокачо - Декамерон (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    Џовани Бокачо е еден од најзначајните преставници на ренесансата, а неговата најпозната книга Декамерон се смета за врвно дело во литературата.

    За време на епидемија на чума во тогашна Италија, група од десет млади луѓе од кои седум девојки и тројца момци одлучуваат да прибегнат на село во една напуштена куќа барајќи го спасот од болеста во самонаметнат карантин. За полесно да помине времето секој од десетмината секој ден раскажува по една приказна и тоа се повторува десет дена при што се доаѓа до сто раскажани приказни. Самиот Декамерон е кованица од грчки зборови и значи десет дена или Десетдневие.

    Приказните се инспирирани од секојдневните случки во тогашното општество односно љубовни доживувања и авантури, добрината но и злото што луѓето го прават, меѓусебното надмудрување и итроштини на сограѓаните, корумпираноста на власта, како и несекојдневни и интересни настани, авантури, патувања и средби, анегдоти, познати и легендарни личности од минатото и сегашноста и нивните преживеалици. Во некои приказни постои похрабра еротска па дури и сексуална содржина покриена со алузија која е сепак провидна како во случајот на расказот - Славејот кој ја обработува тематиката на предбрачна љубов и секс. Ако се земе во предвид дека книгата е пишувана во 14-тиот век при дадените околности тоа сигурно претставувал смел чекор за самиот Бокачо.

    Иако темите во стоте раскази се различни, хуманизмот е она што ги спојува сите т.е. самиот човекот во главна улога, неговите доблести и недостатоци, неговите постапки и делувања, неговите светли и темни страни. Со тоа свое пионерство во прозната ориентација како и со одличната и занимлива наративна техника, Десетдневието на Бокачо заслужено си го добива своето место во историјата на пишаниот збор и на оваа наша листа.

    4. Мигуел де Сервантес - Дон Кихот (рецензија - @nicole_l)

    [​IMG]

    Првичната намера да се напише бурлеска за далекусежните ефекти кои своевремено ги оставиле популарните рицарски романи врз читателската публика во Шпанија, резултирала со создавање на ликот на симпатичниот безумник - Алонсо Кихано, самонаречен Дон Кихот, неговиот слуга Санчо Панса и дополнителни други 667 ликови.

    Контрастот помеѓу трагикомично заблудениот витез и неговиот штитоносец се согледува од надворешниот изглед до нивните карактерни црти.
    Дон Кихот е носител на сето она што со разумот и здравата логика е скарано-тој со текот на времето е станат симбол на неоснованото идеализирање, сулудите соништа и фантазии, нереалните очекувања и неможноста да се прифати стварноста онаква каква што е. Итриот селанец Панса, кој е мотивиран од ветувањето дека ќе стане управител на непостоечки остров доколку верно си ја сработи задачата на пратител во „спасоносните“ походи, е целосна спротивност на донкихотските особини.
    Ако се согледаат двата лика како два дела кои се комплементираат еден со друг, се добива слика на еден завршен нов лик кој е далеку од комичен, за разлика од Кихот и Панса разгледувани одделно.

    Кихот и Панса оставаат слободен простор за толкување на најразлични начини: како две идеологии жестоко судрени, како психолошка поделеност на една индивидуа, како нужност да се пронајде пресечна заедничка точка на личносните крајности...

    5. Вилијам Шекспир - Отело (рецензија - @Сабазиј)

    [​IMG]

    Своите драматуршки заплети Вилијам Шекспир (1564 - 1616) неретко ги поставува на простори кои на неговите современици, на публиката и на читателите, им изгледале прилично егзотично. Покрај „Венецијанскиот трговец“, „Ромео и Јулија“, „Многу врева за ништо“ и уште некои други, меѓу нив се вбројува и животната и љубовната приказна на Маварот Отело, најверојатно напишана меѓу 1601 и 1609 година.

    Главни двигатели во Отело се зависта, одмаздата, љубовта и љубомората, а трагедијата се одвива во Венеција (во првиот чин), односно на Кипар (во наредните чинови).Со невообичаена успешност Шекспир претставува ликови кои независно од својата морална обоеност и постапки се убедливи и полни со живот. Ова е едно од најпознатите дела на авторот, кој, не без право, се вбројува меѓу највлијателните и најважните претставници не само на англиската, туку и на светската книжевност.
    На milalove, Someday.., Hurin и уште 16 други им се допаѓа ова.
  3. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    6. Вилијам Шекспир - Хамлет (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Шпанско-американскиот филозоф и теоретичар на уметноста Сантајана во една прилика има напишано дека историјата на уметноста е историја на нејзиниот израз. Таму каде што има уметнички израз, сѐ може да биде претворено во уметност. Од примерот на Хамлет тоа лесно може да се потврди. Она што за некого е сувопарна историска хроника, приказна за данскиот принц чиј стрико го убива татко му, и се жени со неговата мајка узурпирајќи го престолот, во имагинацијата на Шекспир се претвора во бесмртна драма.

    Веројатно не постои поцитирано дело од „Хамлет“ во историјата. Да се биде или не, нешто е труло во државата Данска, се само два од многуте цитати од ова ремек дело на Шекспир за кои секој има слушнато. Ликот на Хамлет, the sweet prince, е еден од најсаканите во историјата на книжевноста. Неговите монолози, кои започнуваат со неговата лична драма, преминуваат во прашања кои задираат во сечиј животи на крајот се претвараат во длабоки согледувања на судбината на човекот, во мали трактати за смислата и бесмислата на човечкото постоење. Гонет од желбата за одмазда, и длабоко разочаран од моралниот пад на неговата мајка, тој останува скаменет во сопствената немоќ, немоќ која на крајот ќе биде причина за голема трагедија.

    Книгата е преполна со незаборавни сцени. Претставата која се игра на дворот која Хамлет ја поставува како стапица за кралот, дијалозите на Хамлет со Офелија, убиството на таткото на Офелија од страна на Хамлет, и морничавите појавувања на духот на таткото на Хамлет во неговата глава.

    „Хамлет“ е веројатно најпознатото и најдоброто дело на Шекспир, и сигурно е меѓу десетте најголеми дела било кога напишани. Поставувано е на сцена безброј пати, исто и многу пати екранизирано. Дело кое никој не смее да си дозволи луксуз да не го прочита.

    7. Вилијам Шекспир - Ромео и Јулија (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    Вилијам Шекспир е едно од најголемите имиња во драмата и литературата воопшто, а „Ромео и Јулија“ е најголем репер за класика во книжевноста.

    Главната тема на драмата е забранетата љубов помеѓу Ромео Монтеки и Јулија Капулети. Фамилиите Монтеки и Капулети во приказната се две моќни и меѓусебно завојувани страни од Верона, Италија. Во време кога на традиционалното однесување и фамилијарната чест им се давало највисоко значење, за љубовта помеѓу овие млади немало место. Но во нејзино име Ромео и Јулија ги кршат сите забрани, ги погазуваат сите принципи и на крај умираат еден покрај друг.

    И после неколку векови оваа трагедија и понатаму останува една од најразработуваните тематики во светот, преку неброените телевизиски екранизции, театарски обработки, енормните влијанија во уметността и во скоро секој сегмент на културата од нејзиното појавување до ден денешен. Драмата е и задолжително четиво во училиштата и школите насекаде низ светот, една е од најпродаваните и најпопуларни книги глобално со што има триуфирано над Хронос, добивајќи вонвременски пиедестал.

    8. Вилијам Шекспир - Магбет (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Згасни, угаси се, кусовечна среќо!
    Та животот е сенка што чекори
    Артист беден, што час два се перчи
    И на сцена гине, а потоа
    Не го слуша никој. Сказна е тој
    Раскажана од идиот, полна крик
    И бес, што не значи ништо.

    Ова е најстрашната осуда на животот, која излегува од устата на Магбет, непосредно пред да биде убиен, кога Бирнемската шума се придвижува, а неговиот убиец е човек нероден од жена.

    „Магбет“ е најмрачното, најготичкото, најхалуцинантното дело на Шекспир. Приказна за разјадувачката моќ на амбицијата, за тоа како еден човек од најверен војник се претвара во убиец на сопствениот крал. Во таа трансформација, сосем очекувано, голема улога одигрува неговата жена.
    Целото дело се тетерави по танката линија која го дели јавето од сонот, реалноста од халуцинацијата. Вештерките кои се појавуваат на почетокот од делото, и кои го всадуваат семето на политичката амбиција кај Магбет и Банко, можеби се реални, а можеби се истите оние вештерки кои живеат во секој од нас.
    Ножот кој на Магбет му се појавува како халуцинација, потоа се претвара во оружјето со кое е убиен кралот Данкан.
    Едно убиство повлекува друго, кругот на крвта мора да се затвори, и тоа и се случува со убиството на Магбет. На крајот, како што Сталин наводно рекол, а чии збориви ги пренел Малро, победува смртта.
    Историјата се повторува од почетокот на светот, на власт секогаш доаѓаат најкрвожедните, најаморалните, најдеструктивните ликови.
    Во критиката на кралевите, тираните, политичката амбиција, Шекспир отишол најдалеку.

    9. Томас Мор - Утопија (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Човечкиот род од памтивек се интересирал за општественото уредување. Од Платоновата Држава до Винас проектот, многумина нуделе одговори на прашањата во врска со општествените уредувања.

    Кое уредување е најдобро? Кој облик на владење е најдобар? Како да ги избереме најдобрите да владеат? Како да обезбедиме правда и еднаквост за сите?

    „Утопија“ на Томас Мор претставува уште еден обид да се одговорат овие прашања. Можеби не се најдобрите одговори било кога дадени, и можеби од денешен аспект многу од идеите на Мор ни изгледаат помалку смешни и наивни. Повеќето од тие идеи се само стилизирана претстава за Изгубениот Рај. Оваа книга ја нема енергијата на Платоноватаа Држава, која нуди прецизно сецирање на човечката психологија, ниту пак илузиите на квази-научност на Марксовите фантазии. Ја нема ниту рационалноста на Роулс и неговата Теорија на праведноста.

    Но оваа книга има голема вредност. Таа е базирана е на вербата дека човечкиот род има способност да се поправа, и да тежнее кон доброто. Замислете ги општествените услови во кои е настаната. Во едни такви услови храброст е да замислиш општество во кое ова се вели за управувачите:

    If any man aspires to any office, he is sure never to compass it; they all live easily together, for none of the magistrates are either insolent or cruel to the people: they affect rather to be called fathers, and by being really so, they well deserve the name; and the people pay them all the marks of honour the more freely, because none are exacted from them.

    Оваа книга претставува обид пипајќи да се излезе од темницата на теократското владеење кое на Европа и донесе неколку векови темница. Иако ревносен католик (Томас Мор е погубен од кралот на Англија затоа што одбил да ја прифати новата Англиканска Црква која не го прифаќала авторитетот на Папството) тој увидел дека општеството во кое живее е неправедно и сурово, и дека треба да биде заменето со подобро. Томас Мор ја задолжил западната цивилзиација многу повеќе отколку со самиот збор утопија кој стана синоним за општество на благосостојба.

    10. Џон Милтон - Загубениот рај (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Митот за падот, и митот за изгонот се преплетуваат во митологиите на различни народи. Едниот мит се обидува да го објасни постоењето на злото во свет кој е создаден од Божјата премудрост, со префрлање на кривицата за злото на паднатиот ангел. Митот за изгонот се обидува да ја објасни грешноста на човекот. Христијанството ги презело овие митови, ги споило на некој начин, и тој амалгам го поставило како едно од централните учења во севкупната доктрина. „Загубениот рај“ на Џон Милтон се надоврзува, односно го прикажува овој христијански мит.

    Веднаш да кажеме, „Загубениот рај“ е спектакуларна книга. Во неа нема ни А од апстракција. Сите сили на злото, исто како и сите сили на доброто се отелотворени. Војски на ангели, како и војски на демони маршираат низ книгата. „Загубениот рај“, иако поема, е пишуван во слободен стих, односно стих независен од римата. Тоа му дало голема слобода и моќ на Милтон да ја прикаже битката на доброто и злото на фантастичен начин. Во книгата има две наративни линии, едната на Сатаната, другата на Адам и Ева. Приказаната започнува со падот на Сатаната и неговиот прогон во пеколот, а завршува со прогонот на Адам и Ева од рајот.

    Изразот на Милтон, неговиот начин на пишување е чуден и невообичаен за читател од нашето време. Меѓутоа се работи за едно од најзначајните дела на класичната литература, и дело кое секако вреди да се прочита.
    На Dumbledore, milalove, Hurin и уште 15 други им се допаѓа ова.
  4. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    11. Даниел Дефо - Робинзон Крусо (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    Се смета дека „Робинзон Крусо“ е првиот англиски роман истовремено и основоположник на англиската литература. Тоа е измислена биографија за бродоломецот кој 28 години преживеа на пуст остров. Игнорирајќи ги советите и забраните од своите родители да не заминува од својот дом, тој на 18 години тргнува со бродскиот екипаж и е единствениот што ќе остане жив по несреќата.

    Романот има епистоларна, исповедна и дидактична форма. Осаменоста и борбата за преживување, покрај надежта дека ќе биде спасен ќе го натераат да си направи живеалиште, да собере залихи од бродот, да бара храна и да ги открива тајните на островот. И покрај опасноста во секој миг да биде растрган од диви ѕверови, Крусо нема избор, мора да преживее, мора да се снаоѓа сам. А осаменоста боли. Боли повеќе од сѐ. При таква осаменост човек може да полуди, може да изгуби секаква волја за живот, ако нема барем тронка надеж. Но, по конфронтирањето со канибалите ќе го добие својот најдобар другар, Петко, тоа е и неговата надеж, споделувањето на болката со друго човечко суштество е мотивот да се продолжи понатаму, да се избори, да се преживее.

    Низ целиот роман проткајуваат религиозни мотиви, уште од самиот старт тоа е мотивот за непослушниот (блудниот) син, тука се и моментите кога Робинзон го чита Светото писмо, ќе научи да се моли и притоа тој е многу поблиску до Бог созерцувајќи ја сета природа околу себе, отколку кога би бил во црква и би се молел постојано.

    Животот на Робинзон Крусо на пустиот остров загатнува прашања и донесува теории за економијата, историјата, цивилизацијата, религијата, моралот и етиката на еден народ и воопшто смислата на живеењето и преживувањето.

    12. Јохан Волфганг фон Гете - Фауст (рецензија - @nicole_l)

    [​IMG]

    „Фауст“, филозофско-симболичната трагедија, претставува највисокиот естетско-книжевен дострел во извонредното творештво на еден од најголемите ерудити на човештвото - Јохан Волфганг фон Гете.

    Стожерот на оваа трагедија во над дванаесет стихови е модифицираната германска народна легенда за Фауст, докторот на науки, кој воедно студирал право, филозофија, медицина и за жал, како што вели самиот главен лик, теологија.

    Фауст е ставен на повеќе распаќа во текот на целото дејство: презаситеноста од фактографијата на науката и согледувањето на нејзината неспособност да ги открие тајните езотерични знаења кои би го направиле животот повозвишен и исполнет, го води до суицидални мисли и намери. Решение со кое би се ставило крај на неговите себеизмачувања нуди ѓаволот лично, т.е. Мефистофел кој најпрво се појавува како црн пес, а потоа како отмен млад човек. Интересно е да се спомене дека Гете не го сметал овој понудувач на земски задоволства во замена за поседување на душата како „деструктивна појава која му наштетува на човекот, туку како фактор на отрезнување и покомплексно согледување на светот и човекот“.

    Во Фаустовиот свет како контратежа на Мефистофел постои Грета, единственото човечко битие кое може да добие макар и краткотрајна љубов од него.

    Фауст сакајќи да го запознае и сознае микрокосмосот во себе и макрокосмосот околу себе води своевидна битка со ѓаволот. Кој е победникот на крајот? Всушност дали постои победник или неизвесноста на исходот е вечна?

    13. Лотреамон - Малдороровите пеења (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    „Кога ќе го прочитам шестото Малдоророво пеење, се срамам од своите книги“ - ќе напише во една прилика Анатол Франс.

    „Малдороровите пеења“ е една од најчудните книги било кога напишани. Малдорор е без сомнение најголемиот метафизички бунтовник во целокупната светска книжевност. Ниту Фернандо Видал Олмос, ниту Ставрогин, дури ниту Иван Карамазов не можат да се мерат со него.
    Малдорор е јасно и гласно кажано НЕ на Бог, на човештвото, и на сите негови вредности.

    Од Малдорор само порекнување се еманира. Тој е духот на порекнувањето, истиот дух од Фауст. Сѐ што постои, еднаш ќе исчезне, затоа е подобро никогаш ништо да не постоело. Малдорор не е способен да оствари никаква емоционална или разумна поврзаност со ништо на овој свет. Стои замрзнат во својата злоба, настрана од светот, и го третира сето постоечко со иронија и црн хумор. „Малдороровите пеења“ е надреалистичка епопеја на злото во која се нижат бизарни сцени на насилство и презир. Најчудните испади на со ништо непредизвикана злоба за Малдорор се нешто сосем нормално. Малдорор себеси се доживува како ривал на Бог, како некој кој ја предизвикува Божјата креација, за која смета дека е многу лошо направена. Кога ја читаме книгата, често сме во ситуација сето постоечко да го погледнеме со сосем други очи. Ништо не е онака како што изгледа на прв поглед.

    Огромно, но некако подземно е влијанието на оваа книга на севкупната француска книжевност после неа. Најсилно и најдиректно е кај надреалистите. Бретон го сметал Лотреамон, заедно со Рембо, за еден од јунаците на надреализмот, но скоро ниту еден правец во француската книжевност не го одминало влијанието на „Малдороровите пеења“.

    Една сулуда, страсна, фантастична, надреалистична приказна која мора да се прочита.

    14. Џорџ Гордон Бајрон - Странствувањата на Чајлд Харолд (рецензија - @Mary Poppins)

    [​IMG]

    Легендата на европскиот романтизам и воедно еден од најчитаните поети до ден денес – Бајрон, во оваа поема ни ги презентира патувањата и доживувањата на главниот лик, Чајлд Харолд и неговата разочараност од англиското општество.

    Поемата, композициски составена од четири пеења, започнува со претставување и запознавање на читателот со главниот лик, опишан како човек-скитник, презрен од општеството кое и самиот тој го презира поради продавањето на лажни закони и лажен морал. Разочаран и незадоволен од здодевниот живот тој го напушта родниот крај и заминува во непознатото. Целата поема понатаму претставува историски, културен, географски запис за местата кои ги посетува главниот јунак. Патувањето започнува со Португалија и Шпанија каде имаме евоцирање на минатото на овие земји и воопшто на сите наредни кои ќе бидат посетени (Грција, Албанија, Италија, Индија...). Чајлд Харолд го велича минатото на овие земји, жали по честа на изгубените херои и типично романтичарски – ја презира сегашноста во која не може да се вклопи и верува во среќниот живот на луѓето во некои минати времиња. Песимистичката филозофија нема да му помогне на романтичарскиот јунак да ја пронајде својата среќа, да ја надмине тагата, а ниту пак да успее да го распламти гневот на поробените народи и да ги повика на борба.

    Од ликот на Чајлд Харолд ќе се развие и цело движење наречено бајронизам чии главни одлики ќе бидат: желба за патување во далечни и егзотични земји, изразен индивидуализам, желба да се помогне на угнетените народи, разочарување кое преминува во светска тага и секако величење на славното минато на народите.

    15. Браќата Грим - Приказни (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    Браќата Вилхелм и Јаков Грим се најпознатите и најзаслужни преставници на делот од книжевноста посветен на сказните.

    Времето во кое тие живееле се поклопува со периодот на роматизмот во Европа, период во кој на цена и популарност биле готиката, преданијата, легендите, битовите елементи, народните приказни и митовите. Браќата се посветиле на собирањето и запишувањето на тие сказни претежно од родната германска митологија.
    Приказните говорат за фантазиски и имагинтивни настани прераскажувани од колено на колено, џинови, ѓаволи, животни кои зборуваат, змаеви, вештерки и останати непостоечки суштесва, предмети и амајлии со вонземска моќ, магии, клетви, патешествија и опасни авантури на главните ликови кои на крај со својата доблест, чесност и хероројство, неретко потпомогнати од добродетели кои ги среќаваат низ својот пат ги победуваат своите противници кои се олицетворение на злото. Светот на сказните на Браќата Грим е имагинативен и фантазиски но кракатеристичен е и по строгата линија на црно-бела боја во распределбата на ликовите без присуство на сива зона. На протагонистите им се дадени сите позитивни епитети: храброст, херојство, витешки нарав, чесност, истрајност, упорност, добрина, цврстина, праведност и згора на тоа и надворешна телесна убавина додека пак антихероите се секогаш злобни, малициозни, користољубиви, нечесни, алчни, себични и грди.

    Дали приказните уште од памтивек не се одлика на човековата моќ на расудување? На луѓето од секогаш полесно за прифаќање и апсорбирање им биле предметите, појавите, процесите а особено луѓето доколку се тие кристално поларизирани добар човек-лош човек, убав-грд, работлив-мрзлив, чесен-измамник итн. Приказните се сепак измислени од луѓе кои со голема претпоставка кажано одбивајќи го отпорот на реалната комплексност на светот наоколу ги одбираат крајните контрасти како најлесен одговор на нималку простите прашања од светот на живеење. Дали и колку нашите умови ја перцепираат реалността токму како што е претставена во сказните на браќата Грим?

    Од нивното прво појавување па сè до денес, Снежана и седумте џуџиња, Црвенкапа, Заспаната убавица, Пепелашка, Јованче и Марика, Принцот жаба и уште многу други раскази останале вечно популарни особено во литературата за деца, но и во културата воопшто. Сказните собирани од Вилхелм и Јаков се неброено пати издавани и реиздавни, анимирани, филмувани и застапени не само во уметността туку и во секојдневието од брендирањето на производи, преку поп-културата, па сѐ до шоу-бизнисот и понатаму. Ако на сето тоа го додадеме и фактот што се општоприфатени и сметани за крајно интересни и возбудливи за читање, добиваме неодоливи книжевни залаци за кои зборот класика е недоволно силен.
    На milalove, Hurin, Hank Moody и уште 13 други им се допаѓа ова.
  5. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    16. Џејн Остин - Гордост и предрасуди (рецензија - @Mary Poppins)

    [​IMG]

    Напишан на почетокот на XIX век, за овој роман на Џејн Остин многумина ќе кажат дека претставува најубавата љубовна приказна која ја прочитале додека пак некои ја условуваат како најпреценета книга на сите времиња.

    Романот претставува сатира на англиското општество во XIX век кога главната цел на секоја девојка е да се омажи и тоа под услов да се провлече во добро ситуирано семејство. Во центарот на приказната се наоѓа брачниот пар Бенет и нивните пет ќерки.

    Кога богатиот и угледен господин Бингли ќе се досели во соседството, помеѓу него и најстарата ќерка Бенет ќе се појават искри на симпатии. На организираниот бал на кој треба официјално да се запознаат семејствата заедно со господинот Бингли доаѓа и неговиот пријател господинот Дарси кој ќе го привлече вниманието на втората ќерка Елизабет.
    Дарси е човекот за кој многу девојки ќе кажат дека е пример за тоа како изгледа и се однесува идеалниот маж кој е сон на секоја жена. Воздражан, ладнокрвен, горделив, а од друга страна нежен, грижлив и добродушен. И плус убаво изгледа и има многу пари.

    Ако ви се допаѓаат бајките и приказните од типот на „...И така си живееја среќно до крајот на животот“ тогаш ова е книга која сигурно би ви се допаднала.

    17. Мери Шели - Франкештајн (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    Готската приказна за чудовиштето кое предизвика многу ужаси и страдања верувам дека на сите ни е позната без разлика дали преку книгата, филмските или театарските реализации. И покрај шпекулациите за авторството, дали навистина Мери Шели на 19 години била способна да напише таков култен роман, или сепак тоа бил нејзиниот сопруг Перси Биш Шели кој ѝ го предал авторството не ја намалуваат неговата вредност. Книгата е напишана како резултат на предизвикот од Лорд Бајрон за тоа кој ќе напише најдобра хорор приказна.

    Во овој роман нараторите се менуваат, а со тоа и добиваме различна перспектива на настаните. Сижетната линија начнува прашања од типот: Дали човекот не почитувајќи ги Божјите закони и законите на природата може да создаде друг човек кој би бил еднаков на него самиот? Што всушност значи некому да му се подари живот? Дали науката може да ѝ пркоси на природата и да дари живот еднаков на оној што се добива по природен пат? И кога теориски би се создал таков вештачки живот како таа креација ќе се однесува кон човечкиот род?

    Докторот, алхемичар, Франкенштајн успева од збир на мртви тела да создаде свое сопствено чедо на кое ќе му даде живот. Таквата креатура не може да воспостави човечки однос со љубов и почитување бидејќи од самиот старт луѓето се плашат од него, од неговата, страшна појава, натприродна големина и сила. Тоа ќе роди фрустрации и чедото на доктор Франкенштајн ќе се претвори во монструм, ќе се сврти против целиот човечки род, како и против својот создател.

    Романот е зачеток на готиката, хоророт, резултат на егзистенционалната криза заради развојот на науката, поттикнува и одговара на прашањата од типот што би било кога би било? Култ и синоним на самодеструкцијата на човештвото.

    18. Виктор Иго – Богородичната црква во Париз (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    Насловот на овој роман имал повеќе варијации, во зависност од преведувачите и нивните интерпретации, па може да се сретне како „Богородичната црква во Париз“, „Нотердам“, „Ѕвонарот на Богородичната црква“ или „Грбавецот од Богородичната црква“. Самиот Виктор Иго потенцирал дека главен лик во неговиот роман е токму таа црква, како симбол на вечноста, како сведок на сите минати времиња. Всушност, овој роман е напишан за да се подигне јавното мислење за заштита на црквата, да се забрани какво било модернизирање, реновирање или пак уривање. Црквата во Париз е сведок на многу животни приказни, на многу болка, на многу страдања, љубови и разочарувања, како што тоа за Андриќ е мостот на Дрина, градба која е присутна постојано и која како да им се потсмева на обичните смртници поради нивното незнаење и нивниот мал „рок на траење“.

    Описот на црквата всушност е образец на идеите на романтизмот, тоа не е обична градба, тоа е порака до луѓето да научат да се справуваат со проблемите и животот не предавајќи се, борејќи се, противејќи се и опстојувајќи, постојано, оставајќи белег за сопственото постоење. Читателите кои веднаш би сакале да преминат на дејството би имале потешкотии со деталните описи и би ги сметале за непотребни, но токму тие се инспирацијата за постоењето на овој роман и развивањето на приказната во него.

    Виктор Иго ги испреплетува судбините на циганката Есмералда кон која луѓето имаат целосно екстремни чувства (или ѝ се восхитуваат и ја посакуваат или сакаат да ја убијат прогласувајќи ја за вештица) и грбавиот Квазимодо кој е едно кутро суштество што ја врши функцијата ѕвонар во црквата и ужива во тој звук, но иронијата да биде поголема истиот тој звук ќе му го уништи и слухот. Само еден добар, внимателен, човечен потег од Есмералда, во мигови кога сите го исмеваат и потценуваат ќе биде доволен за грбавкото да се заљуби во неа и да живее со идејата дека мора да ја добие нејзината љубов.

    Ова е приказна за една вечност, за една љубов и за низа судбини, испреплетени и стиснати ко во прегратка.

    19. Виктор Иго - Клетници (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    Моменталната позиција на телото на човекот може да одреди цели животни судбини, ќе напише Виктор Иго во оној момент кога Фантина од немоќ ја остава својата ќерка Козета кај Тенардиеви на издржување. Клучниот момент бил што газдарицата била седната, додека во стоечка позиција таа ја оддавала сета своја злоба и Фантина не би го направила тој чекор. Со таквиот осет за детали, Иго живописно, конкретно и пред сѐ маестрално ја раскажува приказната за луѓето од самото дно на Франција во раниот XIX век. Жан Валжан, Фантина, Козета, Гаврош, Мариус, Тенардиеви и уште многу ликови одигруваат една комплексна меѓусебно преплетена судбина борејќи се за опстанок некаде низ лизгавите калдрми на постоењето. Деталистичките описи не се за сечиј вкус, но тоа е стилот на Иго. Во „Богородичната црква во Париз“ само 50-тина страни одвојува за опис на Париз сосѐ канализацискиот систем, додека во „Морепловци“ борбата со полипот трае малку подолго отколку што треба, но тоа само ја збогатува тежината на неговото дело.

    Магнум опусот без било каква дилема е „Клетници“ која со својата должина и комплексност го заслужува челното место во епохалните ремек дела карактеристични по својата должина „Војна и мир“ на Толстој, „Браќата Карамазови“ на Достоевски и „Во потрага по изгубеното време“ на Пруст. Би била потребна докторска дисертација за убаво да се долови што ја прави оваа книга грандиозна. Од небројните прашања што ги отвора преку религијата, социјалното уредување, етиката, власта и хиерархијата, егзистенцијализмот, успешниот флерт со филозофијата која на моменти како да ни носи заборав дека пред себе имаме литературно, а не филозофско парче хартија, па портретирање на цели региони чиниш се работи за детален урбанистички план, несомнемната фантастична меморија која Иго ја имал, политичките збиднувања од тоа време раскажани подобро дури и од професионални записничари па сѐ до она што можеби е и главна мотивација за читање на широкиот публикум - самата приказна, дејствието, авантурата, наративата или од ова време кажано филмско движење на акцијата, интересните заплети кои те тераат да ја свртиш следната страница. Креативноста и имагинацијата кои Иго ги вложил во едно такво долго дело се за сите почести. Без видливо да направи ниту една грешка хроношки и логички, без некаков парадокс или апсурд кој би открил дека сепак се работи за човек од крв и месо кој не може 1500 страници да ги води совршено. Мултиталентот е шлагот на тортата. Иго е воедно историчар, поет, филозоф, книжевник, прозаист, географ, психолог, политичар, биолог, разноразен занаетчија и многу, многу повеќе, одразувајќи го сето тоа на самата книга правејќи ја безжанровска или уште поточно општожанровска иако поради нескриените симпатии кон ниските слоеви, нагласеноста на трагичните судбини и внесувањето на мрачни позадини, ситуации и емоции неретко е класифицирана во папката на романтизмот.

    Зошто оваа книга е врвна класика може да послужи и анегдотата за кратката преписка што ја имал Иго со издавачката куќа на Клетници.

    Суштина на „преписката“ е романот "Les Miserables" („Јадници“, „Клетници“) кој Виктор Иго го подготвувал пар децении. Знаел дека напишал нешто големо и бил многу заинтересиран да биде тоа објавено, особено заради неговиот политички статус и комплициран однос со власта.
    Бил на одмор кога романот требало да биде објавен. Нестрплив да слушне дали книгата се појавила и какви се реакциите, на својот издавач му напишал писмо со следнава содржина:

    ?

    Oд „Хрст и Блекет“ добил одговор:

    !

    Извор

    20. Александар Сергеевич Пушкин - Евгениј Онегин (рецензија - @Mnemozina)

    [​IMG]

    Во величествената ризница на рускиот романтизам едно од најголемите богатства секако е романот или новела во стихови – „Евгениј Онегин“. Покрај истоимениот херој, се среќаваме и со ликовите на младиот поет Владимир Ленски и двете сестри Ларини – Татјана и Олга.

    Евгениј Онегин е млад човек, образован аристократ со богат социјален живот, кој ќе ја презре помпата и лажниот сјај на средината, за да биде поразен токму од предрасудите и воспитувањето кое таа средина го калемела врз луѓето од неговиот ков. А Татјана, која ќе се вљуби во него со чистотата и наивноста за која знае и е способна само младоста и чистата душа, ќе прерасне во национален круцијален лик при образувањето на рускиот идеал на жена. Таа, покрај Толстоевата Ана Каренина, се најмаркантните женски ликови во руската книжевност, додека Ана е „паднатиот ангел“ Татјана се издигнува како неизвалканиот ангел, успевајќи да ги наметне своите доблести и чистотата на духовната возвишеност во едно од морален поглед тргнато кон трулење, ладно, калкулантско и полно хипокризија опкружување (која дефиниција се чини прикладна за било кое време), останувајќи верна и доследна на своите принципи, макар и на сметка на својата среќа.

    Ова е многу повеќе од книга за трагиката на невозвратената љубов, која потоа ќе стане невозможна љубов. Низ овие страници се среќава и смрт од раката на најдобриот пријател, но и смртта на наивноста и илузиите на младоста. На крај го остава читателот со безвременската поента дека сме жртви на сопствените избори и на последиците од тие избори.
    На milalove, Hurin, Несериозен и уште 11 други им се допаѓа ова.
  6. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    21. Оноре де Балзак - Чичко Горио (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    „Чичко Горио“ е најзначајната книга на еден од најважните претставници во реализмот и великан во литературата Оноре де Балзак.

    Една куќа во Париз е дом на тројца потстанари чиишто судбини наскоро ќе бидат испреплетени: студентот по право Ежен де Растињак, старецот Горио и загадочниот Вотрен. Колку ниско може човек да падне духовно и на какви сѐ не подлости е спремен за да се издигне материјално и да се пробие низ социјалната статусна хиерархија за да ги зграпчи моќта, славата и парите? Злосторникот Вотрен е спремен и на убиство во потрага по таа цел. Горио од друга страна го прави обратното, жртвувајќи ги сите финансии, позиции и угледи во општеството за доброто на сопствените ќерки без воопшто да жали за тоа. За возврат ќерките го бришат од нивниот живот и контактираат со него само во случај на користољубиви потреби.
    Де Растињак, главниот јунак, е некаде на средина, држејќи рамнотежа помеѓу двајцата. Доаѓа во Париз како неимашлив студент и провинцијалец со голема амбиција да стане пробисвет во повисоките социјални слоеви. Ги согледува матните, нечисти игри кои се играат таму каде што се гледа себеси, свесен дека за да успее мора и тој да стане дел од нив. Но совестта и борбата на конфликтната личност Растињак ја доживува преку восхитот и почитта што тој ја има кон ликот и делото на Горио кој и покрај сѐ останал со чистотата во себе. Така е барем сѐ до смртта на старецот. Тука е разрешницата на Де Растињаковата внатрешна поделба. Со снемувањето на Горио како симбол на идеалот, последната пречка е отстранета. На Гориовиот мизерен погреб Де Растињак кој е еден од четворицата присутни, од кои двајца платени оплакувачи, ја гледа бедата на чесноста и го донесува својот избор. „А сега, да се пробаме јас и ти“ ќе му се обрати тој на градот Париз додека тргнува на средба со богатата Делфина, која како ќерка на Горио, е само една од низата животни иронии.

    „Чичко Горио“ е книгата која ја открива вистинската вредност на човекот, продавањето на душата, моралната ерозија. Единствениот мост помеѓу статусот и материјалната благосостојба од една страна и етичката белина од друга е оној изграден врз труд, мака и пот. Скратени патишта, алтернативни премини, поинакви начини не постојат.

    22. Чарлс Дикенс - Оливер Твист (рецензија - @Mnemozina)

    [​IMG]

    Дикенс го напишал еден од најпознатите романи во светската книжевност во кои главниот протагонист е дете. За жал, Оливер Твист, главниот јунак на оваа книга не ги ужива благодетите на среќното и безгрижно детство, напротив, во сиропиталиштето во кое поминува 9 години од својот живот во ужасна беда, сурово изгладнување и постојано малтретирање од страна на персоналот, нему ќе му се падне ждрепката да побара уште малку храна. Оценувајќи го овој чин со крајна згрозеност како крајна неблагодарност, челниците го вработуваат во погребалното претпријатие каде треба да спие меѓу мртовците и да ги јаде, заедно со песот, остатоците од храната на својот работодавач. Тука не завршуваат искушенијата на младиот Оливер, пребегнувајќи во Лондон, ќе се најде помеѓу членовите на една криминална група на крадци и подлеци, за кои дури и убиствата не се непознат акт.

    Викторијанскиот Лондон, во екот на индустријализацијата, претставувал дом на хармонични домаќинства од високиот свет на најблагородните и најпрефинетите дами и џентлмени, но ги инфилтрирал во себе и најбедните квартови, највалканите улици, во кои ситните и крупни криминалци, проститутките и последниот олош се постојан декор. Во овој град бил на сила т.н. Закон за сиромашните, кој ги принудувал на работа најбедните слоеви, без изземање на децата. Дикенс вешто, со употреба на црн хумор и сатира, ги сервира вистините за недостатоците на општетството. Темата на романот е социјална, а она на што сака да го сврти посебно вниманието се животните околности на најнезаштитениот општествен слој – децата без родители, изложени на најсурова експлоатација, регрутација во криминални групи, неретко со фатален исход или прерана смрт на истите.

    Оливер Твист, најпознатото сираче во литературата ќе ги открие своите корени и ќе успее низ цела таа валкана средина да ја задржи својата чиста и доблесна детска душа. А неговите авантури, често и такви кога самиот живот му е загрозен во буквалната смисла на зборот, би требало да ги проследи секој еден читач кој трага по убавината на делата кои се со право окарактеризирани како класика, кои преку различни интерпретации – театар, филм, мјузикал итн. и денес се актуелни на светската уметничка сцена.

    23. Михаил Јурјевич Лермонтов - Херој на нашето време (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    Руски романтизам. Игра со нараторите на почеток и претставување на ликот Печорин уште пред да се сретнеме со него.

    Иако е отсутен уште по раскажувањата за него читателот го насетува неговиот специфичен карактер кој е тешко да се дефинира. Налик на Бајроновите обиди да се избега од рутината и досадата, да се спознае нешто ново, поинакво.

    Печорин не е лик кој постапува според некакви идеали и цели, во него се збиени емотивноста, цинизмот и досадата. Постојано потенцира колку му е досадно. Заради тоа страда, заради тоа повредува, но во ниту еден момент нема да дозволи вистински да ја видите неговата внатрешност. Единствено девојката што сиот свој живот го сакала ќе успее да ја допре неговата суштина, но сепак не може да и биде позната причината за неговата ароганција, надменост и навидум незаинтересираност.

    Уште во самиот Предговор сме предупредени да не ги сфаќаме буквално нештата што ќе ни бидат претставени. Портретот на Печорин не е само портрет на еден човек, тоа е алегорија на една цела слаба и дефектна генерација, тоа се хероите на нашето време. Ќе најдеме ли оправданија и можности за идентификација? Ќе предизвика ли тој сожалување и милост заради иронијата на животот? Или пак сè ќе и препуштиме на судбината на која Печорин толку колебливо и се противи и одбива да и верува?

    24. Едгар Алан По - Поезија и раскази (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    Оние кои ќе се впуштат во поетиката на По неизбежно се нурнуваат во болно треперење на нервите, исчекување, морбидност и страв. Поезијата и расказите на По како истовремено меѓусебно да се надополнуваат и исклучуваат едни од други, тоа е спој на убавото, ритмичното, морбидното и окултното истовремено. Кога го читате По во глава ви одѕвонуваат рефрени и неговите зборови оставаат таков впечаток што ги читате, ги слушате, ги доживувате ПАК, ПАК и ПАК.

    Љубовта кон саканата добива друга димензија преку стиховите на По, болката заради нејзината загуба станува двојно, тројно поголема. Поетиката на По е специфична и остра, до миговен детаљ ви ги буди сите сетила, ве тера да се замислите, но и да уживате. За таквиот тип на метод Итало Калвино ќе рече „метод толку суптилен и флексибилен што е еднаков на отсуство на каков било метод“. Кај Едгар Алан По постои жед за совршенство и жед за Убавина (овој збор секогаш го пишувал со голема буква), а што е тоа ако не желбата да се допре директно до изворот, да се достигне бесмртноста...

    Жената била честа инспирација за По што е воочливо уште од самите наслови на неговите песни: На Елена (To Helen), Анабел Ли (Annabel Lee), Јулали (Eulalie), За Ени (For Annie), како и во неговите кратки раскази: Лигеја (Ligeia) и Елеонора (Eleonora).
    Сите негови раскази потенцираат едно чувство или еден мотив што е доминантен: страв (Пропаста на куќата на Ашерови), исчекување (Бунарот и нишалото), злосторство (Предавничко срце, Црниот мачор), персонификација на Смртта (Маската на црвената смрт), загрозен идентитет (Вилијам Вилсон) итн.

    По е вистински избор за читање и препрочитување во секое време бидејќи на морбидноста, мистичноста и окултизмот знае да им даде нишка на Убавина, ќе ве заведе со својата совршено драматична нарација, но и со беспрекорната лиричност на стихот.

    25. Николај Васиљевич Гогољ - Мртви души (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    За многумина, Гогољ е таткото на рускиот реализам и рускиот романтизам во книжевноста. На листата на автори кои биле под влијание на неговите книги се и Толстој и Достоевски. Без претерување може да се каже дека целокупната руска проза после Гогољ е обележена од неговотот дело.

    „Мртви души“ е неговото најзначајно дело, кое парадоксално не е завршено. Гогољ имал намера да напише современ пандан на „Божествената комедија“, а „Мртви души“ биле неговиот „Пекол“. Непосредно пред смртта Гогољ ги уништил другите делови.

    Тешко е да се пишува за „Мртви души“, бидејќи скоро е невозможно да се опише злобната, иронична, полна со презир атмосфера во која е потопено ова дело. „Мртви души“ е книга каде што самиот заплет на истата е помалку важен од атмосфера која книгата ја носи. Чичиков, типичен претставник на руската средна класа од тоа време сака да се збогати на тој начин што купува мртви души, односно го купува правото над закрепостените селани, практично робови, кои се веќе мртви. Тој патува до околните губернии и се пазари со другите земјпоседници. Тоа е едноставниот заплет, предтекстот за еден вистински Danse Macabre, каде што читателот цело време има чувство дека под секојдневните ликови на портретираните јунаци во книгата се кријат демони кои едвај чекаат да ги извадат своите маски. Во многу нешта овие ликови потсеќаат на демоните и вештерките од неговите хорор приказни, градени врз мотиви од украинскиот фолклор. Гогољ до најситни детали врши вивисекција на алчноста, злобата, желбата за доминација врз другиот, исто како што дава одличен приказ за лицемерието и лагите во кои што живее средниот сталеж во тоа време.

    „Мртви души“ е плач над заостаната Русија со својот ужасен економски систем, кој создава тотална дехуманзиација, и кој е единствено способен да продуцира поединци кои се сведени на голото задоволување на нивните базични потреби. Симптоматично е тоа што Гогољ ги уништил другите два дела од планираниот opus magnum, како да не бил способен да напише пооптимистично, и повеќе полно со надеж дело.
    На milalove, Crazy Diamond, Hank Moody и уште 10 други им се допаѓа ова.
  7. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    26. Александар Дима - Грофот Монте Кристо (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Ретко ќе најдете човек кој не ја слушнал приказната за Едмонд Дантес, грофот од Монте Кристо. Ако некоја книга поседува магија во себе, тогаш тоа мора да е оваа книга. Едмонд Дантес, неправедно наклеветен, поминува 14 години во ќелија во Тврдината Иф, од каде што бега на чудесен начин, после кој оди на островот Монте Кристо и таму...

    Можам да ја раскажам целата приказна во детали, но каква смисла би имало? Не може никако да се пренесе фасцинацијата и магијата која „Грофот од Монте Кристо“ ја носи. Ова е книгата која ја распламтува фантазијата на многу генерации веќе неколку векови. Сè во ова дело на Дима е чудесно, големо, магиско, романтично.

    Пронаоѓањето на богатството на семејството Спада на островот Монте Кристо, моментот кога фасцинацијата со златото добива некој алхемиски сјај. Потоа се нижат карактеристични сцени, една од друга повпечатливи. Подземната палата на островот и средбата со Франц, па средбата на грофот со Алберт во Рим, комбинирано со романтичната приказана за римскиот разбојник Луиџи Вампа, киднапирањето и ослободувањето.

    Спектакуларното враќање на на Едмонд Дантес во светот, под маската на грофот од Монте Кристо, и страста која во себе ја носи желбата за одмазда. Средбата со Мерцедес, животот во Париз, и фасцинацијата на луѓето околу него со богатството и мистеријата. На крајот, во духот на христијанското милосрдие, одмаздата останува недовршена, грофот ќе го поштеди Дангларс.

    Книгата е врвулица на ликови, поврзани помеќу себе на различни начини, и на неколку места задира во историјата на еден од најфасцинантните моменти и места за да се помине животот, постбонапартистичка Франција. Малку е да се каже дека книгата е бескрајно забавна за читање. Многумина сметаат дека „Грофот од Монте Кристо“ нема уметничка вредност, затоа што ликовите се некако предимензионирани. Но кому му е всушност грижа за вакви критичарски пуританци? Книгата нуди многу забава, и одговорно тврдам дека нејзиното читање е едно огромно и ретко задоволство. Никако немојте да ги гледате филмовите снимени по книгата, затоа што не доловуваат ниту 5% од богатството на ликови и настани кои таа ги нуди.

    27. Емили Бронте - Оркански височини (рецензија - @Mnemozina)

    [​IMG]

    Емили Бронте починала на 30 години, непосредно по издавањето на „Оркански височини“, без да биде свесна за фактот дека напишала еден од најдобрите романи, не само во англиската, туку и во светската книжевност. Своевремено, поточно кон крајот на 40-тите години на XIX век, романот од критиката бил сметан за доста шокантен, контроверзен, суров за читање и со главни ликови кои се носители на многу непријатни карактери. Денес овој роман е еден од најпознатите и слободно може да се рече култните љубовни романи, многупати екранизиран на големото платно.

    „Оркански височини“ не е идилична љубовна приказна, напротив Бронте го руши клишето на дотогашните љубовни приказни (и најголем дел на сите воопшто постоечки љубовни приказни), во кои хероите и хероините, од рамнодушни или студени ликови, под дејство на љубовта, се трансформираат во грижливи и посветени љубовници.

    На имотот Оркански височини, во тој готички, суров, ветровит и мочуришен предел, се раѓа љубовта помеѓу младата госпоѓица Кетрин Ерншоу и посвоениот, од страна на нејзиниот татко, Хитклиф. Двајцата имаат идентична дива, нескротлива и горда природа, толку налик на пределот на кој ќе ги поминат најубавите години. Меѓутоа, подоцна веќе повозрасната Кетрин ја прифаќа брачната понуда на џентлменот од соседството Едгар Линтон, бидејќи оценува дека статусот во општеството е позначаен од првата љубов. Мислите и целото битие на Хитклиф од тој миг пулсираат само во еден ритам – оној на одмаздата.

    Приказната на романот е всушност генијално осмислена во однос на структурата, таа кружи или ротира околу себе, преку серии на повторувања кај две генерации. Првата генерација носи на сцена – дива, опсесивна љубов, која продолжува и по смртта; губење на разумот и лудило поради загубата, кошмари и прогонување од духови на јаве; ривалство и омраза, склони кон дегардација и најразлични форми на огорчено постапување. Веќе втората генерација има поинаква завршница, преку која авторката веројатно сака да ни сугерира една визија за животот како неминовен процес на промени.

    28. Хериет Стоув - Колибата на чичко Том (рецензија - @Mary Poppins)

    [​IMG]

    Преведувана безброј пати и прочитана од стотина милиони читатели од целиот свет, Хериет Стоув не можела ни да претпостави дека нејзината книга не само што ќе го помине тестот на времето, туку и до ден денес оваа универзална приказна ќе живее во мислите на луѓето и ќе продолжи да ја пренесува хуманата порака во неа.

    Приказната за добродушниот и обесправениот чичко Том буди симпатии и благородни чувства во секого. Настаните се врзани за еден проблем – ропството на црнците во Америка, трговијата со нив, инфериорноста во однос на белата раса...
    Чичко Том ќе ја има таа среќа да живее мирен живот со своето семејство и колку толку да ја ужива почитта од неговиот бел господар. На оваа идила и доаѓа крајот кога Том ќе биде продаден на друг робовладетел поради тешката финансиска состојба на неговиот тогашен господар. И од одовде па натаму ја следиме тажната судбина на овој човек на кој единствена вина му е тоа што е црн. Отпорот на чичко Том против насилството во огромна мера потсеќа на Гандиевиот пасивен отпор. Можеш да удираш колку сакаш по неговото тело, но нема да успееш да ја извалкаш и неговата душа.

    И покрај тоа што опишаниот настан веќе одамна е зад нас односно ропството на црнците во Америка е и со закон забрането, прашањето е колку навистина мислењата и ставовите на луѓето се променети во однос на тоа. Да, го нема ропството, но ја има расната дискриминација. Токму затоа оваа книга нема изгубено од својата актуелност. Злото во луѓето не е искоренето, во сите средини има обесправени и покажувањето сила сè уште е средство на помоќните за штитење и исполнување на своите цели.

    29. Густав Флобер - Мадам Бовари (рецензија - @nicole_l)

    [​IMG]

    „Мадам Бовари, тоа сум јас!“

    Да се пишува во XXI век книга со сижејна линија - неверствата на мажена жена, постапката не би можела да се нарече ни близу до храбра, но пред два века излегувањето на таква книга во јавност претставувало вистински револуционерно - контроверзен чин.

    Мадам Ема Бовари е лик чија трагедија произлегува од разидувањето помеѓу младешките соништа и мечтаења од една страна и монотоната неисполнета реалност на брачниот живот од друга страна.

    Погрешниот клучен избор во животот е почеток на пропаста.

    Уништувањето на мадам Бовари формално започнува со безопасни кокетирања, продолжува со љубовни афери кои завршуваат и повеќе од бедно и неуспешно, за да на крај кулминира со смрт бидејќи толку силно посакуваната среќа и конечно не е пронајдена и доживеана.

    Прашањето кое природно се наметнува при читањето на овој роман, ремек-дело на францускиот реализам е: Дали повеќе тежат оправдувањата или нападите за каприциозните постапки на несреќната мадам Бовари?

    30. Иван Сергејевич Тургењев - Татковци и синови (рецензија - @nicole_l)

    [​IMG]

    Насловот на ова најпознато дело на Тургењев на прв поглед упатува на погрешен заклучок дека станува збор за едноставен конфликт како последица на природниот општо познат генерациски јаз или во најмала рака, конфликт помеѓу руското благородништвото и прогресивните левичари кои тоа време се на самиот зародиш. Тургењев всушност преку самоизјаснувањето на протагонистот дава претстава како би изгледал човек кој обезвреднува апсолутно сè. Со тоа ја заокружува главната тема.

    Централниот лик на делото, Базаров, е прототип на нихилист во литературата 20-тина години пред ничеовиот Übermensch (Надчовек) прикажан во „Така зборуваше Заратустра“. Погрешен би бил секој обид да се смета за припадник или пак симпатизер на идеолошка, политичка и каква и да е друг вид на матрица која ќе го припои кон истомислечко стадо. Базаров е ослободен од сите општествени пранги - ja презира дворјанската аристократија; што може да се забележи при расправата со Павел Петрович,но истовремено гледа со аверзија и омаловажување кон новите револуционерни окружоци чии надежи наивно се насочени кон рускиот чесен и трудољубив човек.

    На прашањето дали верува во она што го изучува и прави со најголемо задоволство - науката, тој децидно негира со зборовите: „Јас веќе Ви кажав дека во ништо не верувам“.
    Базаров отфрла сè од себеси дури и изјавената љубов од страна на вдовицата Одинцова бидејќи станува свесен дека во овој случај не може да се повика и придржи на сопственото премногу ценето рационално објаснување.

    Писарев со една реченица успеал да даде дефиниција за неговиот лик. Тој вели: „Пред него - никаква висока цел, во умот - никаква висока замисла“.
    На milalove, Несериозен, Сабазиј и уште 13 други им се допаѓа ова.
  8. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    31. Џонатан Свифт - Гуливеровите патувања (рецензија - @Сабазиј)

    [​IMG]

    Како што во една прилика напишал Борхес, погрешно е општо прифатеното мислење кај најголемиот број читатели дека „Гуливеровите патувања“ е книга за деца. Ваквиот став, според него, се должи на тоа што децата најчесто ја читаат првата половина од ремек-делото на прославениот мизантроп. Би додале дека повеќето од нив, за жал и во подоцнежните години потпирајќи се врз првичните, наедно и последни впечатоци, не го менуваат мислењето. Делото претставува сатиричен, неретко и саркастичен осврт кон општеството во кое живеел и создавал Џонатан Свифт (1667-1745). Фантастичниот патeпис не е лишен ни од утописки, односно дистописки елементи. Поради својата повеќеслојност „Гуливеровите патувања“ заслужуваат и повеќекратно внимание.

    Низа незгоди при вршењето на морнарската должност (како лекар, и подоцна, како капетан) ќе го одвеат Лемјуел Гуливер низ различни краишта, населени со повеќе или помалку чудни жители.

    Во првиот дел, со наслов Патувањето во Лилипут, Гуливер ќе заврши во земјата на малите луѓе. Ќе се запознае со животот и со обичаите на Лилипутанците, и ќе одигра пресудна улога во судирот меѓу државите Лилипут и Блефуск (исто така населена со народ кој не може да се пофали со својата големина). Поводот за војната е од верска и политичка природа.

    Нешто поинаква, лилипутанска судбина ќе го снајде во наредниот дел, Патувањето во Бробдингнаг. Во земјата на џиновите, Гуливер ќе биде грешка на природата, предмет на љубопитна потсмешливост и на забава. На потсмев и презир ќе наидат и неговите описи на државното уредување на Британија, на славните воени подвизи и достигнувања. За големите луѓе историјата на Британија и на останатите европски држави, како и на нивното ситно население, не е ништо друго освен збир на сплетки, на предавства, војни и убиства.

    Во третиот дел, насловен како Патувањето во Лапут, Гуливер ќе се соочи со расеаните и секогаш исплашени жители на летечкиот остров Лапут. Ќе му остават впечаток нивните крајно апстрактни согледби, смислата за естетика, архитектонскиот стил итн. Откако ќе се симне на земјата, во континенталните владенија на Лапут, ќе има можност да го посети главниот град Лагадо (кој е сличен на Скопје) и Академијата (која е слична на нашата МАНУ, само е нешто попродуктивна). Напуштајќи ја земјата, Гуливер ќе го посети Островот на Волшебниците (на некромантите) и ќе има прилика да размени по некоја мисла со дел од починатите ликови од светската историја, наука и филозофија и да ја слушне нивната страна на приказната. Дека бесмртноста и не е така забавна авантура ќе се увери некаде на крајот од овој дел, кога ќе отиде во Кралството Лугнаг.

    Во последниот дел, Патување во земјата Хуинхм, Гуливер ќе биде примен со голема зачуденост и недоверба од тамошното население. Интелигентните жители на Хуинхм сите до еден се коњи. Тие се беспорочни, мудри и речиси совршени. Лишени се од човечката злоба. Наспроти нив, се луѓето, кои ги нарекуваат јаху. Тие живеат во дупки, плашливи се и многу подли. Хуинхм (коњите) ги употребуваат луѓето како стока. Гуливер ќе има можност да поднаучи нешто своите доблесни домаќини, и на чун обложен од кожи на јахуи, да го заврши последното од своите фантастични патувања.

    32. Стендал - Црвено и црно (рецензија - @Genesis)

    [​IMG]

    Француски роман од 1831 година во два тома. Делото импонира со возвишениот стил: детален опис на ликовите, поготово на карактерните црти, моралните вредности, внатрешните размислувања и двојби - овие ликови не се еднодимензионални, него Стендал ни дал ликови со длабоки психолошки описи; понатаму природен тек на настаните и дејствијата, природен дијалог; уште и извонредно напишани реченици, мисли, преку кои Стендал ни го пренесува точно она што е потребно во моментот, понекогаш директно, понекогаш со употреба на некои од стилските средства. Иако може да се смести во стилот на романтизмот, повеќе тежи кон реализмот. Без преголем романтичарски занес и преувеличување, туку како што самиот Стендал вели на едно место од книгата - страници предадени со умерени бои. На почетокот на секоја глава имаме по еден епиграф од познати писатели, но не сите се вистински. Дел од нив се напишани оригинално од Стендал, а се доделени на некоја друга личност од книжевниот свет.

    Содржински, делото ги опишува напорите на млад, сиромашен селанец да стаса до врвот на општеството, проследено со сите искуства: неволји, љубовни доживувања, студии, интриги. Сместено во периодот после Бонапарта, кога се враќа монархијата во Франција; време кога големо влијание има католичкото свештенство, во кое херојот, Жилиен Сорел, ќе најде прилика за задоволување на своето славољубие. Жилиен Сорел не е идеализиран лик (какви што преовладуваат во романтизмот), туку си има свои мани, свои добри и лоши страни. Овде нема место за црно-бело техниката, каде што добрите ликови се совршено добри, а лошите - совршено лоши. Ликовите се претставени онакви какви што ги има во реалноста. Двата тома се поделени по местото на дејство: во првиот том главно се опишани деновите на Сорел како тутор кај фамилијата Ренал, неговите мечти за припадност кон повисокото општество и неговата неуспешна љубовна авантура, за потоа да се префрли дејството во католичката семинарија; додека во вториот том Сорел е повикан да работи како секретар во една мошне богата и отмена фамилија, кај маркизот де ла Мол. Овде ќе се запознаеме со големата лицемерност која владее во високото општество, како и нивната интелектуална ограниченост.

    Додека низ целата книга Стендал ни дава прекрасни описи на настаните и настроенијата на ликовите, завршетокот е комплетна спротивност на сето тоа. Имаме нагло прекинување на дејството коешто предизвикува многу силен ефект.

    33. Луис Керол - Алиса во земјата на чудата (рецензија - @Вокерка)

    [​IMG]

    Алиса во земјата на чудата важи за една од најнеразбраните книги. За да биде парадоксот уште поголем сместена е во категоријата – литература за деца. Дури и изреката „како во Алиса на земјата на чудата сум“ е синоним за тоа – ништо не ми е јасно, не сфаќам, не разбирам...

    Но, што да се очекува кога самиот писател не е ниту книжевник, ниту литерат, ами математичар. Луис Керол, (неговото вистинско име е Карлс Доџсон) бил професор по математика и постојат теории дека всушност приказната за девојката Алиса која расте, се намалува, се дружи со бели зајчиња, консумира печурки и тие магично ѝ влијаат всушност е алегорија, сатира за модерната и апстрактна математика и имагинарните броеви.

    Сепак, сето ова би можело да се анализира и од книжевнички аспект. Имено, приказната за Алиса во основа има реалистичен код, но само затоа што сите настани имаат прифатливо и сфатливо објаснување – сѐ било само сон на едно мало девојче. Ако ја тргнеме настрана рамката, во внатрешноста ќе најдеме надреалистични елементи, блиски до фантастиката, што всушност се наоѓаат во потсвеста на девојчето. Со песната на почетокот (мета-текст) авторот врши мета-опис и практично ја сместува целата фабула уште во самата песна. Како подлога за книгата користи игра со карти. Алиса паѓа во подземниот свет што е метафора на потсвеста. А таму сѐ е возможно и сѐ може да се случи, како и во сферата на чудесното.

    Хуморот е специфичен, понекогаш дури и бесмислен, тој не треба да се сфати буквално туку иронично и со преносно значење. Барањето од кралицата да се отсечат главите на сите нејзини поданици на пример, никогаш не се сфаќа сериозно, сцените со судењето се критика на англискиот судски систем во тоа време итн. итн.

    Ако сакате да се нурнете во чудесии, да се дружите со животни кои зборуваат, да се насмеете на бесмисленоста и извртеноста на реалноста, сѐ што треба да направите е да ги отворите кориците на оваа книга и да паднете во дупката заедно со Алиса.

    34. Достоевски - Записи од подземјето (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    „Но јас сум тврдо убеден дека не само силната свест, туку и дека секое спознание е болест...“

    „Колку повеќе имав спознание за доброто и за сето убаво и возвишено, толку повеќе и подлабоко тонев во својата жабокречина, и сè повеќе бев склон потполно да се заглавам во неа...“

    „Записите од подземјето“ се најзагадочната книга на Достоевски, полна со реченици со скоро мистичен увид, кои бараат да бидат длабоко промислени. За многумина познавачи на делото на Достоевски оваа книга е клучот за разбирање на целокупниот опус на генијалниот автор. Филозофот од подземјето во себе ги крие сите анти-херои на Достоевски, кои понатаму ќе се појават на сцената во неговите најголеми романи. Во него на моменти можеме да ги препознаеме Раскољников, Ставрогин, Иван Карамазов и неговиот брат Димитар, па и нивниот татко Фјодор Карамазов. Филозофските поставки на јунакот од подземјето, во понатамошните дела на Достоевски ќе ги преземат неговите други ликови, кои ќе ги доведат до нивните крајни, застрашувачки последици.

    „Записите од подземјето“ се монолог на човек кој е решен да најмала ситница да го анализира својот душевен живот, со перверзно инсистирање на ситниците, една особина толку типична за славјанските народи. Јунакот од подземјето е закочен за било каква активност, опседнат со сопствениот душевен живот, и ги презира сите оние кои го живеат животот на прва, без рефлексија за него. Да се живее животот, за него значи да се биде едноставно глупав, без никаква перспектива. Само глупоста овозможува социјално активен живот. Тој е решен да до крај ги открие сите парадокси на човечката душа без разлика на цената со која една таква анализа мора да се плати. А таа цена всушност е превисока за кого било, бидејќи значи гушење на нагоните и најдлабоките инстинкти кај човекот.

    Неверојатно е влијанието на оваа книга врз други автори. „Записите од подземјето“ била опсесија за многу писатели и филозофи. „Паѓањето“, последното дело на Албер Ками на пример, се практично препишани „Записите од подземјето“. Лав Шестов, руско-еврејски филозоф есеист, ја изградил целокупната своја филозофија на религиозен егзистенцијализам, врз еден пасус од Записите, оној за нужноста и природните закони.

    За секој оној кој сака сериозно да го проучува Достоевски „Записите од подземјето“ се неизоставен прв чекор.

    35. Достоевски - Злосторство и казна (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Ако Бог не постои сѐ е дозволено. Кога човештвото ќе дојде до стадиум секој негов поединец да ја увиде оваа вистина, тоа исто човештво ќе се промени комплетно, физички и психички. Меѓутоа, бидејќи тоа нема да се случи уште многу векови, заради вродената глупост човечка, секој поединец кој ќе дојде до овој заклучок има право да си го уреди животот онака како што сака, без да води сметка за оние кои се неспособни да го направат истотото. Вака заклучува Иван Карамазов.

    Ова е дијалектиката и на Раскољников, главниот јунак од „Злосторство и казна“. Од оваа мисла логички следува дека човештвото се дели на обични луѓе и необични, големи луѓе. Обичните се покоруваат на законите, и се послушни. Тие служат само како ѓубриво на историјата, за на илјадници обични да се роди еден необичен, голем човек. Главната одлика на големите луѓе е нивната силна волја. Таа волја е единственото нивно божество, со чија помош можат да направат сѐ. Раскољников за себе мисли дека тој е еден од тие големи луѓе, и решава да ја преземе судбината во свои раце.

    Раскољников ја зема секирата и ја убива лихварката. По грешка, ја убива и Лизавета, полусестрата на лихварката, која се случува да биде на местото на злосторството. Од тој момент, неговата душа станува сцена на која се борат неговата логика и неговата совест. Неговата душа престанува да биде една целина, и постепено се дезинтегрира. Достоевски со вонредно мајсторство ја прикажува оваа дијалектичка игра на разумот и совеста, исто како што го прикажува и суптилното поигрување на Порфириј, полицискиот детектив, со Раскољников. Врвот на книгата е еден од најчудните дијалози во светската книжевност, кој се води помеѓу Раскољников и неговиот мрачен двојник, неговото алтер его, Свидригајлов а се однесува на тоа како спрема Свидригајлов би изгледала вечноста. Свидригајлов на крајот се убива, Раскољников го признава злосторството, но во суштина се работи само за еден заклучок. Достоевски во ниту еден момент не престанува да кокетира со христијанството.

    „Злосторство и казна“ сигурно не е најдоброто дело на Достоевски. Критиката направи доста шеги на сметка на светата проститутка, Соња Мармеладова, која како да е излезена од петпарачките новели. Но и покрај тие слабости, оваа книга претставува неодминливо скалило во проучувањето на развојот на мислата на Достоевски. Раскољников е еден стадиум помеѓу филозофот од подземјето и ликовите на Ставрогин и Иван Карамазов.
    На milalove, Werther, Несериозен и уште 13 други им се допаѓа ова.
  9. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    36. Достоевски - Демони (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    „И на Ангелот на Лаодикијската Црква напиши му: така зборува Амин, сведок верен и вистинит, почеток на творењето Божјо! Ги знам твоите дела, знам дека не си ниту студен ниту врел. О да беше студен или врел! Така, бидувајќи млак, а не си ниту студен ниту врел, ќе те повратам од устата моја...“

    Само еден лик од „Демони“ е млак, и само еден лик не го допира огнот на идеите, тоа е Николај Всеволодович Ставрогин. Парадоксално, тој е причината за сите бесови околу него. Кирилов, Шатов, Шигаљев, Верховенски, сите се прогонувани од злодухот на нивните идеи.
    Кирилов сака да ја обзани својата слободна волја со тоа што ќе изврши самоубиство. Ако Бог не постои, тогаш човекот станува Бог и тој ќе живее во слава најголема. Луѓето се плашат да ја земат својата слобода во своите раце, и Кирилов чувствува должност преку самоубиството на човештвото да му покаже дека новиот човекобог треба конечно да се ослободи од сите стравови и сите лаги од минатото. Тој се смета за несреќен што судбината му ја доделила таа должност, иако е уверен дека сѐ е добро.
    Шатов од друга страна е затруен со мислата за Божјиот руски народ, кој треба на човештвото да му го покаже вистинскиот пат кон Христос, иако тој самиот останува на нивото на идеја, никогаш не успевајќи да премине во стадиумот на вера.
    Шигаљев го прогонува идејата за насилна промена на општеството, со пресврт кој води кон тоталитарно општество, а Верховенски е оној кој се обидува во пракса да ги спроведе неговите идеи. Видовитиот Достоевски предвидел дека руската револуција ќе биде насилна и крвава, дека нема да донесе прогрес, и дека во неа важна улога ќе имаат ликови како робијашот Фечка.

    Ставрогин останува настрана од овие огнови. Тој води еден ироничен живот. Ништо не може да го натера да прифати сериозно било каква идеја. „Вие не сте јак карактер Ставрогине“ - му вели Кирилов во една прилика, и Ставрогин се согласува. Тој знае дека вистинската сила се добива само од фанатизмот на слепото верување во една идеја. Како што вели во прошталното писмо, ниту тука во Русија, ниту било каде, не успеав ништо да мразам. Реката може да се преплива на трупец, на слабо парче дрво не може.
    Во портретирањето на Ставрогин, Достоевски отишол најдалеку со неговата претстава за човекобог. Ставрогин не е ниту добар, ниту зол, тој е чисто постоење. Никому не суди, и никого не мрази затоа што знае дека сѐ е сеедно. На крајот, Достоевски сепак го самоубива Ставрогин, не верувајќи дека еден таков живот е возможен, или можеби бидувајќи уплашен од сопствената креација.

    „Демони“ е книга за заводничката моќ на идеите, кои како зли духови се вовлекуваат во главите на луѓето, и ги тераат да прават незамисливи работи, и истовремено е книга за другата крајност, за потполното отсуство на било каква верба во било што...

    37. Достоевски - Браќата Карамазови (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Еднаш порано, во едно мало гратче во некоја зафрлена руска губернија, двајца браќа кои се немаат видено од кога биле мали деца седнуваат во една кафана за повторно да се запознаат. На една таква позадина, во една скромна биртија, се развива најинтересната дискусија било кога напишана, онаа помеѓу Иван и Аљоша. И ништо друго Достоевски да не напишаше во животот освен описот на таа средба на браќата во кафаната, повторо ќе беше помеѓу најголемите писатели и мислители во историјата на човештвото. Низ тој разговор на Иван и Аљоша, пред очите на читателот се отвара огромната визија на „Легендата за големиот Инквизитор“ како и најстрашната осуда и отфрлање на Бог и неговата креација било кога напишани.

    „Браќа Карамазови“ е пред сѐ книга за бунтот. Бунт на синовите против татковците, бунт преку кој се поставува едно централно прашање. Дали доколку таткото е аморален, автоматски го губи својот авторитет и кредибилитет кај синот? Иван Карамазов вели да, и бунтот се одвива на две нивоа. Едното ниво е бунт против неговиот татко по тело, Фјодор Карамазов, а другото, многу посуштинско ниво, е бунтот против оној кој требало да му биде духовен татко, Бог, на кој Иван со сета должна почит му ја враќа влезницата назад. И пред Иван Карамазов се бунтувало и хулело против Бог. Волтер му се потсмеваше на христијанскиот Бог, Ниче страсно му судеше и велеше дека има аргументи кои и глувите ќе ги слушнат, но аргументацијата на Иван е без преседан во историјата. Иван удира таму каде што најмногу боли, го напаѓа христијанството на етичка основа. Неодолива е неговата аргументацијата, до тој степен што дури и Аљоша во еден момент од дискуијата се приклонува кон неа.

    Бунтот на Иван се завршува со две убиства, Смердјаков го убива Фјодор Карамазов, а Иван го убива Бог. Се разбира дека тој бунт и тие убиства имаат цена, и таа цена Иван ја плаќа, и тоа ја плаќа многу скапо, со постепено губење на своето духовно здравје. Сцената во која на Иван му доаѓа во посета Ѓаволот и дискусијата со него исто спаѓа во било која антологија на книжевноста.

    Се разбира дека „Браќа Карамазови“ е многу повеќе отколку книга за Иван Карамазов. „Браќа Карамазови“ е полифоно дело во кое неговите јунаци стапуваат на сцена и ги изнесуваат своите аргументи. Достоевски се обидел да даде контра-теза на аргументите на Иван, а таа контра-теза е дадена преку Аљоша и старецот Зосима, многу повеќе како опис на нивните животи, отколку како некоја експлицитна аргументација. И кај „Легендата за големиот Инквизитор“ единствениот одговор кој Исус му го дава на инквизиторот е бакнеж во образот. На читателот останува да одреди чии аргументи натежнуваат.

    Тешко е да се напише пофалба за „Браќа Карамазови“ и при тоа да се претера, но јас сепак ќе се обидам. „Браќа Карамазови“ е најголемиот роман кога било напишан. Тоа е едно од оние дела кои нѐ дефинираат како врста, дело во кое Достоевски ги запишал најскриените и истовремно најважните сомнежи и копнежи на човечкиот род. Можете да живеете многу интензивен живот, да заработите многу пари, да пропатувате многу земји, ако не сте ја прочитале „Браќа Карамазови“ ништо не сте направиле. Ликовите од оваа книга, и покрај тоа што остануваат само книжевни ликови, сепак се најрастреперениот живот за кој јас знам. Ако барем еднаш не ја осетите страста на аргументацијата на Иван, или занесот на Аљоша под ѕвезденото небо, исто како да не сте живееле.

    38. Толстој - Војна и мир (рецензија - @Mnemozina)

    [​IMG]

    Се чини дека нема доволно пофални зборови кои би ја опишале големината на Толстој. Достоевски сметал дека Толстој е најголемиот романописец. Творештвото на Толстој предизвикало восхит кај Чехов, Ман, Пруст, Набоков, Фокнер, Вирџинија Вулф и многу други. Исак Бабељ изјавил – Доколку светот би пишувал за себеси, би пишувал како Толстој.

    Централна тема на романот „Војна и мир“ е инвазијата на Наполеон Бонапарта на почетокот од XIX век и напредувањето на француските и сојузничките трупи низ Европа, освојувањата и навлегувањето на територијата на Русија и нивното повлекување и крах, при што детално се опишани голем дел од битките. Сепак, „Војна и мир“ не е само историски роман, тоа е цела епопеја на едно време и еден поредок, блескаво изградена хроника на многу животи, најмногу доловена низ призмата на благородничките семејства – Безухови, Болконски и Ростови.

    Толстој е и многу успешен психоаналитичар, но за разлика од Достоевски, чии ликови се екстремни, тој ни сервира далеку поприземјени и поконформистички карактери. Пјер Безухов и Андреј Болконски пленат восхит секој на свој начин, првиот со својата неизнасилена природност и спонтаност, често на граница на импулсивност, со целосно отсуство на такт на кој е навикнато благородништвото, неуморен трагач по смислата на животот, растргнат од прашањето – како да се достигне висок морален дострел во еден етички толку несовршен свет, а вториот со својата брутална рационалност, крајна практичност и брилијантност во доста сфери, но навидум со хендикеп за подлабока меѓучовечка конекција.

    Во „Војна и мир“ не недостасуваат и темите повразни со романсите, љубовта и брачниот живот. Може да се рече дека ова е роман со сосема непредвидливи љубовни пресврти, а тие пресврти укажуваат на инстинктите кои владеат со луѓето и на нивните избори, кои колку и да сакаме да ги препишеме на мистериозните сили на судбината, всушност се затскриени калкулантски обиди да се проживее на најлесниот можен начин.

    Толстој отворено и цинично ја девалвира улогата на големите лидери, сугерирајќи дека историјата не е креација и резултат на нивните одлуки, туку на милиони индивидуални причинско-последични врски, нанижани како алки од синџир, а секоја алка е минорна анализирана одделно, но како целина создаваат застрашувачки кумулативен ефект. Во книгата генералот Кутузов, со својата искрена грижа за војниците, ја фрла во сенка не само славната фигура на Бонапарта, туку и на самиот цар Александар.

    „Војна и мир“ е обемно дело, кое со право котира многу високо на листата на класиците. Тоа е генијален приказ на политичките прилики од почетокот на XIX век во Европа, како и увид во воено-стратешките бесмислености и неспособноста на командниот кадар на војската, мотивирани од кариеризмот. Можеби и главната поента која Толстој сака да ја даде низ делото е дека луѓето секогаш се клучот на победата во една војна. Бонус во книгата ги добиваме анализите на дејноста на Масонеријата, како и приказ на луксузот на кој е навикнат највисокиот сталеж, и кој е соочен со суровото спознание на губење на тотално сѐ во ужасите на војната. Низ сето ова се провлекува една постојана нишка на топлина, човечност која Толстој сака да ја приближи до читателот, успевајќи да биде поттикнувач на оној словенофилски идеал, кој сме веројатно генетски предодредени да го почувствуваме.

    Читањето на „Војна и мир“ не е прашање на избор, бидејќи веројатно станува збор за најзначајниот роман било кога напишан.

    39. Толстој - Ана Каренина (рецензија - @Mnemozina)

    [​IMG]

    „Ана Каренина“ е меѓу најпознатите романи во светската книжевност, во кој заблеснува во полн сјај авторскиот гениј на Толстој. Интересен факт е што дејството е сместено во патријархалната, православна царска Русија во XIX век, а Толстој се апстрахирал умешно од морализирање на еден експлицитен начин на чинот на брачното неверство од религиозен аспект, за јасно да ја сервира социјалната стигма со која ќе се соочи Ана Каренина. Во епицентарот на таа стигма лежи голема хипокризија – неверството не е ни ново, ни непознато дело за благородниците, ама Ана оди чекор понатаму, решава да го напушти сопругот за љубовникот и затоа ја навлекува јавната осуда врз себе со толкав интензитет.

    Ана ќе се скрши, растргната внатрешно од јачината на љубовта кон својот љубовник Вронски и својот син Серјожа, бидејќи нејзината позиција е токму таква што едната љубов мора да ја плати со губењето на другата. Нејзиниот сопруг Алексеј Каренин, ќе мора да излезе од удобниот кожурец на својот живот, заграден со чиста рационалност и испран од емоции, дури со презир кон чувствителните луѓе. Неговиот престиж ќе биде извалкан со срамот, ќе мора да се соочи со себеси барем за миг, пред да побара ново засолниште овојпат во религијата. Ова е совршен пример и приказ на пар кој е на целосно дијаметрално спротивна емоционална фреквенција.

    Романот има уште еден главен ко-протагонист, кој се истакнува како најприземјен и најпозитивен од сите ликови, тоа е Левин, големопоседник со искрена љубов кон својата работа и желба за воведување на технолошки напредни аграрни реформи, кои би донеле и поголема продуктивност, но и општа благосостојба за сите класи и човек со големо срце и искрен визионер, љубител на едноставниот живот, а истовремено трагач по филозофски одговори за смислата на животот. Тој е и морално грандиозен лик, вистински посветен на сопругата Кити и семејството.

    „Ана Каренина“ е многу повеќе од роман само за брачното неверство, ова е воедно и роман за доживувањето на љубовта и односот кон бракот и неговите обврски, но и увид во функционирањето на пријателствата и интригите во високото друштво, како и круцијалното значење на родителската улога. Во романот се споменуваат многу реформи кои во тоа време се воведувале или биле во зародиш во Русија – аграрни, образовни, изборни и судски реформи, дури има и дискусија околу правата на жените.

    Толстој вовел нова форма во пишувањето т.н. внатрешен монолог, преку кој уште појасно се согледуваат чувствата и мислите на ликовите, па токму преку него е посебно интензивна последната трагична сцена со Ана. Толстој е еден од најголемите мајстори на пишаниот збор во историјата на човештвото, според тоа никако не смее да изостане од листата на било кој страстен читач.

    40. Толстој - Смртта на Иван Илич (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    На стари години, Толстој, гонет од страшен неспокој, во еден момент заминал од својот имот Јасна Пољана и на една станица, по неговите зборови, го имал најстрашното искуство во неговиот живот. „Смртта на Иван Илич“ е токму тоа искуство, пренесено со мајсторство без преседан во историјата на книжевноста. „Смртта на Иван Илич“ претставува медитација за смртта, можеби и најпозната во цеколупната книжевност.

    „Зошто? Сѐ ми е исто“, си велеше сам на себе гледајќи со отворени очи во темницата. „Смрт. Да, смрт. И никој од нив не знае за тоа, и не сака да знае, и не им е жал. Тие свират. Ним им е сеедно, а и тие ќе умрат. Глупаци. Јас ќе умрам порано, тие покасно, и нив ќе ги снајде истото. А тие се радуваат. Животни.“

    Сите луѓе се смртни. Повеќето од нив живеат како смртта да е нешто што секогаш му се случува на некој друг. За нив, смртта не е дел од животот, туку е нешто нереално, нешто кое секогаш се случува на другиот, па дури и ако тој друг е некој близок. Свеста за смртта само понекогаш се појавува преку повремени испади на фантомски страв коj бргу се потиснуваат, а не како настан кој ја заокружува целината.

    Толстој ја изместува перспективата. Го одбира Иван Илич, еден сосем просечен карактер, со сосем просечни амбиции, чија единствена цел во животот е да води доличен живот, и го соочува со свеста за сопствената смрт, која неминовно следи во краток временски рок. Тој постепено умира од болест предизвикана од сосем банална повреда, исто толку банална колку и целокупниот дотогашен негов живот.

    Иван Илич се обидува да се помири со смртта, да ја прифати, но никако не може. Се гледа во неа и ја анализира. Смртта му изгледа како единствената реална работа во неговиот живот, спрема која сите нешто кои му се случиле изгледаат потполно неважни. Се плаши од смртта и се мачи со неа. На вагата на неговиот живот му се чини дека само неколку настани го издржуваат тестот на вредноста. Таму нешто далечно во детството, таму имаше нешто со кое што може да се живее, мисли Иван Илич. И нешто од одамна закопаните идеали од студентските денови, и првото искусувување на љубовта. Сѐ друго му изгледа празно, банално и безначајно. Стравот од смртта се претвора во презир кон себе и кон сопствениот живот. Тој веќе не може да ги поднесува другите членови на сопственото семејство, посебно сопругата и ќерката, за кои неговото умирање е само еден непријатен настан кој ја руши рутината на постоењето. Единствено пријатно му е друштвото на Герасим, слугата кој се грижи за него додека овој лежи беспомошен. Му се чини дека само тој има разбирање за неговото сопствено соочување со смртта. Потешко од самата смрт му изгледа стравот кој мора да го трпи до конечниот крај.

    Приказната за Иван Илич добива соодветен епилог, тој успева да се помири со смртта, и да го победи стравот од неа. Никогаш нема да дознаеме дали Толстој успеал да се помири со сопствената смртност и сопствениот крај.
    На milalove, Несериозен, Hurin и уште 11 други им се допаѓа ова.
  10. Вокерка

    Вокерка Модератор

    Член од:
    29 јануари 2006
    Мислења:
    6.005
    Допаѓања:
    3.253
    41. Жил Верн - Дваесет илјади милји под морето (рецензија - @Сабазиј)

    [​IMG]

    Французинот Жил Верн (1828-1905) секако се вбројува меѓу најзаслужните автори кога станува збор за популаризацијата на научната фантастика. Како еден од големите визионери и пророци на технолошкиот развој, тој на читателите од XIX-от, односно од првата половина на XX-от век ќе им понуди повеќе фантастични приказни и призори, кои бездруго ја бранувале читателската имагинација. Денес, пак, навидум, неговите дела не се толку спектакуларни. Повеќето од неговите творечки замисли и фантазии, на овој или на оној начин, се реализирани, па често сме склони да го банализираме неговото творештво, заборавајќи го времето кога живеел и создавал Верн.

    „Дваесет илјади милји под морето“, заедно со „Пат околу светот за 80 дена“ е меѓу најпознатите негови романи. Во првиот од погоре спомнатите, ескапистичкиот екипаж на футуристичката подморница Наутилус, под заповедништво на одмаздољубивиот, енигматичен капетан Немо (од латинскиот: Никој) ќе собере неколку жртви на бродолом. Причината за уништувањето на бродот, како и причината за неговото испловување е самата подморница. Со форма и движење кои упатуваат на дотогаш невидено морско чудовиште чија природа треба да биде проучена, таа ќе го заинтересира копното кое ќе испрати екипаж за да испита за што станува збор.

    Дел од екипажот, заедно со читателите ќе има можност, извесно време, сѐ до избавувањето од подводното заложништво да продре во восхитувачките морски длабочини и широчини. И не само во нив.

    Можеби капетанот Немо е еден од повпечатливите ликови кога станува збор за чудни, мистериозни, донекаде и мрачни, но пред сѐ генијални ликови, кои во мноштво различни варијанти, толку многу ќе се рашират низ литературната и уште повеќе низ филмската уметност во подоцнежниот период.

    42. Артур Рембо - Илуминации (рецензија - @Ставрогин)

    [​IMG]

    Не жалам за мојот стар удел во таа божанска веселост. Трезниот воздух од тоа сурово поле многу делотворно го рани мојот скептицизам. Но како тој скептицизам повеќе не може да ме натера на акција и како сум впрочем оддаден на нов немир, очекувам дека ќе станам многу зол лудак....

    Овие зборови на Рембо се веројатно и неговата разделба со поезијата. Загосподарувајќи во целост со својот поетски израз некаде на 18-19 години, тој набргу после тоа престанува да пишува. Тишината која ќе следи потоа е неразделива а од неговото дело, и можеби зборува погласно и од самата негова поезија.

    Кога се читаат „Илуминациите“ на Рембо, апсолутно е непоимливо дека се работи за дело на некој кој имал помалку од 20 години. „Илуминациите“, збирка на скоро криптограмски песни во проза, се фасцинантни во секој поглед. Се работи за еден огномет на слики, идеи, зборови, звуци, бои, мириси. Чист интензитет, без преседан во книжевноста. Раскрстувајќи со класичната поетска форма, Рембо ги остави своите претходници, своите современици, и парадоксално, своите наследници, да тапкаат во бесмисленоста и бесполезноста на поезијата сфатена како социјално врамковен чин. Сета друга поезија споредена со „Илуминациите“ и „Престојот во Пеколот“ на Рембо делува помалку наивно.

    Појавата на Рембо е еден од клучните моменти во светската книжевност. Неговото дело, како и тишината која следи по „Илуминациите“, поттикнуваат многу прашања околу постоењето и целта на самата уметност. Рембо имал амбиција која сигурно е неспоредлива со ниту една друга на било кој друг уметник во историјата. Рембо верувал дека поезијата има магична моќ, алхемиска моќ која може да ја промени метафизичката ситуација на човекот. Верувал дека е способен да пишува потполно објективна поезија која ќе има моќ да продре од онаа страна на стварноста. Бескрајно било неговото разочарување кога сфатил дека секоја и сечија поезија е секогаш субјективна. Илумнацијата „Историска вечер“ зборува за овој момент и веројатно е последното нешто што Рембо го напишал.

    Истите граѓански магии секаде каде што кочијата ќе нѐ остави. Дури и физичар-почетник чувствува дека веќе не е возможно да се потчинува на таа лична атмосфера, на маглата на физичкото гризодушје, што нѐ растажува веднаш кога ќе се појави.

    На Рембо му била одвратна идејата да живее од поезијата. Тој бил неспособен да размислува половично. Во или-или ситуациите тој секогаш одел до крајните заклучоци. Кога увидел дека поезијата не може да му ја даде метафизичката слобода по која копнеел, дека всушност не може да го претвори во Бог, ја отфрлил како стар партал. Заминал во беспаќата на Абисинија да тргува со оружје и да го бара златото кое можело да му ја купи единствената можна слобода, онаа која се купува со пари. Легендата вели дека кога до него стигнала веста за неговата поетска слава во Франција рекол - по ѓаволите со поезијата.

    43. Шарл Бодлер - Цвеќиња на злото (рецензија - @Mary Poppins)

    [​IMG]

    Исповед на надежи, соништа, неуспеси и гревови. „Цвеќињата на злото“ ќе се обиде да ја екстрахира убавината од гротескното, изопаченото и грдото.

    Спротивно на традиционалната поезија која се потпирала на убавината на природата за да ја пренесе душевната состојба на поетот, Бодлер промовира нова поезија во која поетот се свртува кон себе и во себе. Мислата по која се движи Бодлер е дека поезијата е пресоздавање на светот на симболичен начин и верува дека со тоа ќе достигне друго ниво на свеста.

    Бодлер е поет на сплинот. Сплин како симбол на здодевност, мачнина, рамнодушност. Состојба на душата спротивна од онаа со желба за живот. Бодлер сака да навестува, а не да опишува. Прикриената и навестена убавина е поубава од соголената и откриената. Естетиката на грдото ќе биде одликата на неговата поезија. Секако дека и големо влијание има и фактот што Бодлер го преведувал и читал Едгар Алан По и со восхит пишувал за неговиот живот и дело. Меланхолијата која е длабоко населена во неговата психа во неколку наврати ќе го натера да посегне по својот живот.

    Оваа збирка ќе стане зародишот од кој подоцна ќе никнат нови правци во книжевноста - симболизмот и надреализмот.
    И покрај тоа што првото издание на збирката ќе биде запленето и забрането за читање, а Бодлер и издавачот ќе добијат парична казна, вниманието е веќе привлечено.

    Големината на неговите песни ќе биде забележана и од поети како Виктор Иго и Артур Рембо, кој притоа ќе го нарече Бодлер - Бог на поезијата.

    44. Марк Твен - Авантурите на Том Соер (рецензија - @Сабазиј)

    [​IMG]

    Семјуел Клеменс (1835-1910), многу попознат под псевдонимот Марк Твен ја задолжил американската и светската книжевност, и како сатиричар и како писател за деца, со неколку исклучителни дела. Најпопуларни меѓу нив, барем меѓу децата, веројатно се неколкуте книги посветени на малиот авантурист Том Соер.

    Том, чиј лик авторот ќе го изгради имајќи се за пример себеси како дете, живее во еден замислен град до реката Мисисипи (на простори на кои растел Твен и на кои неколкупати ќе се навраќа како автор) и неговите доживувања на еден возбудлив начин ја отсликуваат магичната привлечност на детството, на слободата и на безгрижноста, независно од препреките и од тешкотиите на кој наидуваат Том и неговите другари – Хаклбери Фин и Џо Харпер.

    Покрај „Авантурите на Том Соер“, Твен ќе ги напише и „Том Соер во странство“, односно „Детективот Том Соер“. Том ќе биде присутен и во други објавени дела на Твен (на пример, „Авантурите на Хаклбери Фин“) како и во некои кои нема да стигне да ги заврши.

    45. Марк Твен - Авантурите на Хаклбери Фин (рецензија - @Sussaro)

    [​IMG]

    За ова дело Ернест Хемингвеј ќе рече: Цела модерна американска литература доаѓа од една книга на Марк Твен наречена „Авантурите на Хаклбери Фин“.

    Тоа јасно може да се види ако погледнеме наназад. Вистинскиот процут во американската литература се случува во XX-тиот век, додека во XIX-тиот само името на Марк Твен стои на пиедесталот. Ова (барем тогаш) најзначајно дело од „другата страна на океанот“ често и неоправдано е класифицирано како литература за деца. Иако главните протагонисти на Твен се децата, книгата доловува повеќе аспекти и прашања кои се главните компоненти на нејзината голема вредност.

    Преку едно мошне (од читателска перспектива) интересно и возбудливо дејство и сплет на настани во кои главната улога ја има сиромашното момче Хаклбери Фин, Твен прикажува еден фрагмент од американската историја. Сето тоа го декорира го со морални дилеми, конфликтот помеѓу индивидуалното и колективното односно стереотипното расудување, општествените збиднувања и социјалната состојба во тогашното општество распостелувајќи ги осетливите тематики: расизмот, алкохолизмот, сиромаштијата, чесноста и измамата, довербата, младоста и искуството, начинот на комуникација и интеракција помеѓу единките. Твен на крај оптимистички го воздигнува хуманизмот како идеал кој треба да биде главен двигател во човечката заедница.

    Велат дека ја предвидел својата смрт, но во најмала рака е дискутабилно колку тој негов визионерски оптимизам во човечноста ја отсликува денешната ситуација во неговата матична земја. Но дури и земајќи го предвид тој аспект „Авантурите на Хаклбери Фин“ е книга за деца од која и возрасните можат и да научат и да се разонодат што е спој кој исклучително тешко се наоѓа во едно литературно дело.
    На milalove, џимеј, Genesis и уште 6 други им се допаѓа ова.
Статус на темата:
Затворена за нови мислења.

Сподели преку: