напротивНапишано од Bratot
Па сигурно и не се толку фантоми и нинџи. Ваљда некој ги видел како лепат. Скопје не е врв планина па никој да немало ноќта кога се лепени. Врвулица е од утро до утро. Толкав број плакати лепење секако некој забележал, ако веќе А1 сака да ги дознае (според написот дека се фантоми), или некој друг.
Али чуму мозгање, залепиле (форензика, по лепакот), луѓе прочитале и то, медиумите си имаат малку занимација...
Ај да ја оживееме темава уште еднаш
Еве еден интересен блог пост... (не е мој)
Гордост
Ако сакате луѓето да ве слушаат, денес веќе не е доволно само да им го допрете рамото. Треба да ги удрите со токмак и тогаш ќе забележите дека го имате нивното потполно внимание.Цитатот е од еден од моите најомилени филмови, Седум. За оние што не го знаат: во некој голем град во САД се појавува убиец што убива луѓе казнувајќи ги за правење на еден од седумте смртни гревови (класичен христијански концепт). Еден од седумте е и Гордоста. Некои ја сметаат гордоста за најстрашниот од седумте затоа што, како што вели Данте, станува збор за „себе-љубие изопачено во омраза и презир кон ближниот“.
Имајќи го ова во предвид, како и фактот дека националистите во Македонија најчесто се декларираат како христијани, многу е чудно она што се случи минатиот викенд. Не знам за другите градови, но цело Скопје беше облепено со овие плакати. Нема да навлегувам во тоа колку пари се фрлени за кампањава и колкава логистика им требала за подвигот (имам печатено и лепено колор плакати) – како што неколку пати веќе имам спомнато, демо-христијаниве се мајстори за погрешно/залудно фрлени пари. Нема да дробам ни за тоа што никој не е потпишан како автор на плакатите. Она што мене ме иритира е пораката дека треба да бидам горд што сум Македонец затоа што и Филип и Александар и Кирил и Методиј и Крале Марко и Гоце Делчев и Даме Груев биле Македонци.
На страна дискутабилната „македонскост“ на повеќето лауреати од плакатите, зошто да се гордеам со нив? Зошто да се гордеам со фактот (кој што уште одамна стана „тажен“) дека по игра на случајноста сум се родил и сум останал во Македонија? Да, игра на случајноста. Што ако моите родители пред 30 години, откако се венчале, решиле да отидат во Германија или во САД или во Англија? Да се гордеам со нешто за што реално немам никаква заслуга, за мене, е бизарно. Исто како да се гордеам затоа што сум машко. Или затоа што сум белец. Или затоа што, колку што знам, не сум алергичен на ништо… Дури не можам ни да се гордеам дека сум „чист Македонец“. На страна што сум од „мешано етничко потекло“ – според истражувањето на ИГЕНЕА, јас сум антички Македонец, Тевтонец, Хелен, Словен, Хун и Феникиец. Да, тоа е и, а не или. Каде е гордоста тука?
И дали може воопшто за нешто да се гордееме? Може да се гордееме што сме станале магистри, доктори, професори, шефови на кабинети, влади, претпријатија? Можеби и може, ако сме вложиле доволно труд во достигнувањето на целта. Но кој ни ја всадил идејата/желбата да станеме тоа што сме? Дали може да се гордееме со нешто во што не сме ја вложиле сета креативност, енергија, волја, страст и љубов? И дали вреди она за што пресметуваме колку проценти сме вложиле?
Чим тебе ти се бендисал, ме мрзи да го читам.
најголемиот грев е да си предавник на својот народ.Ај да ја оживееме темава уште еднаш
Еве еден интересен блог пост... (не е мој)
ГордостАко сакате луѓето да ве слушаат, денес веќе не е доволно само да им го допрете рамото. Треба да ги удрите со токмак и тогаш ќе забележите дека го имате нивното потполно внимание.Цитатот е од еден од моите најомилени филмови, Седум. За оние што не го знаат: во некој голем град во САД се појавува убиец што убива луѓе казнувајќи ги за правење на еден од седумте смртни гревови (класичен христијански концепт). Еден од седумте е и Гордоста. Некои ја сметаат гордоста за најстрашниот од седумте затоа што, како што вели Данте, станува збор за „себе-љубие изопачено во омраза и презир кон ближниот“.
Имајќи го ова во предвид, како и фактот дека националистите во Македонија најчесто се декларираат како христијани, многу е чудно она што се случи минатиот викенд. Не знам за другите градови, но цело Скопје беше облепено со овие плакати. Нема да навлегувам во тоа колку пари се фрлени за кампањава и колкава логистика им требала за подвигот (имам печатено и лепено колор плакати) – како што неколку пати веќе имам спомнато, демо-христијаниве се мајстори за погрешно/залудно фрлени пари. Нема да дробам ни за тоа што никој не е потпишан како автор на плакатите. Она што мене ме иритира е пораката дека треба да бидам горд што сум Македонец затоа што и Филип и Александар и Кирил и Методиј и Крале Марко и Гоце Делчев и Даме Груев биле Македонци.
На страна дискутабилната „македонскост“ на повеќето лауреати од плакатите, зошто да се гордеам со нив? Зошто да се гордеам со фактот (кој што уште одамна стана „тажен“) дека по игра на случајноста сум се родил и сум останал во Македонија? Да, игра на случајноста. Што ако моите родители пред 30 години, откако се венчале, решиле да отидат во Германија или во САД или во Англија? Да се гордеам со нешто за што реално немам никаква заслуга, за мене, е бизарно. Исто како да се гордеам затоа што сум машко. Или затоа што сум белец. Или затоа што, колку што знам, не сум алергичен на ништо… Дури не можам ни да се гордеам дека сум „чист Македонец“. На страна што сум од „мешано етничко потекло“ – според истражувањето на ИГЕНЕА, јас сум антички Македонец, Тевтонец, Хелен, Словен, Хун и Феникиец. Да, тоа е и, а не или. Каде е гордоста тука?
И дали може воопшто за нешто да се гордееме? Може да се гордееме што сме станале магистри, доктори, професори, шефови на кабинети, влади, претпријатија? Можеби и може, ако сме вложиле доволно труд во достигнувањето на целта. Но кој ни ја всадил идејата/желбата да станеме тоа што сме? Дали може да се гордееме со нешто во што не сме ја вложиле сета креативност, енергија, волја, страст и љубов? И дали вреди она за што пресметуваме колку проценти сме вложиле?
ако гордоста е мана, тогаш опстанокот е вроден нагон..секако овој автор не е дел од алката за континуираниот Македонски опстанок.
и до педерот кој го напишал ова ако не е битно кај се родил зошто кфалификува дека е тажно што тука се родил.
провиден..........само за куршум!
п.с. горд може да е некој што има нешто стекнато, сработено или наследено, оној кој нема не може да е горд ..тој едноставно е копиле
СДСМ:Совпаѓањето во изјавите на Црвенковски и Бакојани е здрава логика-ПРЕДАВНИЦИ
``ќе прати владици грци в лицем светци, срцем влци...меѓу народа ќе сејат несогласје и раздори да се мрази син со татка и со брата брат``- 1762 лето
Не куршум брат туку гилотина и сите да гледаат како му паѓа главата на земја.
Ортаков можеби сакал да се роди ко син на принцот од Брунеи, ама јеби га негде се заебала работава...да имаше баба м*да ќе се викаше дедо.
Има една контрадикторност во твојава порака, а и едно неразбирање, па ќе се потрудам да ти објаснам.Ај да ја оживееме темава уште еднаш
Еве еден интересен блог пост... (не е мој)
ГордостАко сакате луѓето да ве слушаат, денес веќе не е доволно само да им го допрете рамото. Треба да ги удрите со токмак и тогаш ќе забележите дека го имате нивното потполно внимание.Цитатот е од еден од моите најомилени филмови, Седум. За оние што не го знаат: во некој голем град во САД се појавува убиец што убива луѓе казнувајќи ги за правење на еден од седумте смртни гревови (класичен христијански концепт). Еден од седумте е и Гордоста. Некои ја сметаат гордоста за најстрашниот од седумте затоа што, како што вели Данте, станува збор за „себе-љубие изопачено во омраза и презир кон ближниот“.
Имајќи го ова во предвид, како и фактот дека националистите во Македонија најчесто се декларираат како христијани, многу е чудно она што се случи минатиот викенд. Не знам за другите градови, но цело Скопје беше облепено со овие плакати. Нема да навлегувам во тоа колку пари се фрлени за кампањава и колкава логистика им требала за подвигот (имам печатено и лепено колор плакати) – како што неколку пати веќе имам спомнато, демо-христијаниве се мајстори за погрешно/залудно фрлени пари. Нема да дробам ни за тоа што никој не е потпишан како автор на плакатите. Она што мене ме иритира е пораката дека треба да бидам горд што сум Македонец затоа што и Филип и Александар и Кирил и Методиј и Крале Марко и Гоце Делчев и Даме Груев биле Македонци.
На страна дискутабилната „македонскост“ на повеќето лауреати од плакатите, зошто да се гордеам со нив? Зошто да се гордеам со фактот (кој што уште одамна стана „тажен“) дека по игра на случајноста сум се родил и сум останал во Македонија? Да, игра на случајноста. Што ако моите родители пред 30 години, откако се венчале, решиле да отидат во Германија или во САД или во Англија? Да се гордеам со нешто за што реално немам никаква заслуга, за мене, е бизарно. Исто како да се гордеам затоа што сум машко. Или затоа што сум белец. Или затоа што, колку што знам, не сум алергичен на ништо… Дури не можам ни да се гордеам дека сум „чист Македонец“. На страна што сум од „мешано етничко потекло“ – според истражувањето на ИГЕНЕА, јас сум антички Македонец, Тевтонец, Хелен, Словен, Хун и Феникиец. Да, тоа е и, а не или. Каде е гордоста тука?
И дали може воопшто за нешто да се гордееме? Може да се гордееме што сме станале магистри, доктори, професори, шефови на кабинети, влади, претпријатија? Можеби и може, ако сме вложиле доволно труд во достигнувањето на целта. Но кој ни ја всадил идејата/желбата да станеме тоа што сме? Дали може да се гордееме со нешто во што не сме ја вложиле сета креативност, енергија, волја, страст и љубов? И дали вреди она за што пресметуваме колку проценти сме вложиле?
Прво за контрадикторноста:
Велиш „Седум“ ти бил омилен филм. Не сум го гледал, ама колку што те разбрав таму некој сериски убиец ги убива луѓето ако направиле некој од седумте смртни гревови - а за најголем се смета гордоста. Е сега ти велиш дека не сакаш да си горд на тоа што си македонец, ОК - ти така мисли си, ама дали тоа значи дека го оправдуваш убивањето на некого ако тој се возгордеал за нешто? Во конкретниов случај, дали ти оправдуваш да се случи „геноцид“ за сите кои го имале тој смртен грв да се горди дека се македонци?
Втората работа која гледам дека не си ја рабрал се отсликува во следното твое тврдење:
Дали генерациите пред нас кои се бореле да постигнат ова парче земја да стане држава не вложиле труд за достигнување на таа цел? Дали разбираш дека сега се случуваат настани кои целиот тој труд (и крв и животи) со еден потег ќе бидат збришани?Може да се гордееме што сме станале магистри, доктори, професори, шефови на кабинети, влади, претпријатија? Можеби и може, ако сме вложиле доволно труд во достигнувањето на целта.
Уште еднаш да појаснам... пораката (поточно блог-постот) не е моја.
Напишав на почетокот...
Ако те интересира... има линк па прашај го авторот... за линкот само кликни на насловот.
А која е поентата на туѓи ставови да им правиш copy-paste? За никој да не може да ти реплицира?
"In heaven, all the interesting people are missing." Friedrich Nietzsche
Поентата - имаш став, кој можеби е различен од останатите изложени овде, што е повод за продлабочување на дискусијата.
А ако сум пастирал нешто не значи ни дека целосно се согласувам, ни дека морам да реплицирам на секое негово цитирање... ама сепак морам да нагласам кога се прави грешка и туѓото мислење „станува“ мое.
А така.
Ах - ОК - мислев дека и блогот е твој. Во секој случај сметам дека пораките во блогот се на човек кој не го осеќа тешкото бреме на заканата дека за кратко време ќе бидеме исправени пред опасноста да се само-укинеме како нација.
Значи даваш став кој не е твој, не го коментираш, туку чекаш другите да го коментираат? АХА
"In heaven, all the interesting people are missing." Friedrich Nietzsche
Аха... во случајов допринесувам за продолжување на дискусијата на темава... која беше замренаЗначи даваш став кој не е твој, не го коментираш, туку чекаш другите да го коментираат? АХА
А обично пастирам и ставови со кои се согласувам, и со кои не се согласувам.
Кога не се согласувам убаво пишувам зошто не се согласувам, а кога се согласувам и не пишувам нешто многу, многу... само ко во случајов ќе напишам - интересен блог пост
Што се замарате бе
Нека се убијат од пишување патетично досадни блогови, ќе излезат надовор и ќе ги поздрави плакатчено
Правила на пишување
Разгласи